«Հաց բերողի» ազատման գրավը մուծելու, քաղաքական մշակույթի և գլադիատորական պայքարի մասին. «Փաստ»
Интервью
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Մեր հյուրն է քաղաքագետ Լևոն Շիրինյանը
– Պարոն Շիրինյան, նախընտրական շրջանում պատգամավորի թեկնածուի կողմից հայտարարությունն այն մասին, որ «Հաց բերողին» դուրս բերելու գրավ է մուծել, իր մեջ ենթատեքստ չի՞ պարունակում, ասել է թե՝ այդկերպ չե՞ն փորձում կուսակցության և սեփական վարկանիշը բարձրացնել:
– Ենթատեքստ չգիտեմ կա, թե չկա, բայց եթե լավ բան են անում՝ թող անեն: Ընտրություններն այնպիսի բան են, որ ամեն ինչի մեջ ենթատեքստ կարելի է որոնել և կա, միանշանակ: Խնդիրն այն է, որ «Հաց բերողը» պիտի ազատության մեջ լինի և ճիշտ են անում: Թող ուրիշներն էլ անեն, ովքեր մեծ–մեծ խոսում են և նման անօրինական բաներն են տարիներով պաշտպանում, թող իրենք էլ պահանջեին, որ այդ տղան դուրս գար: Խոսքս ուղղված է նրանց, ովքեր կարող են ասել, թե մյուսներն իրենց վարկանիշն են բարձրացնում: Մյուս պատգամավորներն էլ թող Հայաստանում ամնիստիա հայտարարելու նախաձեռնությամբ հանդես գան: Այդ էլ կլիներ ժողովրդի օգուտը: Բանտերը լիքն են անիմաստ և աննշան հանցանքներով նստածներով: Տեղ էլ չկա: Իրենց վարկանիշի համար այսպիսի բաներ ձեռնարկեն, դրանից միայն Հայաստանը կշահի:
– «Ռեինկարնացիա» խմբի՝ ՀՀԿ–ի քարոզարշավի շրջանակներում տեսահոլովակ պատրաստելը շատերի կողմից է քննադատվում, ասում են՝ նրանք էլ քարոզարշավի մեջ մտան:
– Հա, որ մտան, ի՞նչ կա: Հիմա Դաշնակցությունը դաշնակցական երգեր չպիտի՞ երգի: Հարցը հետևյալն է, ոչ թե տեղամասերում իրար են մորթում կամ դանակահարում, այլ քաղաքակիրթ պայքարի ձև են ընտրել: Հետո կարծում են, որ այդ երգ–երաժշտությունով մարդիկ ձայն են տալո՞ւ: Վարչապետի՝ հարվածային գործիքների վրա նվագելու կարողությո՞ւնը պիտի ստիպի ձայն տալ: Ավելի լավ է երաժշտություն, քան դանակահարություն:
Պարզապես ռեսուրս են օգտագործում: Հանրապետականը կարող է Քիմ Քարդաշյանին էլ բերի: Հիմա ռեկլամի մրցույթ է, «էստի համեցեք»–ի տարբերակն է, ամենն իրենն է հրամցնում, և յուրաքանչյուրն աշխատում է քաղաքակիրթ ձևի մեջ ներկայանալ: Քաղաքական մշակույթ է:
Մենք պետք է կարողանանք ձևավորել մեր ժողովրդի պատմությանը հարազատ քաղաքական մշակույթ: Ինչը դրա հետ համահունչ է, կարելի է անել: Մեր մշակութային պատմությունից բխող քաղաքական մշակույթ:
– Նախընտրական ծրագրերը նայելիս, եթե իհարկե դրանց հավատանք՝ առաջիկա տարիներին Հայաստանը դրախտավայրի կվերածվի: Որքանո՞վ են դրանք իրատեսական
– Կա մի բանաձև: Փոխվե՛ք՝ կհավատաք: Հանրապետականի նախորդ լոզունգներից էր «հավատանք, որ փոխենք»: Ես ասում եմ փոխվե՛ք, կհավատանք: Մնացածը կարևոր չէ:
Բոլորի մոտ էլ դեմագոգիայի հսկայական տարր կա: Մեկը իշխանության մաս է եղել, ասում է՝ մենք այնքան շատ չենք եղել, մենք իշխանություն չենք: Կոալիցիայի անդամ են, բայց իշխանության մաս չեն: Սա դեմագոգիա է, թե չէ՞: Մեկն ասում է երկրում արտագաղթը գիտեք ի՞նչ վիճակում է, պատասխանում է՝ մենք այս հաջողություններն ունենք: Երրորդին ասում են բանակից տեղյակ եք, ասում է՝ դե ես խաբար չեմ, բենզինի հետ ես ինչ գործ ունեմ: Բա ոնց գործ չունե՞ս: Բա ինչի՞ հետ գործ ունես:
Բոլորն էլ հավասարաչափ դեմագոգիայի գործիքակազմից օգտվում են, հիմա, թե ով–ինչքան՝ էական չէ: Դեմագոգիայի տարր բոլորի մոտ էլ կա, որովհետև յուրաքանչյուրը՝ մանավանդ իշխանության մաս կազմողները, այս ճգնաժամի մեջ դեր ու նշանակություն են ունեցել՝ բացասական իմաստով:
ժողովուրդը առանձնապես հետաքրքված չէ, դրա համար էլ ցլամարտի է վերածվել այս ամենը: Իրար են մորթում՝ գլադիատորներն ելել են պայքարի: Սա քաղաքականության և ընտրական շահի հետ ի՞նչ կապ ունի: Պատգամավորն այդ ինչ մի պաշտոն է, որ ձեզ կոտորում եք, ինչ է իրենից ներկայացնում, ֆիզիկա՞ է, քիմիա՞ է, արվեստաբանությո՞ւն, թե Մարտիրոս Սարյանի կտավներն են: Հիմնական նպատակը Հայաստանում կողոպուտին մասնակցելն է, իսկ սա կարող է ՀՀ պետական շահի հետ առնչություն ունենալ միայն բացասական առումով:
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
