«Սեզոնային սրացում»-ը՝ Հովհաննես Դավթյանի աչքերով
Դերասան Հովհաննես Դավթյանը հոկտեմբերի 29-ին և 30-ին նոր Stand Up ներկայացումով Հ. Թումանյանի անվան Պետական տիկնիկային թատրոնի բեմից նորից կզարմացնի, կծիծաղեցնի ու կրկին խորհելու առիթ կտա հանդիսատեսին: Այս նոր ներկայացումն էլ առիթ հանդիսացավ անկեղծ, անկաշկանդ հարցազրույցի համար, որը ներկայացնում ենք ստորև:
- Հանդիսատեսը տպավորված է ձեր կերտած կերպարներով, մասնագիտական կրթություն ունե՞ք:
- Մասնագիտական կրթություն ստացել եմ Թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում 2001- 2005թթ., Վահե Շահվերդյանի արվեստանոցի սանն եմ եղել: Այնուհետև աշխատել եմ Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում, հետո՝ հրավերներ հեռուստաընկերություններից, թեև այս պահին չեմ նկարահանվում հեռուստատեսային նախագծերում, ուժերս կենտրոնացրել եմ ներկայացումներիս վրա:
- Ինչպե՞ս ստեղծվեց առաջին ներկայացումդ՝ «Անքնությունը»:
- Այդ ոճի մեջ ակումբային տարբերակով ելույթներ էի ունենում, նկատել էի, որ բավական լավ ընկալվում և ընդունվում է մեզ մոտ, դա էլ հիմք հանդիսացավ, որպեսզի լավագույն կտորները սյուժետային մեկ թելով կապեմ իրար, իհարկե, ակումբային ձևաչափին բնորոշ տարրերը հանվեցին ու փորձեցի այն դարձնել թատրոնի բեմական պահանջներին համապատասխան: Փառք Աստծո, ստացվեց:
- Կարծում եմ՝ ստացվեց, որովհետև դերասանի կրթություն ունես: Այսօր տարաբնույթ քասթինգների միջոցով ամեն պատահածի ներմուծում են կինո, թատրոնի ոլորտ: Ինչպիսի՞ն է մոտեցումդ այդ հարցի վերաբերյալ:
- Այսպես ասեմ: Եթե ես մտնեմ բժշկության կամ մանկավարժության ասպարեզ, որից անտեղյակ եմ, ո՞նց կաղավաղեմ, այդպես էլ իրենք աղավաղում են մեր աշխատանքը՝ նկարահանվելով ամենուր: Դրա համար էլ ես ինձ լավ եմ զգում թատրոնի բեմում, քանի որ այդ ոչ մասնագետները այդտեղ չեն կարող խցկվել, իրենց դիմակը կպատռվի, կես րոպե հետո չդերասան լինելը պարզ կդառնա հանդիսատեսին: Սիրում եմ թատրոնը ավելի շատ, քանի որ այն կենդանի արվեստ է, դուբլներ չունի, չի հանդուրժում ոչ մի տեսակի ֆալշ:
- Հաջորդ ներկայացումդ «Խառը կանացի՞ն» էր:
- Այո՛, ի տարբերություն առաջին ներկայացման, այն այն ավելի Stand up էր, քան մոնոներկայացում: «Խառը կանացին» գրվել էր հատուկ ժամանցային նպատակով՝ կանանց մեկամսյակի համար, սակայն բուռն ընդունվեց, տևական ժամանակ խաղացի: Բեմում շատ իմպրովիզներ եմ անում, սիրում եմ շփվել հանդիսատեսի հետ ու արձագանքել նրանց էմոցիաներին:
- Այդ ներկայացման մեջ որքանո՞վ էիր կարողացել հայ կանանց բնութագրել:
- Բավական հաջող ստացվել էր, անդրադարձել էի ընկեր-ընկերուհի հարաբերություններից մինչև խորը ամուսնական հարաբերություններ ծավալուն թեմային:
- «Սեզոնային սրացում» ներկայացման սցենարը ամբողջությամբ դո՞ւք եք գրել:
- Այո՛, հիմք ունենալով մերօրյա իրականությունը և հայերիս հուզող ակտուալ խնդիրներն ու սուր կետերը՝ սկսած նրանից, թե որքան գերզբաղ են, որ նույնիսկ թատրոնում՝ ներկայացում դիտելիս, վախենում են անջատել հեռախոսները: Այդ տգեղ երևույթից էլ սկսվում է ներկայացումը: Հումորով ցավոտ խնդիրներ եմ արծարծում:
- Ըստ քեզ՝ բեմից հնչած խոսքը ինչ-որ բան փոխո՞ւմ է:
- Բոլորը ծիծաղում են իրենց թերությունների վրա՝ միացրած պահելով հեռախոսները: Ասելիքս հետևյալն է, որ սովորենք, ներքին կուտուրա ունենանք: Միայն ծիծաղեցնելը քիչ է, պետք է ասելիք հաղորդել, հումորով ճիշտը ասել, որ ներկայացումից հետո հանդիսատեսը մտածի՝ ինչ տարավ իր հետ: Ամեն ներկայացում պիտի նպաստի մեր թերությունները մի փոքր շտկելուն, ուղղվելուն:
Պատրաստեց Past.am-ը:
