Հղի կնոջը շտապ օգնության մեքենայով տեղափոխեցին հիվանդանոց, նրա վիճակը կտրուկ վատացել էր, սաստիկ գլխացավ էր զգացել և ամուսինն անմիջապես շտապ օգոնւթյուն էր կնչել: Ամուսինը հիշում էր կնոջ վերջին խոսքերը. «Սիրելիս, զգում եմ, որ այլևս տուն չեմ վերադառնալու, խնդրում եմ հոգ կտանես մեր երեխաների մասին»: Նրանք երկվորյակների էին սպասում: Շտապ օգնության մեքենայի մեջ կնոջ վիճակը էլ ավելի վատացավ և նա կորցրեց գիտակցությունը:
Երբ սրընթաց հասան հիվանդանոց, բժիշկներն ասացին, որ ոչինչ անել հնարավոր չէ, նրա մոտ ինսուլտ էր, ուղեղը մահացել է: Եվ ամենասարսափելին այն է, որ երկվորյակների սրտիկները ևս շուտով կդադարեին բաբախել: Բայց նրանք կարծես չէին հանձվում:
Չնայած այն բանին, որ կնոջ ուղեղը մահացել էր, նրա մարմինը պահանում էր երեխաների կյանքը: Բժշկության մեջ դա անվանում են մայրական սոմատիկ աջակցություն ուղեղի մահից հետո և դա լինում է շատ հազվադեպ, միայն 2,8% դեպքերում, այսինքն, մայրական մարմինը շարունակում է երեխային թթվածին տալ և կենսական այլ կարևոր բաղադրիչներ: Սա հրաշք չէ՞:
Ամուսինը ծնկաչոք աղոթում էր, ու աղաչում էի Աստծուն վերադարձնել կնոջը և պահպանել փոքրիկներին: Նա այդ գիշեր երազում կնոջը տեսավ, ով ասում էր . «Ես չեմ կարող վերադառնալ քեզ մոտ, ես լավ եմ, միայն թե դու պետք է ուժեղ լինես և հոգ տանես մեր փոքրիկների մասին»: Դա ուժ տվեց նրան:
Կնոջ մահվանից որոշ ժամանակ անց բժիշկները կեսարյան հատում կատարեցին և հայրիկին հանձնեցին թույլ, անօգնական երկվորյակներին, ովքեր դեռ մոր արգանդում պայքարում էին կյանքի համար:
