Սեյրան Օհանյանն իր հայտարարություններով իրեն դարձնում է քննադատությունների ու մեղադրանքների թիրախ. քաղաքագետ

Ինչպես արդեն տեղեկացրել էինք, երեկ տեղի ունեցավ «Օհանյան-Հովհաննիսյան-Օսկանյան» դաշինքի ստեղծման հուշագրի ստորագրման արարողությունը:

ՕՀՕ-ի, դրա կազմավորման ու հետագա գործունեության վերաբերյալ ORER.am-ը զրուցեց քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանի հետ:

- Պարոն Համբարյան, երեկ ձեւավորվեց մի դաշինք, որի հիմնական երեք խաղացողները ունեն մեկ ընդհանրություն՝ բոլորն էլ նախկին իշխանական են, իսկ տարակարծությունը թիմակիցների մեջ շատ ավելի խորն է` հատկապես արտաքին քաղաքականության հետ կապված մոտեցումներում. արդյո՞ք այդ դաշինքը երկար կգոյատեւի:

- Հայ իրականության մեջ դաշինքները հիմնականում կազմավորվում են նախընտրական շրջանում եւ եթե որեւէ հաջողություն են ունենում, ապա քիչ թե շատ գոյատեւում են: Եթե ընտրությունների ժամանակ այդ դաշինքները ձախողվում են, ապա նրանք շատ արագ քանդվում են:

ՀՀ-ում դաշինքների կազմավորման մեջ բացարձակ հաշվի չեն առնվում համապատասխան քաղաքական ուժերի դիրքորոշումն արտաքին քաղաքականության մեջ, նրանց ծրագրերն ու գաղափարախոսությունը: Մենք շատ լավ գիտենք, որ Սեյրան Օհանյանը, լինելով պաշտպանության նախարար, շատ սերտ կապեր է ունեցել ՌԴ-ի հետ, սակայն ե՛ւ Րաֆֆի Հովհաննիյանը, ե՛ւ Վարդան Օսկանյանը երբեք էլ չեն թաքցրել, որ իրենք ավելի շատ արեւմտամետ կողմնորոշում ունեն:

Այստեղ հարց է ծագում, թե վաղը կամ մյուս օրն այդ դաշինքն ինչ դիրքորոշում է ունենալու արտաքին քաղաքականության մեջ` հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մենք կոմպլեմենտար քաղաքականություն չենք վարում` շնորհիվ մեր ռազավարական դաշնակից Ռուսաստանի, որը մեզ պարտադրեց ոչ թե եւ-եւ, այլ կամ-կամ, ու մենք ընտրել ենք Եվրասիական տնտեսական միությունն ու ՀԱՊԿ-ը:

Նույնը կարող եմ ասել գաղափարախոսության առումով: Նրանք մինչ օրս հասարակությանը չեն ներկայացրել իրենց գաղափարախոսությունը. սա մեծ խնդիր է: Մեզ մոտ դաշինքները հիմնականում մեկ նպատակի են ծառայում, այն է՝ իշխանության հասնել:

Կարծում եմ, եթե այս դաշինքը հաջողություն գրանցի ու թափանցի ԱԺ, կարող է եւ մի փոքր երկար գոյատեւել: Միասնական երկար գործելու համար հարկավոր է երեք կարեւոր պայման` ծրագրերի, գաղափարների նմանություն ու արտաքին, ինչպես նաեւ ներքին քաղաքականության բնագավառում նմանություն, որը բացակայում է Հայաստանում ձեւավորվող դաշինքների մոտ: Այնուամենայնիվ, կասեմ, որ ողջունելի է ընդդիմադիր դաշտի` տարբեր ֆորմատներով ու դաշինքներով հանդես գալու գաղափարը:

Ընդդիմադիրները շատ լավ գիտեն, որ առանց միավորման որեւէ դաշինքի չեն հասնի ԱԺ ընտրություններին:

