Բրիտանական ներքաղաքական դաշտի վարիացիաները
Բավականին հետաքրքրիր զարգացումներ են ընթանում Մեծ Բրիտանիայում, վերջին մոտ երկու ամիսների ընթացքում. «բրիտանական թեման» համաշխարհային բոլոր լուրերի թոփ-հնգյակում է: Դեռևս վերջնականապես անհասկանալի է թվում, կառավարության գործողությունների իրական ընթացքը:
Ըստ բրիտանական գրեթե բոլոր թերթերի՝ Համայնքների պալատի 7 պատգամավորներ դուրս են եկել Լեյբորիստական կուսակցությունից` ի նշան բողոքի կուսակցության նախագահ Ջերեմի Կորբինի ու նրա քայլերի դեմ: Կոնկրետ` բրեկզիտի ու կուսակցության ներսում հակասեմիտիզմի աճն անտեսելու պատճառով: Ստացվել է այնպես, որ երկարատև քաղաքական ինտրիգներից հետո ակնհայտորեն սկսվել է Լեյբորիստական կուսակցության տրոհումը: Ցուցադրաբար դուրս գալով Լեյբորիստների շարքերից` պատգամավորները ցույց են տվել, որ իրենց համբերությունը հատել է և այլևս մտադիր չեն հաշտվել, որ նախկին Լեյբորիստական կուսակցությունն այլևս չկա, իսկ իրենք համաձայն չեն Կորբինի «ձախ դրեյֆին»:
«Յոթի խումբը», ինչպես նրանց անվանել է բրիտանական մամուլը, հայացքներով միատարր չէ, նրանց միավորում է հակաբրեկզիտական դիրքորոշումը և Կորբինին` իբրև կուսակցության ղեկավար չընդունելը, մնացած հարցերում նրանց որոշումները տարբեր պատճառներ ունեն:
Ակնհայտ է, որ պատգամավորների հեռանալը նշանակում է, որ ձախ կորբինականները սպառնալիքի տակ են դնում երկարաժամկետ կոալիցիան ձախակողմյան ուղղվածության քաղաքական ուժերի հետ Լեյբորիստական կուսակցության դրոշի տակ: Մյուս կողմից` պետք է հիշել, որ նման դեպքեր էլի կան մի կուսակցության 120-ամյա պատմության մեջ, որ ավանդաբար եղել է կազմակերպված աշխատավորների ու տարատեսակ մեյնստրիմային սոցիալիստ ու սոցիալ-դեմոկրատ քաղաքական գործիչների կոալիցիա:
Իրականում, թե ի՞նչ հետևանքներ կունենա բրիտանական քաղաքականության վրա Լեյբորիստների խզումը: Պատգամավորները հայտարարել են, որ անկախ խումբ են ձևավորում, բայց նրանք դեռ կառույց չունեն: Փոխարենը` բավականաչափ անորոշ հայտարարությունը թույլ է տալիս համեմատաբար հեշտ համալրել թե Լեյբորիստների, թե Թորիների շարքերը: Նշանակու՞մ է դա նոր դարաշրջան բրիտանական քաղաքականության մեջ և երկու կուսակցությունների գերակայության շրջանի ավարտ:
Մի բան պարզ է՝ բոլոր դեպքերում փետրվարի վերջին գալու է ճշմարտության պահը և Թորիների, և Լեյբորիստների համար, երբ պատգամավորները պետք է որոշեն` աջակցու՞մ են Թերեզա Մեյի ԵՄ-ից դուրս գալու ծրագրին, թե՞ ոչ: Հենց այդ ժամանակ կուսակցական համակարգի ամրությունը կարող է հասնել ճեղքման կետին ու ապա կազմակերպման երազներն իրականություն դառնան:
Փաստացի բրիտանական քաղաքականության մեջ երրորդ ուժի տեղը զբաղեցնելու համար, որտեղ մինչև հիմա Լիբերալ-դեմոկրատական կուսակցոթյունն էր, քաղաքական նոր խումբը պետք է ավելի լուրջ պլատֆորմ ստեղծի, քան պարզապես անհամաձայնությունն է Լեյբորիստների նախագահի քաղաքականության հետ: Առայժմ նրանց որոշումն ավելի շատ հարցեր է հարուցում, քան պատասխաններ է տալիս:
Միանշանակ պարզ է մի բան որ եթե կուսակցություններն արտահայտում են հասարակության տեսակետներըը, ապա ինչպես բրիտանական հասարակությունն է երկփեղկված, պիտի երկփեղկեր և կուսակցությունները: Փաստացի` բրեկզիտի հարցն աստիճանաբար վերաճում է բրիտանական քաղաքականության վերանայման անհրաժեշտության: Ընդգծենք, որ Թորիներն իրենց համարում են ճիշտ ու հետևողական, Լեյբորիստները բաժանվում են, սոցիալ-դեմոկրատները բավարար ուժ չունեն քաղաքականություն փոխելու:
Անդրանիկ Հարությունյան
