Լևոն Տեր-Պետրոսյանն ու Շուշիի ազատագրումը կամ ովքեր են խնչում դավադրության տեսություններ
Լևոն Տեր-Պետրոսյանի՝ մեր կարևորագույն հաղթանակներից «բեխաբար» լինելու և հայության հաղթանակների համար սեփականության վկայականներ պատրաստելու հիվանդագին մարմաջը կրկին սկսել է ախտահարել հայկական տեղեկատվական հարթակները և կրկին սկսել են Հայոց պատմությունը քննարկել «քուչի բազարի» մակարդակով:
Այլ դեպքերում կոկորդները ճղում են, թե հարևան ազիկները ինչու են հակահայկական բովանդակությամբ ճառեր ուսուցանում գերեվարված հայ զինվորներին, իսկ իրենք այստեղ սեռական բռնության են ենթարկում հայ ժողովրդի անցյալը:
Հիշենք, որ դեռ տարիներ առաջ հրապարակ էին նետել նողկանք հարուցող և ակտիվորեն տարփողվող թեմա, թե իբր առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը կապ չունի Շուշիի ազատագրման փաստի հետ մասնավորապես և Արցախի ազատագրման հետ ընդհանրապես:
Ընդհանրապես նոմենկլատուրային բազարները մշտապես նողկալի դրսևորումներ են ունենում, սակայն երբ հանուն բիբարի փողի մարդիկ պատրաստ են պղծել, բռնաբարել անգամ սեփական հերոսական պատմությունը՝ դուրս է երևակայության բոլոր սահմաններից: Ու զարմանալիորեն գտնում են ժամկետանց բեղ-մորուքով պատմաբաններ ու վերլուծաբաններ, որոնք անգամ եթերում պատրաստ են տիրաժավորել իրենց խենեշ բացականչությունները՝ հայ ժողովրդի պատմությունը վերածելով ցաքուցրիվ, անտեր ցեղախմբի պատմության:
Այսպես փնովեցինք ու պատմության գզրոցները նետեցինք մեր պատմությունը կերտած բազմաթիվ առաջնորդների՝ երբեք սեփական անձից վեր ոչինչ չտեսնելով ու չգնահատելով: Չգնահատել Տեր-Պետրոսյան գործչի անուրանալի ավանդը հայության հաղթանակների գործում՝ անկախ նրա հետ քաղաքական կամ գաղափարական տարաձայնություններից, նշանակում է եկող սերնդի համար կերտել անապագա պետություն:
Մենք պատրաստ ենք հերոսացնել ցանկացած տաքսու վարորդի՝ սոցիալական հարթակում մեր քիմքին հաճելի ժարգոնախոսության համար, իսկ պետականություն կերտած անձանց նկատմամբ շարունակում ենք թույն շնչել ու թարախ շաղ տալ:
Մինչդեռ Արցախյան հերոսամարտի ամեն մի էջը պետք է պահպանվեր սրբությամբ, ոչ թե քաղաքական նախընտություններից ելնելով աջուձախ խնչեիք դավադրության տեսություններ...
Ընտրեք ում ուզում եք, ծառայեք ում ուզում եք, բայց հանգիստ թողեք հայոց պատմությունը...
Վարուժան Բաբաջանյան
