Այն օրը, երբ Դիմա Կալեկին լույս աշխարհ եկավ, բժիշկները նրան սարսափելի ախտորոշում տվեցին՝հիդրոցեֆալ:
Նրա կենսաբանական ծնողները անմիջապես ստորագրեցին փաստաթղթերը նրանից հրաժարվելու համար։ Տղան հայտնվեց մանկատուն, որը նախատեսված էր հաշմանդամների համար։
Երբ տղան արդեն չորս տարեկան էր, բժիշկները զարմացել էին, թե ինչպես է նա ապրել այդքան երկար։Այդ տարիքում ինքնուրույն նա չէր կարող ոչ խոսել, ոչ ուտել: Նա արտաբերում էր ընդամենի մի քանի բառ։
Չնայած նրա, որ տղայի կյանքը, արդեն իսկ փորձություն էր , հետագայում նրան էլ ավելի վատ օրեր էին սպասվում։
Ինչպես բոլորս գիտենք, Ուկրաինայի այդ հատվածում, որտեղ ծնվել էր երեխան,մարտական գործողություններ էին սկսվել, և բոլոր երեխաները հայտնվել էին վատ կացության մեջ։Որոշում կայացվեց տեղահանել տեղի մանկատան բոլոր երեխաներին ։Երկու կողմերը ոչ մի կերպ չէին կարողանում համաձայնության գալ, թե ով, իր վրա կվերցնի հիվանդ երեխաների պատասխանատվությունը։
Այդ ընթացքում սկսվել էր հիվանդ երեխաների տեղահանում և տեղափոխումը մեկ այլ հիվանդանոց։ Ճգնաժամային իրավիճակ էր ստեղծվել, երեխաները արդեն ծայրահեղ ծանր վիճակում էին, և նրանց անհրաժեշտ էր բժշկական հսկողության.։ Նրանց թողեցին Ուկրաինայի տարածքում և հանձնեցին հիանալի մասնագետի Ելիզավետ Գլինկային։
Այն բանից հետո, երբ Դիմային տեղափոխեցին Խարկով, նա գտնվում էր ծայրահեղ ծանր վիճակում: Առաջիկայում նրա մոտ նկատվեց դրական փոփոխություններ ։Բայց բոլորը շատ լավ հասկանում էին, որ նման երեխաները դատապարտված են երկար չապրելուն։
Բժիշկները կիսվել էին մամուլով իրենց մեծ ցանկությամբ, որ օգնեին փոքրիկ որբուկին։ Նրանք պատմեցին, որ Դիմայի համար հատուկ աղոթք են պատրաստել և խնդրում են առ աստված, որ օգնեն նրան։
Անհնար էր հավատալ, սակայնմի քանի շաբաթ հետո հայտնվեցին « ծնողները»: Էռնեստ և Ռուտ Չավես ամուսինները ԱՄՆ-ից զանգահարել են մանկատուն մի խնդրանքով, որ տեսնեն Դիմային։ Նրանք իմացել էին տղայի սարսափելի ճակատագրի մասին և պատրաստ էին անհապաղ նրան տեղափոխել ողջ աշխարհով մեկ ։
Որոշումը կայացրել էին ակնթարթորեն։Տղան վերջապես գտել իր ընտանիքի։Նրա նոր ծնողները այս գործում սկսնակներ չէին և շատ կարճ ժամանակահատվածում կարողացան պատրաստել անհրաժեշտ փաստաթղթերը որդեգրման համար։
Նոր տանը Դիմային սպասում էին յոթ եղբայրներ և քույրեր աշխարհի տարբեր երկրներից: Տղան շրջապատված էր հոգատարությամբ և ուշադրությամբ առաջին իսկ օրվանից ։
Մեկ տարի անց տղա սովորեց ամեն ինչ, ինչ նախկինում չգիտեր ։ Այժմ նա առանց խնդիրների ինքնուրույն ուտում է, խաղում է ողջ ընտանիքի անդամների նույնիսկ առաջին քայլերն է անում. Բժիշկները պնդում են, որ կյանքին վտանգ չի սպառնում Ավելին, նրան պարզապես սպասում է հրաշալի ապագա, քանի որ հիվանդությունը չէր վնասել ուղեղը։
Փոքրիկի աչքերը ուրախությունից փայլում էին ։Իսկ դա նոր կյանքի սկիզբն էր ազդարարում։ Այժմ նա ունի մեծ ընտանիք, յուրաքանչյուր տան անդամ աջակցում և օգնում է նրան։ Դիման կպայքարի իր հիվանդության դեմ մինչև վերջ, առանց կասկածելու։Մենք նույնպես լավատես ենք և նրան մաղթում ենք առողջություն։
