Պարզունակ եք, պարոնա՛յք

Պաշտպանության բանակի հրամանատար Լեւոն Մնացականյանի հանդիպումը լրագրողների հետ, լույս սփռեց Ալիև-Սարգսյան հանդիպման մանրամասների վրա։ Որքան էլ կողմերը մեզ համոզում են, թե հանդիպման ժամանակ պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել բռնությունը կանխարգելող միջոցներ ձեռնարկել, ամեն դեպքում, իրականությունն այլ բան է ապացուցում։ Ստացվում է, որ երկու նախագահներն էլ ստում են։ Ի մասնավորի, Լևոն Մնացականյանը հայտարարում է. «Մենք միշտ հայտարարել ենք, որ իրենց ամեն մի դիպուկահարի մենք պատասխանելու ենք, եւ պատասխան եղել է: Կարծում եմ՝ դա հենց կապված է դիպուկահարների պատերազմի արդյունքում առաջացած լարվածության հետ: Ադրբեջանը նաեւ երկու անգամ «ՍՊԱՅԿ» տիպի հեռակառավարվող հրթիռներ է կիրառել, երկու անգամ էլ հարվածներն անարդյունք են եղել»։ 

Սրանից զատ, ՊԲ հրամանատարը նշում է, որ հնարավոր է լինի լարվածության աճ։ Առաջին հայացքից այս անմեղ, ոչինչ չնշանակող և զինվորականի ոգով ասված խոսքերը շատ հանգամանքների վրա են լույս սփռում։ 

Լեռնային Ղարաբաղը, ՊԲ հրամանատարի բերանով հասկացնում է Սարգսյանին, որ համաձայն չէ նրա վերջին շրջանի գործելաոճի հետ։ Նաև տեղեկացնում է, որ պատրաստ են պատերազմելու, եթե հարկ լինի։

Իսկ ի՞նչ են անում Ալիևը և Սարգսյանը։ Եթե մի կողմ թողնենք դավադրությունների տեսությունը, ապա պարզից էլ պարզ է, որ այս երկու գործիչներն օգնում են միմյանց վերարտադրվել։ Իսկ դրա լավագույն ձևը սահմանին լարվածության շարունակությունն է և երկու հասարակություններին վախի մթնոլորտում պահելը։ Թերևս սա է եղել նրանց բանակցությունների հիմնական արդյունքը։ Այլ բանի շուրջ նրանք չէին կարող բանակցել։ Չէին կարող, որովհետև այս գործընթացում, վաղուց նրանցից որևէ բան կախված չէ, բացի մի հանգամանքից՝ միմյանց «լավություն» անելը։

Մարիա Պախուցկայա