Թուրքիան թիկունքից հարվածեց իր փոքր եղբորը

Որոշ միջազգային փորձագետների կարծիքով՝ Թուրքիայի իշխանությունները Ռուսաստանի կողմից կոշտ վերաբերմունքի արժանանալու պատճառով որոշել էին ռուսների հետ հաղորդակցվելու այլ «ելքեր» գտնել:

Ամենայն հավանականությամբ, հենց դա էր պատճառը, որ Ադրբեջանը հրադադարի պայմանագրից ավելի քան 20 տարի հետո հանկարծ որոշեց կրկին պատերազմ սկսել: Անշուշտ, հետաքրքիր է, թե Թուրքիան ինչ հեքիաթ է շշնջացել Ադրբեջանի քաղաքական ղեկավարության ականջին, բայց որ սովորական սուտ է եղել, պարզից էլ պարզ է:

Հավանաբար, այդ ստից արբած էլ հակառակորդը որոշել էր կրկին կրակի հետ խաղալ՝ ոչ ավել, ոչ պակաս, օգտվելով ռուսներից «նիսիայով» գնած գերժամանակակից զինատեսակներից:

Դժվար է պատկերացնել, որ թուրքական քաղաքական էլիտան չի պատկերացրել կամ գիտակցել, թե Ղարաբաղա-ադրբեջանական սահմանին սկսված պատերազմն իրականում ինչ աղետալի հետևանքներ կարող էր ունենալ, որը վտանգավոր կարող էր լինել ոչ միայն տարածաշրջանի, այլև ողջ աշխարհի համար:

Միջազգային հանրության արձագանքների հետահայաց դիտարկումը ցույց է տալիս, որ այս օրերին հնչեցված կոչերի ֆոնին Թուրքիան միակ երկիրն էր, որը ոչ միայն հրադադարի մասին որևէ խոսք չասաց, այլ, հակառակը, ոգևորում էր ագրեսոր Ադրբեջանին և անվերջ կրկնում, որ օգնելու և ամեն կերպ աջակցելու է իր կրտսեր եղբորը:

Թուրքիայի այդ քայլը ևս մեկ անգամ ապացուցում է, որ երբեք էլ խաղաղության կողմնակից չեն եղել, իսկ պատեհ առիթի դեպքում միշտ էլ պատրաստ են և աջակցել պատերազմ հրահրողներին և իրենց «եղբայրական» ծառայությունները մատուցել ցանկացած սև ուժի:

Իսկ ոչ վաղ անցյալում «տարածաշրջանային առաջնորդի» կեցվածք ընդունած Թուրքիային սնող, պահող ու փայփայող գերտերությունները, երբ հիմա արդեն իրենք են դարձել իսլամիստ ահաբեկիչների ձեռքի խաղալիքը, արդեն քիչ-քիչ, բայց սկսել են «հասկանալ», թե իրականում ով ինչի համար է իրենց «ժպտում»:

Ու եթե բազմավեկտոր քաղաքականության կողմնակից գերտերությունները մինչև ոչ վաղ անցյալում Թուրքիային ընկալում էին որպես տարածաշրջանային առաջնորդի հավակնություններ ունեցող երկրի, արդեն իսկ համոզվել են, որ Թուրքիան ընդամենը մանր խուլիգանի նման կարողանում է ոչ միայն տարածաշրջանային, այլև միջազգային մակարդակով սադրանքներ հյուսել ու դրանից սեփական գրպանները լցնել:

Բայց գերտերությունների վերջին արձագանքներից կարելի է ենթադրել, որ ողջ միջազգային հանրությունը քաղաքականապես հասունացել է և նախկինի պես այլևս հին երգերը էլ չեն ուզում երգել և բավական վճռական են տրամադրված այս անգամ արդեն իրերն իրենց անուններով կոչելու հարցում:

Այնպես որ, Թուրքիայի ներկայիս իշխանություններին այս անգամ արդեն չի հաջողվի թաքնվել ագրեսոր եղբորը սատարելու քողի տակ ու հայերի հանդեպ հրահրած պատերազմի կրակով ձեռքերը տաքացնել:

Արմինե Գրիգորյան