Սկզբում նա մտածեց, որ հայր և որդի մուրացկաններ են. բայց նա չարաչար սխալվում էր… հուզիչ պատմություն
Blog.1in.am-ը գրում է.
Փողոցում գիշեր էր: Ընկերոջս հետ նստած էինք մեքենայի մեջ և Մակդոնալդսի համբուրգեր էինք ուտում: Այդ պահին ինչ-որ մեկը թակեց պատուհանը: Բացեցի: Կանգնած էր մի տղամարդ, գյուղացու տեսքով, իսկ նրա հետևում՝ պայուսակների կողքին կանգնած էր 10-ամյա մի տղա:
– Տղաներ, օգնեք մի փոքր գումարով, խնդրում եմ: Տղայիս կերակրելու համար:
Իմ մեջ անվստահություն առաջացավ. Այդպես սովորաբար լինում է նմանատիպ իրավիճակներում: Կգնա և իր համար օղի կգնի, ձանձրացրել են արդեն այս հարբեցողները: Եվ ես հետաքրքրվեցի նրանից.
– Ինչո՞ւ աշխատանքի չես գնում, որպեսզի տղայիդ կերակրես և ընտանիքիդ լավ կյանքով ապահովես: Ամոթ չէ՞ քայլել երեխայի հետ և մուրացկանություն անել:
– Կներեք…
Նա ամաչելով կախեց տխուր աչքերը և մոտեցավ տղային, բռնեց նրա ձեռքն ու հեռացան այդտեղից իրենց պայուսակներով:
Այդ պահին իմ ներսում մի բան կատարվեց և ես դուրս եկա մեքենայից:
– Հե՛յ, տղամարդ: Ի՞նչ է ձեզ հետ պատահել: Ի՞նչ եք անում այստեղ գիշերվա ժամը երեքին:
– Մենք չենք կարողանում տուն գնալ: Մենք գյուղից ենք եկել կնոջս մոտ՝ հիվանդանոց: Այժմ ահավոր գներ են… Ողջ խնայողությունս ծախսեցի դեղերի և բժշկական գործընթացների վրա: Այժմ պարտքեր ունեմ շատ, և նույնիսկ չգիտեմ, թե ինչպես եմ դրանք վերադարձնելու… Ես ինձ համար չեմ խնդրում տղաներ, գոնե փոքրիկին կարողանամ կերակրել: Նա արդեն մեկ օր է ոչինչ չի կերել: Եթե դուք իմանայիք, թե որքան եմ ես ամաչում…
Այս ամենը լսելուց հետո, ես և ընկերս վազեցինք պատվերների պատուհանի մոտ:
– Սպասի՛ր, մի գնա:
Մենք ուտելիք պատվիրեցինք և տվեցինք նրանց: Տղամարդը սկզբում ամաչում էր, բայց հետո նա փոքրիկի հետ հարձակվեցին ուտելիքի վրա. Անմիջապես երևում էր, որ նրանք շատ քաղցած էին:
Մենք հարցրեցինք նրանց, թե ինչպես են տուն հասնելու: Տղամարդն ասաց, որ երկու ժամից իրենց գյուղ գնացող ավտոբուս է լինելու, և իրենք կփորձեն գնալ դրանով:
Ես գրպանիցս գումար հանեցի:
– Այսքանը բավակա՞ն է ձեզ ճանապարհի համար:
– Ի՞նչ եք ասում, այս գումարի կեսն էլ է շատ:
– Դե վերցրու, միգուցե ճանապարհին էլ մի բան կուտեք:
– Շատ շնորհակալություն: Ես կվերադարձնեմ: Տվեք ձեր հեռախոսահամարները, բարի մարդիկ, ես մի քանի օրից նորից գալու եմ այստեղ և կվերադարձնեմ ձեր գումարը:
– Պետք չէ, գնացեք հանգիստ սրտով: Ամենայն բարիք ձեզ:
– Տղաս, շնորհակալություն ասա այս տղաներին:
Տղան շնորհակալություն հայտնեց մեզ, բայց նույնիսկ առանց նրա հոր ասելու էլ՝ ամեն ինչ երևում էր նրա աչքերում:
Ես երբեք չեմ մոռանա այն հույզերը, որոնք արթնացան իմ մեջ, երբ ես նայում էի այդ երկուսի հետևից: Նրանք շտապում էին դեպի ավտոբուսի կանգառ՝ երբեմն-երբեմն հետ նայելով..
Հ.Գ. Այս պատմությունը շատ վաղուց է տեղի ունեցել: Ես հիշեցի այս պատմությունն այն բանից հետո, երբ երեկ իմ տղան պատմեց, որ ինչ-որ տատիկից խնձոր է գնել (տղաս ընդհանրապես խնձոր չի սիրում): Այդ ծեր կինը խնձոր է վաճառում՝ ցուրտ փողոցում, սառը տեղ նստած: Նա նստում է և օրերով սպասում գնորդների, միայն թե մուրացկանություն չանի: Ես հպարտանում եմ քեզանով տղաս: Դու ճիշտ ես մտածում…
