5 զզվելի փաստեր հին հռոմեացիների կյանքից
Blognews.am-ը գրում է.
Կարիքները հոգալուց հետո հռոմեացիները նույն սպունգից էին օգտվում
Հռոմը հայտնի էր իր առավել զարգացած կոյուղիներով: Դրա քաղաքներն ունեին հասարակական զուգարաններ և ամբոջական կոյուղու համակարգեր, որոնք դարեր շարունակ շատ քաղաքակրթություններ չեն կարողացել ձեռք բերել: Սակայն կա մի պատճառ, որի հետևանքով ուրիշները չէին էլ ցանկանում օգտագործել հռոմեական կոյուղու համակարգերը:
Հասարակական զուգարանները զզվելի էին: Հնէաբանները պնդում են, որ դրանք, հնարավոր է, երբևէ չեն էլ մաքրվել, քանի որ հայտնաբերվելու ժամանակ լի են եղել մակաբույծներով: Իրականում հռոմեացիները, զուգարան գնալիս, իրենց հետ վերցրել են հատուկ սանրեր, որոնք ստեղծված են եղել մարդու վրայի ոջիլները մաքրելու համար:
Բայց ամենավատը դեռ դա չէ: Յուրաքանչյուր հասարակական զուգարան, որտեղ հազարավոր մարդիկ էին այցելում, ուներ միայն մեկ սպունգ, որն օգտագործում էին բոլորը՝ կարիքները հոգալուց հետո իրենց մաքրելու համար: Եվ պատկերացրեք՝ այդ սպունգը երբևէ չէր լվացվում, և դրանից օգտվում էին բոլորը:
Մարդիկ մեզով լվանում էին բերանները
Հին Հռոմում կառավարությունը մարդկանց վճարում էր մեզի համար: Կային մարդիկ, որոնք իրենց ապրուստը վաստակում էին մեզ հավաքելով: Ոմանք դա անում էին հասարակական զուգարաններում, իսկ մնացածն էլ ընկնում էին դռնեդուռ և խնդրում «լցնել» իրենց բերած տակառները:
Իսկ նրանց՝ մեզի օգտագործման եղանակները կապշեցնեն ժամանակակից յուրաքանչյուր մարդու: Որպես օրինակ՝ հռոմեացիները լվանում էին իրենց հագուստը մեզով: Բոլոր աշխատավորները հավաքում էին իրենց հագուստը մի մեծ զամբյուղի մեջ, հերթով միզում էին վրան, այնուհետև աղքատ մեկին ուղարկում էին դրանք լվանալու:
Իսկ ինչպե՞ս էին հռոմեացիները լվանում իրենց ատամները: Հավանաբար արդեն կռահեցիք: Որոշ շրջաններում մարդիկ հավատում էին, որ մեզն ատամները փայլուն սպիտակ է դարձնում: Այս երևույթի վկայություններ կան անգամ մի քանի գրողների աշխատություններում:
Զուգարանները հաճախ պայթում էին
Հռոմեական զուգարան այցելելիս մեծ էր հավանականությունը, որ մարդն այնտեղ կմահանար:
Առաջին խնդիրն այն էր, որ կոյուղում բնակվող արարածներն ու զանազան կենդանիները կարող էին վեր թռչել և կծել մարդկանց՝ կարիքները հոգալու ժամանակ: Վատագույն խնդիրն էլ այն էր, որ հաճախակի մեթանի կուտակում էր տեղի ունենում կոյուղում և այն հեշտությամբ պայթում էր մարդկանց տակ:
Զուգարաններն այնքան վտանգավոր էին, որ մարդիկ կարծում էին, թե այնտեղ մտնելիս հրաշքով էին ողջ մնում: Գույություն ուներ նաև Ֆորտունայի՝ բախտի պահապանի և աստվածուհու արձանը, որին ամեն անգամ աղոթում էին մարդիկ՝ զուգարան մտնելուց առաջ:
Գլադիատորների արյունն օգտագործվում էր որպես դեղամիջոց
Հռոմեացի շատ հեղինակներ գրում են, որ մարդիկ հավաքում էին մահացած գլադիատորների արյունը և վաճառում որպես դեղամիջոց: Հռոմեացիները հավատում էին, որ այդ արյունը բուժում է էպիլեպսիան: Եվ պատկերացրեք՝ սա ամենաքաղաքավարի եղանակն էր: Կային նաև մարդիկ, որոնք ուղղակի հանում էին գլադիատորների լյարդերը և ուտում դրանք:
Տարօրինակ է, բայց որոշ հռոմեացի բժիշկներ իրենց աշխատություններում նշում են, որ այս մեթոդն իսկապես գործել է: Նրանք իրենց աչքով են տեսել այնպիսի մարդկանց, որոնք գլադիատորի արյուն խմելով բուժվել են էպիլեպսիայից:
Գլադիատորների մեռած մաշկի բջիջները կանայք քսում էին դեմքին
Այն գլադիատորները, որոնք պարտվում էին, էպիլեպսիայի դեմ «դեղամիջոց էին դառնում», իսկ հաղթողները…Հռոմեական ժամանակներում օճառ գտնելը դժվար էր, այդ պատճառով աթլետները մաքրում էին իրենց՝ մարմինը յուղով և մահացած մաշկի բջիջներով ծածկելով:
Գլադիատորների քրտինքն ու մաշկի կտորները լցվում էին շշի մեջ և վաճառվում էին կանանց: Հաճախ դա օգտագործվում էր որպես դեմքի քսուք: Կանայք մեռած մաշկի բջիջները տարածում էին իրենց երեսով մեկ՝ հուսալով, որ դա կօգնի նրանց գեղեցիկ և անկրկնելի երևալ տղամարդկանց աչքերին:
