Ցանկությունից գոռում էի, ձեռքով բռնել էի կուրծքս, եվ եթե նա մի քիչ էլ արագացներ, հաստատ կպոկեի այն. Կույսի առաջին սեքսը սեղանի վրա էր

Կույսի առաջին սեքսը սեղանի վրա էր
Սյուզիին մենք թիթեռնիկ ենք ասում, որովհետեւ նրա կյանքը նման է թիթեռի՝ ազատ ճախրում է, ու թիթեռի պես էլ շուտ «մահանում»: Նա իր բոլոր ընկերների կյանքից կորում է այնպես, ինչպես հայտնվել է` միվայրկյանում: Սյուզին երկարատև հարաբերություններ չի սիրում ու հաճախ է ինձ հիշեցնում. «Ախր, Սաշա մեկի հետ միշտ չես քնի, չնայած դու ինչ գիտես դրա մասին»:Գիտեմ հիմա կհարցնեք, իսկ ուր մնաց սերը, նա դրա համար էլ իր պատասխանն ունի. «Սերը ինձ համար ՍԵՔՍՆ է, որը չի հարցնում ոչինչ, ուղղակի տրվում է քեզ ու վերջ, այն չի դնում քո առաջ ոչ մի պարտականություն, միայն մարմնական 11 րոպեանոց հաճույք եվ վերջ. դու կարող ես նույնիսկ չսիրել»: Կարող եք չհամաձայնել նրա հետ, բայց չմտածեք, թե նա փողոցայինի մեկն է և շատ խիստ էլ չդատեք նրան: Նա տակից չի անում, նա կույսի շղարշ չի գցում վրան, և չի էլ բարձրաձայնում, որ կույս չէ, նա ուղղակի ապրում է:Ապրում է այնպես, ինչպես ուզում է, ինչպես` թիթեռնիկը:
Իր առաջին անկողնային «սիրեկանին» Սյուզին հանդիպեց ,երբ ընդամենը 18 տարեկան էր:«Սկզբում այդ մտքից սարսափում էի, բայց հիմա արդեն չեմ հիշում, թե ինչպես նա ինձ քարշ տվեց իր անկողին, ինչպես այդ սրիկան համոզեց ինձ՝ հետը քնեմ:Հիմա նրան ասում եմ սրիկա, որովհետև չէի ուզենա, որ նա առաջինը լիներ»,- Սյուզին այդ օրը երբեք առանց հուզմունքի չի կարողանում մտաբերել: Իսկ այդ սրիկայի հետ Սյուզին ծանոթացել էր իր   ամենասիրած ակումբում: «Ակումբի բարմեն էր ու միշտ աչքի պոչով տնտղում էր ինձ: Տասնութ տարեկանում ակումբ հաճախելը, իհարկե, լավ չէ, բայց ով է ստուգում անձնագիրդ, մի քիչ լավ տեսք ունես, և դռները բաց են քեզ համար:Այդ օրը ես ընկերուհիներիս հետ էի, որոշել էինք նշել մեր տնօրենին դպրոցից հեռացնելու փաստը: Այնքան էինք տարվել այդ ուրախ լուրով, որ չեմ հիշում քանի շիշ գարեջուր անցավ կոկորդովս: Աչքերիս առաջ ամեն ինչ տակնուվրա էր լինում, մարդիկ լղոզվում էին, իսկ ես ոչինչ չէիր զգում:Մի քանի վայրկյան հետո, աչքերս բացեցի մի ինչ որ սենյակում, որտեղ նա արդեն շատ դանդաղ հանում էր վերնազգեստս:Նա համբուրեց վիզս, հետո կուրծքս, հետ ինձ գցեց գետնին, հանեց շալվարս եվ սկսեց համբուրել որովայնս:Անկեղծ ասեմ զգացողությունն աննկարագրելի ցնցող էր. նա ինձ լպստում էր շունիկի պես:Իսկ ես ուզում էի գոռալ, որ շարունակի, հանկարծ կանգ չառնի:Ախ… որքան լավն էր այդ սրիկան: Ներսումս տարօրինակ բաներ էի զգում, դեռ երբեք նման զգացողություն չէի ունեցել: Ցանկությունից գոռում էի, ձեռքով բռնել էի կուրծքս, եվ եթե նա մի քիչ էլ արագացներ, հաստատ կպոկեի այն:Մյուս ձեռքս էլ շոյում էր
շուրթերս:Մի քանի վայրկյանից այդ շունիկը վերածվեց կատաղած շան, երբ իջեցրեց շալվարը… ու ես առաջին անգամ տեսա դա:Նա ուզում էր ինձ, ուզում էր զրկել ինձ այն թանկ բանից, ինչ ես ունեի այդ պահին:Ա՜խ, Աստված իմ, հիմա ինչ է լինելու:Այս ամենը ես միայն ֆիլմերում էի տեսել, բայց այն ինչ կատարվում էր ինձ հետ, լրիվ տարբերվում էր: Զգում էի, թե ինչպես էր ամեն անգամ փոխվում նրա շնչառությունը` մեկ արագանում, մեկ կանգ էր առնում:Հիշում եմ նրա բառերը, «Սիրունիկս», «Քաղցրս», դրանք ինձ դուր էին գալիս, իսկ ես անջատված ծիծաղում էի, կարծես ինձ ներսից խուտուտ էին տալիս:Վերջապես նա հասավ իր նպատակին, բայց այդ զգացողությունն անտանելի էր, ես տնքում էի ցավից, պինդ բռնել էի անկողնուց, որ չգոռամ: Քրտինքը հոսում էր վրայովս, բայց ես շարունակում էի: Հետո նա առաջարկեց փոխել դիրքս ու ինձ գրկելով, հենեց պատին, իսկ քիչ անց հայտնվեցի սեղանին:Շարունակեցինք այնքան մինչև նա վերջացրեց, հետո անտարբեր ասաց՝ դու ազատ ես: Նա ազատեց ինձ կուսության ճիրաններից.երեւի ազատ ասելով հենց դա էլ նկատի ուներ»,-համենայնդեպս այսպես է մտածում Սյուզին: Անցել է հինգ տարի, բայց Սյուզիի կյանքում մեծ փոփոխություններ չեն եղել, եթե չհաշվենք սեփական հագուստի խանութի ձեռքբերումը, հոր մահից հետո, այն միակ բանն էր, որ մնաց նրան: Սյուզիի համար դա, իսկապես, թանկ նվեր է. 20 ամյակին է ստացել:Երբ մահացավ նրա հայրը, հիշում եմ միշտ ասում էր ինձ « Գիտես Սաշա, հասկացել եմ, որ կյանքը մի ակնթարթ է, և հենց այդ ակնթարթում էլ ամեն ինչ կարող է փոխվել: Ինձ համար այդ ակնթարթը` հորս ավտովթարի լուրն էր: Իսկ հիմա անհասկանալի բութ ու սառը ցավ եմ զգում, որը երբեք չի անցնի »:Սյուզին չէր կարողանում տեսնել մոր տառապանքները, որն ամեն օր նստում էր պատուհանի մոտ և սպասում, թե երբ ամուսինը կվերադառնա տուն, իսկ այդ ամենը չտեսնելու համար նա դատարկում էր վիսկիի շիշը` մեկը մյուսի հետևից, այնքան մինչև անջատվում էր և կորցնում հիշողությունը:Իհարկե դա ժամանակավոր օգնում էր նրան, բայց սթափվելուց հետո նորից այդ բութ ցավը: Մի սովորական երեկո, տանս հեռախոսը զանգեց` հիվանդանոցից էր.«Ձեր ընկերուհին ինքնասպանության փորձ է արել »: Այս լուրը ուղղակի սառը ցնցուղի պես թափվեց գլխիս: Ես կախեցի լսափողը և շնչակտուր հասա հիվանդանոց, իսկ երբ բացեցի հիվանդասենյակի դուռը, իմ խեղճ թիթեռնիկը կորցրել էր իր կյանքերից մեկը: Ես նրան դեռ այդ վիճակում չէի տեսել, նա անօգնական գամված էր անկողնուն, այն ժիր թիթեռնիկից ոչինչ չէր մնացել:Քիչ անց սենյակ մտավ բժիշկը և ասաց. «Ձեր ընկերուհին ինքնասպանության փորձ էր արել, նակումբներից մեկում լավ հարբել էր, իսկ հետո փորձել կտրել երակները, բախտը բերել է աշխատողներից մեկը շուտ տեսել է նրան և զանգահարել շտապօգնություն, եթե մի քիչ էլ ուշացներ նրան փրկել չէր լինի » , իսկ վերջում ավելացրեց «Երբ արթնանա ասացեք, որ կյանքը սիրում է նրան և չարժե չար կատակ խաղալ նրա հետ, գուցե հաջորդ անգամ, էլ հնարավորություն չտա»: Ամբողջ գիշեր մնացի նրա կողքին, նա չէր շառժվում, իսկ ես աչքս չէի քաշում նրանից:
Եվ միայն մի ակնթարթ նա բաց արեց աչքերը և ասաց.
- Կներես:
Միայն այս դեպքից հետո, թիթեռնիկը սկսեց նորից ճախրել….

Մանրամասներն՝ այստեղ