Մի՞թե պահանջների կատարումը մոռացության է մատնում դրանց բուն իմաստը

Մարինա Ներսեսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Հասարակության, էսպես ասած, ակտիվ «խավը» շարունակում է ուշադրության կենտրոնում պահել կրճատումների թեման: Քննադատության համար առիթ է դարձել նույն այն բաների իրագործումը, ինչ պահանջում էին օրեր առաջ՝ պետական ուռճացված ապարատի կրճատում, նախարարների պաշտոնանկություններ ու ծառայողական ավտոմեքենաների օտարում:

Հիմա էլ մարդիկ հանկարծ գլխի են ընկել, որ այդ կրճատումների հետևանքով աշխատակիցների մի մասը կարող են զրկվել աշխատանքից: Ի՞նչ է, տրամաբանական չէ՞, որ եթե մեքենաները օտարվում են, ուրեմն վարորդների գոնե մի մասը ստիպված կլինի ազատվել աշխատանքից: Կամ պարզ չէ, որ եթե փոխնախարարներ են ազատվում աշխտանքից ու հաստիքներ են կրճատվում, կկրճատվեն նաև փոխնախարարների քարտուղարուհիներ:

Այսինքն պետք է հասկանալ, որ հնարավոր չէ միևնույն ժամանակ կրճատել մարդկանց ու թույլ չտալ որոշակի սոցիալական խնդիրների առաջացում՝ կապված այդ կրճատումների հետ: Բայց դա արդեն բոլորովին այլ հարց է:

Մինչդեռ ավելի ուշադրության արժանի է մեկ այլ իրողություն: Այն, որ վերջին շրջանում կառավարությունը գնում է այն քայլերին, ինչի պահանջ առաջանում է հասարակության մեջ: Քանի հասարակությունը կառավարության կողմից իրենց պահանջների իրականացման «պոչը բռնել է», պետք է ավելի լավ մտածի ներկայացվող պահանջների ձևակերպումների վրա ու, ավելի ճիշտ, հենց էն բանի վրա, բովանդակային առումով, թե իրականում ինչ է իրենց պետք: Թե չէ ափսոս են հնարավորությունները հենց էնպես «նա ուռա կրակելը»: