Վիրավոր զինվոր․ «Լավանամ, էթամ շարունակեմ ծառայությունս, աշենք, եթե կռիվ եղավ, էլի էթանք կռվի»
Общество
Hetq.am-ը գրում է.
Քառօրյա պատերազմի վիրավորներն են, 18-20 տարեկան տղաներ, որոնց մեծ մասը զորակոչվել է անմիջապես դպրոցն ավարտելուց հետո։ Հիվանդասենյակի մահճակալների մեծ մասի մոտ հենակներ են պատին դեմ տված։ Վնասվածքաբանական բաժանմունքում հիմնականում արկերի բեկորներից տուժածներն են։ Անկախ վնասվածքի լրջությունից՝ լայն ժպիտն ու հումորն անպակաս է նրանցից։ Երբ փորձում ես բան հարցնել, մեկը մյուսին առաջ տալով, ասում է՝ թող Անդոն պատմի, Անդոն էլ թե՝ թող Մարտինը պատմի։
-Մարտին, ճի՞շտ է, որ անօդաչու ես խոցել,- հարցնում եմ։
-Հա, ուղղակի հակառակը,- ժպտալով պատասխանում է մահից հազիվ փրկված Մարտինը։
Հրազդանից 19-ամյա Անդրանիկ Խաչատրյանը սենյակի ամենաժպտերեսն է։ Մի քիչ խոսալուց հետո ասում է՝ հերիք չէ՞։ Ապրիլի 1-ի գիշերը լավ է հիշում, հյուսիսային ուղղության դիրքերում հերթապահ դիտորդ էր։
«Մեր դիրքերի ուղղությամբ հրետակոծությունը սկսվեց միանգամից ու անսպասելի։ Արկի բեկորներից մեկը ուսս վնասեց։ Բանի տեղ չդրեցի, բայց երկու օր հետո տեսա, որ էլ իվիճակի չեմ ձեռքս աշխատեցնել»,- պատում է Անդրանիկը։
-Լավ, բա ինչպե՞ս է ստացվում, որ պատերազմ չտեսած ձեր սերունդը էսպես կռվեց։
Շարունակությունը` այստեղ:
