Փաշինյանի թիմին պետք է շատ ջանք գործադրել

politnavigator.net-ը «Փաշինյանը այժմ պատասխանատու է ամեն ինչի համար» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ Հայաստանում արդեն 9 ամիս ձգձգվող նոր իշխանության հաստատման գործընթացը վերջապես հասավ իր ավարտին: Նորընտիր խորհրդարանը Ազգային ժողովի նախագահ ընտրեց Փաշինյանի երևանյան մայդանի ակտիվ աջակից  Արարատ Միրզոյանին, իսկ Հայաստանի նախագահ Արմեն Սարգսյանը հրամանագիր ստորագրեց, որով Փաշինյանը  վարչապետի պաշտոնակատարից վերածվեց վարչապետի: Կառավարության նոր կազմը առայժմ ձևավորված չէ, բայց օրենքով կձևավորվի 14 օրվա ընթացքում: Ըստ փորձագետների, Փաշինյանը չի դանդաղի և կառավարությունը ավելի շուտ կձևավորվի, քանի որ նախարարների թեկնածությունների հարցերը համարյա թե պարզ են: Այդ ցուցակում, ըստ Փաշինյանի, կլինեն բացառապես «մեր փողոցի տղաները»: Հենց ձևավորվեց կառավարությունը, իսկ Ազգային ժողովում հաստատվեցին հանձնաժողովները և դրանց նախագահները, Հայաստանի ամբողջ իշխանությունը կանցնի Փաշինյանի ձեռքը, և  միաժամանակ ընդունվող որոշումների և դրանց հետևանքների  ամբողջ պատասխանատվությունը ևս կընկնի Փաշինյանի վրա: «Սիրո հեղափոխությունը» և նրա կրողները արդեն փայլեցնելու աստիճան մաքրել են Հայաստանի իշխանության բոլոր ճյուղերը նախկին ՝ հիմա ընդդիմադիր, և անգամ իրավիճակային դաշնակից ուժերից այն աստիճանի, որ հիմա անգամ ցանկության դեպքում որևէ անհաջողություն արձանագրելու դեպքում անհնար կլինի այդ ամենի մեղավոր համարել որևէ այլ ուժի: Սա այնքան էլ ճկուն և խելացի չէ, բայց այդպիսին է նոր «էլիտայի» ոչ խորամանկ տրամաբանությունը: Ներկայումս փաստացի Փաշինյանին միակ քննադատողները Հայաստանում մնացել են ԶԼՄ-ները:Արդեն սկսվում են հոդվածներ հրապարակվել, որտեղ վարչապետին համեմատում են ջախջախված «հանրապետականների» հետ: Լրագրողները ուշադրություն են հրավիրում այն փաստի վրա, որ ոչ վաղ անցյալի «փողոցային ճառախոսը» ներկայումս ոչնչով չի տարբերվում «նախկին օրերի հերոսներից»: Քննադատվում է նրա ընտանիքի ճոխ ապրելակերպը, միաժամանակ հարց է տրվում, թե երբ կսկսվի խոստացված տնտեսական աճը  և դրա հետ կապված մարդկանց ապրելակերպի լավացումը: Հանգիստ քննադատությանը Փաշինյանը շատ նյարդային-բուռն է արձագանքում: Նա նշում է, որ հանրապետականների հետ իր նմանությունը արտահայտվում է միայն նրանով, որ ինքը ևս ունի «երկու աչք, երկու ականջ, մեկ բերան և մեկ քիթ» ու վերջ: Վարչապետը փորձում է ապացուցել, որ ուղղաթիռը, որով նա թռչում է գյուղեր, ոչ թե շքեղություն է, այլ փոխադրամիջոց, և, ի վերջո, ներկայումս կառավարությունը չի թալանում ժողովրդին: Փաշինյանը նշում է նաև, որ ինքը «ատամներով կպած չէ իշխանությանը», և եթե ժողովուրդը պահանջի, ինքը կհեռանա: Ճիշտն ասած՝ այստեղ մի քիչ անհասկանալի է, թե ինչ ի նկատի ունի վարչապետը, անհասկանի է, թե արդյոք ինքը հրաժարական կտա՞, եթե արձանագրվի վարկանիշի անկում, թե՞ դա հնարավոր կլինի միայն նոր մայդանի կազմակերպման հետևանքով: Դատելով ԶԼՄ-ների քննադատության հանդեպ այս բուռն արձագանքից՝ կարելի է ենթադրել, որ ոչ մի տնտեսական թռիչք ապահովող տնտեսական զարգացման ծրագիր էլ Փաշինյանը և նրա թիմը չունեն: Ըստ նրա խոսքերի, «թռիչք կիրականանա այն ժամանակ, երբ կամրագրվեն տեղի ունեցած փոփոխությունների խիստ կարևորությունը և անփոփոխությունը, իսկ տնտեսությունում կկիրառվեն նույն գործիքակազմերը , որոնք կիրառվել են քաղաքական փոփոխությունների ժամանակ»: Առայժմ Փաշինյանի գործարկած՝ Հայաստանի քաղաքական փոփոխությունների գործիքակազմերը խիստ հիշեցնում են հինգ տարի առաջ Ուկրաինայում իրականացված քաղաքական փոփոխությունների գործիքակազմերին: Այնտեղ էլ էին ասում, որ եթե այնպես, ինչպես խոսում և գործում են քաղաքական հարթակում, գործեն տնտեսությունում, վերջինս թռիչք կապրի, քանի որ դա մայդանի ժողովրդի կամքն է: Մի խոսքով, չենք շտապի և կսպասենք մինչև նշանակվեն նախարարները, բայց երևում է, որ Հայաստանի համար այնքան էլ հեշտ չի լինելու: Հայ-ռուսական հարաբերությունների հետագա զարգացման հեռանկարների մասին կարելի է ասել, որ դատելով ամեն ինչից՝ «Իմ քայլը» դաշինքի՝ խորհրդարանական ընտրություններում հաղթանակից հետո Կրեմլը որոշակի դադար վերցրեց, որպեսզի դիտարկի Փաշինյանի հետագա «մարմնաշարժումները»: Միայն նախընտրական շրջանում էր Պուտինը մեկ անգամ Փաշինյանին ընտրություններում հաջողություններ մաղթել: Այժմ, չնայած բազմաթիվ են սպեկուլացիաները «Ռուսաստանի ինչին է պետք այդ Հայաստանը» թեմաներով, բայց Պուտինը դարձավ օտարերկրյա երկրների առաջին ղեկավարը, որը շնորհավորեց Փաշինյանին վարչապետ դառնալու  կապակցությամբ՝ միաժամանակ իր ուղերձում նշելով Մոսկվայի և Երևանի միջև ստրատեգիական համագործակցության անհրաժեշտության մասին: Այս ամենից կարելի է ենթադրել, որ Կրեմլը պատրաստ է սերտ և բեղուն համագործակցություն իրականացնել Հայաստանի՝ փողոցից և բարիկադներից իշխանության եկած նորահայտ իշխանությունների հետ: Այնուամենայնիվ,  Փաշինյանի թիմին պետք է շատ ջանք գործադրել, որպեսզի երկրում հաղթահարվի «մայդանը», որպես մանկական հիվանդություն, որը հարիր չէ երկարատև և լուրջ հարաբերություններին: 

Կամո Խաչիկյան