Սեֆիլյանի իրական դեմքը
Նախօրեին Ժիրայր Սեֆիլյանը ՖԲ իր էջում հայտարարել էր. «Համբերության բաժակը լցվել է և, եթե Սասնա Ծուռ ապստամբներ Արմեն Բիլյանն ու Սմբատ Բարսեղյանը չազատվեն, մեր ժողովրդի առավել արժանապատիվ ու գիտակից հատվածը կպարտադրի ապստամբության իրավունքի ճանաչումն ու ապստամբների ազատությունը»:
Ժողովրդական մի հին ասացվածք կա, որն ասում է՝ «Սայլի փոխարեն սայլապանն է ճռռում»: Հիմա ստացվում է այնպես, որ համբերության բաժակը, իրոք, պիտի լցվի, բայց ոչ թե Սեֆիլյանի պատկերացրած ժողովրդի, այլ` քիչ թե շատ մտածելու ունակությունը պահպանած մարդկանց: Բոլորիս էր պարզ, որ «Սասնա Ծռերի» «ապստամբություն» կոչվածը համարժեք գնահատական չստացավ, ըստ էության մեր հասարակության համար բավական չէր, որ ծռիստները համաներումով բանտից ազատ արձակվեցին, նաև այն, որ կուսակցություն ստեղծեցին, իսկ հիմա արդեն «ապստամբության իրավունքի» ճանաչումից են խոսում: Բարոյական կամ իրավական հարթության մեջ ի՞նչ իրավունքով է Ժիրոն պահանջում, որ բանտից ազատ արձակվեն իր խոսքով` «Սասնա Ծուռ ապստամբներ Բիլյանն ու Բարսեղյանը»: Ի՞նչ հիմքերով է նրանց անվանում «հեղափոխության նախակարապետներ», որ իբր «իրենց կյանքը զոհասեղանին են դրել, ապստամբել են պետությունը զավթած ազգադավ ու ցեղասպան ռեժիմի դեմ»:
Սեֆիլյանը համարում է, որ սպանության մեջ մեղադրվողներին «շարունակում են դատել այդ նույն ռեժիմի օրենքներով, նրա դատախազների ու քննիչների սարքած մեղադրանքով և նրա դատարանում»: Հետաքրքիր է, եթե Բիլյանն ու Բարսեղյանը համաներումով ազատ արձակվեին` Սեֆիլյանը կպնդե՞ր, որ Հայաստանում դատարանը շարունակում է գործել «նույն ռեժիմի օրենքներով»:
Նրա ֆեյսբուքյան գրառումը գալիս է հաստատելու դեռ 2016-ին հնչող տեսակետները, որ ՊՊԾ գնդի գրավումը արտաքին քաղաքական միջամտություն էր և հստակ ռուսական ձեռագիր ուներ: 2016-ի քառօրյա պատերազմից 4 ամիս հետո ՊՊԾ-ի գնդի գրավումով իշխանափոխության հարց չլուծվեց: Ներքաղաքական կյանքում արագացավ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի պաշտոնանկությունը ու Մոսկվան դեսանտ իջեցրեց Կարեն Կարապետյանին: Այդ փուլում բավական ակտուալ սեղանին դրված էր նաև Ղարաբաղի հարցը: 2016-ի մայիսին ԱՄՆ պետքարտուղար Ջոն Քերիի անմիջական մասնակցությամբ Վիեննայում ձեռք էին բերվել կարևոր պայմանավորվածություններ`շփման գծում վերսհսկողության միջոցների տեղակայման ու դիտորդների մասին: Հունիսին հաջորդեց ևս մեկ հանդիպում` Սանկտ-Պետերբուրգում, որտեղ արդեն չկար հրադադարի պահպանման մեխանիզմի տեղակայման հիշատակում: Պատահական չէ, որ Սանկտ Պետերբուրգի հանդիպումից հետո Երևանում ասուլիս տվեց Ֆրանսիայի դեսպանն ու առաջարկեց Սարգսյան-Ալիև հանդիպում կազմակերպել Փարիզում` կրկնելով Վիեննայի օրակարգի առաջնահերթությունը: Հանդիպում, որ այդպես էլ չկայացավ, որովհետև ՊՊԾ գունդը գրավվեց:
Իրականում Հայաստանից խլվեց քառօրյա պատերազմում շահած դիրքը ու Ադրբեջանին Վիեննայի օրակարգը պարտադրելու հնարավորությունը, որ ձեռնտու չէր ոչ միայն Բաքվին, այլև` Մոսկվային:
Անդրանիկ Հարությունյան
