Չուղարկված նամակ

Արմենակ Ավետիսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Չուղարկված նամակ
Ես քո մասին եմ մտածում …
Երբեմն ինձ թվում է, որ հիշողությունս միայն գիշերվան է սպասում, որ ջերմացնի, ապա պատառոտի հոգիս հուշերով։ Ամեն գիշեր քնելուց առաջ աղոթում եմ, որ երազումս սիրելի դեմքդ տեսնեմ… Բայց կյանքն անողոք է, և լույսն անխուսափելիորեն բացվում է։ Հետո սկսվում է օրը, բայց նույնիսկ ցերեկը, առօրյա հոգսերի տակ թաքնված կարոտս բաց չի թողնում հոգիս, դուրս է պոռթկում…
Մերթ օտար մի դեմքի վրա ծանոթ ժպիտ է սահում, կամ սիրտս է խոցում անծանոթ մեկի կողմից արտասանած ծանոթ արտահայտությունը։ Երբեմն էլ հանկարծ շնչահատ եմ լինում անծանոթ անցորդի ուրվագծին կամ քայլվածքին նայելիս…
Մինչև հիմա էլ քաղաքի փողոցներով քայլելիս հաճախ թվում է, թե ինչ-որ մեկն ինձ ձայն է տալիս… Շուրջս եմ նայում, «Դուք չլսեցի՞ք»,- հարցնում եմ ուղեկիցներիս։ Բայց ի պատասխան միայն զարմացած թոթվում են ուսերը… Ի՞նչ է սա, երևակայության խա՞ղ…, թե՞ երևանյան քամու կատակները, որը չի մոռացել ինչ-որ ժամանակ քո արտասանած անունը…
Իսկ քանի՜ անգամ սրճարանում նստած շրջվել եմ ծանոթ թվացող ծիծաղի վրա… 
Անցնելով բժշկական ինստիտուտի դիմաց վաճառվող ծաղիկների մոտով՝ նայում եմ ծաղկավաճառի ձեռքի վարդերին… Դրանք չքնաղ են… Սակայն դրանցից ոչ մեկը, նույնիսկ ամենաշքեղները չեն կարող ավելի թանկ լինել ինձ համար այն փնջից, որում ընդամենը յոթ թեյի վարդ կար…
Այն ժամանակ՝ ավելի քան քսան տարի առաջ, պատմում էին. «Դուշմանը խենթի նման մոտոցիկլետով սլանում է Ղարաբաղով մեկ՝ չմտածելով ո՛չ ականների, ո՛չ դիպուկահարների մասին…Վարդանը մահվան հետ է խաղում…»։ Ասացին, ու թվաց, թե իրենք էլ վախեցան իրենց ասածից… Իսկ ես մտածեցի. «Ո՛չ, նրան ոչինչ չի կարող պատահել, չէ՞ որ նա բազում անգամներ խաբել է մահին… ու նաև այնքա՜ն է սիրում կյանքը»։
Գիտակցությունս հրաժարվում է հասկանալ, որ դու չկաս… Միայն թե հաճախ դժվար է լինում շնչելը, և ես տեսնում եմ քեզ արևի շողերի ու աստղերի ցոլքերի մեջ։ Ես լսում եմ քեզ անձրևի աղմուկի ու քամու սուլոցի, թափվող տերևների շրշյունի և լեռների լռության մեջ…
Դու ինձ հետ ես իմ երազներում ու երազանքներում, իմ ժպիտների ու արցունքների մեջ։ Եվ թվում է…, թե մենք նորից միասին ենք…