Հավատն ենք կորցրել ու անգամ Աստծուց չենք վախենում, նշանակում է՝ ամեն ինչի ունակ ենք. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է
Միշտ կարծել եմ, որ Հայաստանը լավագույն երկիրն է ապրելու, ստեղծագործելու, ընտանիք կազմելու համար: Ու սրանք ուղղակի հայրենասիրական մղումներ չեն եղել, բնավ: Միշտ հավատացել եմ, որ Հայաստանից լավ տեղ աշխարհում չկա, քանի որ ունեցել եմ ապահովության զգացում՝ ուշ ժամի փողոց դուրս գալու, ինչ-որ տեղ գնալու, տարբեր հարցերում խաբված չլինելու և այլն, սահմանների մասին չեմ էլ խոսում: Այն միտքը, որ Հայաստանի և Արցախի անվտանգության միակ երաշխավորը Հայկական բանակն է, այնքան հստակ էր ամրագրված յուրաքանչյուրիս մեջ, որ կասկած ունենալ, թե թշնամին կներխուժի մեր երկիր, անգամ մտածել մեզ թույլ չէինք տալիս:
Հիմա ոմանք մասնավոր այս կամ այն դեպքը կհիշեն, երբ ինչ-որ մեկին թալանել են կամ էլ սպանել, կասեն՝ սա՞ է քո ասած ապահովությունը: Բնականաբար, եղել են, հերքելու կարիք չկա, չէ՞ որ նույնիսկ սատանան Եվային գայթակղեց, իսկ դրա հետևանքը բոլորիս է հայտնի: Մարդկության բոլոր փուլերում, բոլոր հանրույթներում լավն ու վատը զուգահեռ են քայլել, միշտ փորձել ենք հավատալ, որ մեր իրականության մեջ լավն ավելի շատ է, որ հաղթում է չարին, որ... որ... Բայց պարզվում է՝ իրականությունն այլ է: Պարզվում է, որ Հայաստանում ոչ միայն սահմաններին հանգիստ չէ, այլ նաև մենք մեր մեջ խաղաղ չենք: Ասենք՝ կարող ենք իրար վրա զենք բարձրացնել, հայը հային կարող է առանց երկմտելու սպանել: Ինձ համար անգամ պատճառը կարևոր չէ՝ քաղաքական կլինի, միջանձնային, կենցաղային հողի վրա, թե պապենական թշնամության:
Կա փաստ. մի քանի երիտասարդ զրկվել է կյանքից ու հայտնվել հիվանդանոցում միայն այն պատճառով, որ խոսելով այլևս չեն կարողանում հարց լուծել: Կարծես քիչ էին մեզ այսքան զոհերը, այսքան տառապանքը, այսքան կորուստները, մենք դեռ այնքան համարձակություն ունենք, որ իրար ենք սպանում, ոչնչացնում, ջնջում միմյանց հետքը երկրի երեսից: Նիգավանում տեղի ունեցած ողբերգությունից հետո մարդիկ սկսեցին գրել, որ, կարծես թե, դրա հիմքում քաղաքական ենթատեքստ կա, ոմանց մեկնաբանությունները սոցիալական ցանցերում ուղղակի սարսափեցնող էին, մարդիկ էին մահացել, միայն դա պետք է հուզեր մարդուն, պատճառների մասին քննարկումները պետք է հաջորդիվ լինեին:
Զուգահեռ իրականության մեջ Վարդենիսում հնչած կրակոցներից ժամկետային զինծառայող էր զոհվել, Հրաչը մեկ տարվա զինծառայող էր, ընտանիքի ավագ որդին, զորացրվելուց հետո դեռ որքան երազանքներ պիտի կյանքի կոչեր, բայց թշնամու կրակոցն ընդհատեց նրա կյանքը, իսկ Հայաստանում մի քանիսի կյանքն ընդհատեց հայի կրակոցը: Սարսափելի է մտածել անգամ, որ այսքան շատ ենք իրար ատում, այսքան անհանդուրժող ենք: Իսկ գուցե այլևս լավը չենք, ինչ-որ մի պահի, ինչ-որ կետում մեր գենը փոխվել է, այլակերպվել, մուտացվել: Գուցե լավը չենք էլ եղել, ուղղակի գլուխ ենք գովում, ասում՝ «ամենա-ամենան ենք»: Իսկ իրականում հայտնվել ենք փակ շրջանում՝ սահմանին կրակում են, անվտանգության ու ապահովության զգացումը զրոյական է, ամեն առավոտ արթնանում ենք տագնապի զգացողությամբ՝ տեսնես այսօր ի՞նչ է լինելու: Մյուս կողմից՝ ատելություն, անհանդուրժողականություն, իրար լսելու անկարողություն, մեկս մյուսիս ոչնչացնելու անհագ ցանկություն:
Պատահական չէ, որ այս իրավիճակում գրեթե ամեն օր մեկն իրեն ցած է նետում կամրջից կամ էլ ինքնասպանության փորձ կատարում: Պատահական չէ մեր երթևեկության անկառավարելի վիճակը, բոլորը շտապում են, բայց շատերն այդպես էլ տեղ չեն հասնում: Ամեն ինչ օրինաչափ է, որովհետև նման հոգեվիճակ ունեցող հասարակությունից սթափություն ակնկալել հնարավոր չէ: Մեկ այլ զուգահեռ իրականության մեջ երեխաները ռոբոտներ են ստեղծում, տարված են տեղեկատվական տեխնոլոգիաներով, մշակութային ծրագրեր են իրականացնում, մարզային համայնքները զարգացնում, երիտասարդները ռազմական պատրաստություն են անցնում:
Իրենք կլինե՞ն այն ծանրակշիռ ուժը, որը կհակադրվի այն ատելությանը, որ կա մեր շուրջը, որը ծամում է մեզ, իսկ վերջում պատրաստվում է կուլ տալ ամբողջությամբ: Հավատա՞նք հեքիաթներին, որտեղ բարին է հաղթում, թե՞ իրականությանը, որտեղ բացասականը տրորում է իր ճանապարհին հանդիպող ամեն ինչ: Դա էլ մեր ընտրության իրավունքն է, կարևորը ուշ չլինի, չնայած, ըստ իս, ինչ-որ կարևոր կետում արդեն թերացել ենք և արժեքավոր մի բան արդեն վաղուց ուրացել՝ հավատն ենք կորցրել ու անգամ Աստծուց չենք վախենում, իսկ դա նշանակում է, որ ամեն ինչի ունակ ենք:
ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
