Անվստահելի իշխանությունը

Հուլիսի 17-ի միջադեպի քաղաքական հետևանքները դեռ երկար ժամանակ առանցքային են լինելու երկրի քաղաքական կյանքում: Միջազգային հայտնի փորձագետ, Թոմ դե Վալը միանգամայան իրավացի է, որ այս միջադեպը, ամենաճգնաժամայինն է համարում, Սերժ Սարգսյանի կառավարման շրջանում:

Հաաձայն չեմ դե Վալի այն դիտարկմանը, թե տեղի ունեցածը «Ղարաբաղյան պատերազմում հաղթած երկու խմբի հակամարտություն է»՝ չնայած այն հանգամանքի, որ Ժիրայր Սեֆիլյանի կողմնակիցների հրապարակային խոսքում որոշակի տեղ է հատկացված նաև ԼՂՀ խնդրին:

Այո, Սասնա Ծռերում, ազգայնականներ են, բայց նրանց գործողության հիմնական մոտիվը, երկրում համատարած դարձած թշվառությունն ու անարդարությունն են: Անարդյունավետ կառավարումը, այն որ իշխանությունը չի կարողացել նվաճել հասարակության վստահությունը: 

Թե Ստատֆոր հեղինակավոր կենտրոնը,  թե Դե Վալը ճիշտ են, որ հուլսի 17-ի իջադեպը, ավելի է բարդաձրել ԼՂՀ խնդրի կարգավորման գործընթացը:

Խնդիրը միայն այն չէ, որ զինված խումբը, կամ նրա համակիրներն ավելի արմատական մոտեցումներ ունեն այս հարցում:

Հասարակությունն է ավելի զգոն և ուշադիր դարձել: 

Սակայն հիմա գլխավոր խնդիրը, առկա ճգնաժամի հաղթահարումն է, քաղաքական համակարգի նկատմամբ, վստահության ձևավորումը: Եթե իհարկե չենք ուզում, որ Սասնա ծռերի հանդեպ հասարակաության մի հատվածի էմոցիոնալ աջակցությունը քաղաքական առարկայացում ստանա:

Իշխանություններն ակնհայորեն համակարգային լուծումներ չունեն: Եվ հակվածծ են իրենց քայլերը առաջարկվող գաղափարները պայմանավորել խորհրդարանական ընտրություններով:

Այս համատեքստում է Սերժ Սարգսյանն առաջարկել ազգային համաայնության կառավարության ձևավորման գաղափարը, որը բնականաբար կարող է իրաործվել միայն խորհրդարանական ընտրություններից հետո:

Սկսենք նրանից, որ հասարակության մեծ մասին այս գաղափարը և այն հանգամանքը, թե ինչ քաղաքական բաղադրություն կունենա կառավարությունը առանձնապես չի հուզում: Եթե հասարակությունը, ընտրությունների միջոցով իշխանություն չի ձևավում, ապա նրա համար միանգամայն մեկ է, պետական փողերն ու նրանց, թալանելու են հանրապետականները միայնակ, թե դաշնակցականների և այլոց հետ:

Ի վերջո հիմա էլ, երկիրը կառավարում է կոլաիցիան, սակայն ՀՀԿ-ՀՅԴ քաղաքական համաձայնությունը հասարակական տրամադրությունների արգասիք չէ: 

Քաղաքական արմատականության չեզոքացման միակ ճանապարհն ընտրությունների ինստիտուտի վերականգնումն է, օրինական ընտրությունների անցկացումը:

Այս սա պետք է երաշխավորեն իշխանությունները, հանրությանը համոզելով, որ որակյալ ընտրությունները  հանգեցնելու են, նոր որակի իշխանության ձևավորմանը, անկախ դրա միակուսակցական կամ կոալիցիոն լինելուց:

Որակյալ ընտրությունները բարձրացնելու են, կառավարման արդյունավետությունը, կրճատեկով կոռուպցիան ու աղքատությունը, այն երկու չարիքները, որը ծնում են հասարակության հուսահատությունը, անհունդուրժողականությունը ի վերջո ահաբեկչությունը:

Ասել կուզի, որ մեր հասարակությունը կարող է հավատալ իշխանության ոչ թե վիրտուալ խոստւմներին, այլ իրական քայելրին, որոնք կարող են փոխել, քաղաքական և հասրաակական հարաբերությունների ամբողջ համակարգը:

Կիսատ լուծումները, ասենք կառավարության կամ վարչապետի փոփոպությունը եթե դրանք չեն հանգեցնելու համակարգային վերանայումների, չեն բերելու դրական արդյունքների:

«Սարգսյանի իշխանությունը գուցե լեգիտիմ չէ, սակայն նրան այլընտրանք չի նմարվում»,- օբյեկտիվորեն նկատում է Դե վալը:Սակայն եթե այդ իշխաությունը չլեգիտիմացվի, առաջին հերթին մեր հասարակության համար,ապա հակակառավարական նոր բռնությունները Հայաստանում օրինաչափություն են դառնալու:

Սարգիս Հակոբյան