- Խոսենք Վիկտոր Դալլաքյանի, Պարույր Հայրիկյանի մասին, ովքեր չցանկացան ՕՀՕ-ի մաս դառնալ, եւ այսօր բավական հեգնական են արտահայտվում ՕՀՕ-ի մասին:

- Ինչ վերաբերում է Վիկտոր Դալլաքյանին, Պարույր Հայրիկյանին, Արամ Գասպարի Սարգսյանին, ապա կասեմ, որ հասարակությունն այդ կուսակցություններին բացարձակ չի ընդունում, քանի որ նրանք մարդ-կուսակցություններ են: Ես չեմ ուզում թերագնահատել Պարույր Հայրիկյանի ներդրումն ազատագրական շարժման մեջ, սակայն նա մինչեւ հիմա տառապում է նարցիցիզմով ու չի հրաժարվել այն մեծամտությունից, որ ինքը դարակազմիկ քաղաքական գործիչ է:

Փաստը մնում է փաստ, որ հասարակությունը Պարույր Հայրիկյանին շատ վաղուց ընդգրկել է նախկին քաղաքական գործիչների շարքին: Եթե մի մարդ չի կարողանում մնալ ջրի երեսին ու արագ սուզվում, հայտնվում է քաղաքական լուսանցքում ու երկար ժամանակ չի ընդունում այդ հանգամանքը, ապա դա տվյալ անձի ու քաղաքական գործչի անձնական խնդիրն է: Ո՛չ Պարույր Հայրիկյանը, ո՛չ Արամ Գասպարի Սարգսյանը ու առավել եւս, ո՛չ էլ նախագահական պալատից շատ կարճ ժամանակ առաջ դուրս եկած ու իրեն թույն ընդդիմադիր ներկայացնող Վիկտոր Դալլաքյանը շատ մեծ ազդեցություն չունեն հասարակութթյան մեջ:

- Սեյրան Օհանյանը հայտարարել է, որ ՀՀ-ում կան քաղբանտարկյալներ, ասել է նաեւ որ բանակին հարկավոր է ամուր մեջք. արդյո՞ք նախկին նախարարն իր մեծ բացթողման մասին չի խոսում:

- Հարցը հենց այդ է, որ մարդ պետք է հասկանա, թե ինչ է խոսում: Նա պետք է հասկանա, որ հասարակությունը հիմար չէ ու շատ արագ հակադարձում է: Երկու տասնամյակ զբաղեցնելով Հայաստանի ու Արցախի բարձր պաշտնները` Սեյրան Օհանյանը հիմա նոր է հասկացել, որ մեր բանակը խնդիրներ ունի, որ մեր բանակը չունի ամուր մեջք, որ մեր բանակը շատ վատ է զինված եւ, ընդհանրապես, ՀՀ-ում կան քաղբանտարկյալներ:

Նման հայտարարություն կարող է անել այն անձը, որը ոչ թե ազատվել է պաշտոնից, այլ ինքն է դիմում գրել ու դուրս եկել: Մենք բոլորս էլ լավ հիշում ենք, որ նա բավական մեծ ջանքեր էր գործադրում պաշտպանության նախարարի պաշտոնում մնալու համար: Նրան բազմաթիվ այլ տարբերակներ էին առաջարկում, սակայն նա մերժում ու վիրավորվածի կեցվածք էր ընդունում: Սեյրան Օհանյանն ինքն իր հայտարարություններով իրեն դարձնում է քննադատությունների ու մեղադրանքների թիրախ:

Կարող է տվյալ քաղաքական գործիչն իրոք ընդդիմադիր է, սակայն հասարակության համար դա շատ անընդունելի է: Կամ նա որոշ ժամանակ անց պետք է իր ընդդիմադիր լինելը ցույց տար, որ այսօր հարցականներ չառաջանային, կամ, ընդհանրապես, պետք է նման հարցեր չբարձրացներ, որոնցում իր «մեղավորությունն» ու «ներդրումը» շատ մեծ է:

Սոսե Չանդոյան