Ով չի ալարում կուսակցություն է բացում

Կուսակցությունները սնկի նման աճում են, բայց, իրականում, դրանից ո՛չ քաղաքական լուրջ դիսկուրսներ են սկսվում, ո՛չ էլ առանձնապես աշխարհացունց ծրագրեր ներկայացվում:

90-ականների սկզբին միակուսակցական համակարգի փլուզումից կարճ ժամանակ անց, պարզ դարձավ, որ խորհրդային տարիներին այնքան գաղափար է կուտակվել, որ ամեն մեկը մի կուսակցության գաղափարական հիմք կարող է լինել: Բայց հետո, այնպես ստացվեց, որ ձևավորված կուսակցություններն ընդամենը քաղաքական առևտուր իրականացնելու համար էին պայքարում, ոչ թե երկրում ինչ-որ բան փոխելու:

Ըննդիմադիրներից ով ավելի ճարպիկ գտնվեց, կարողացավ դժգոհողների ավելի մեծ բանակ հավաքել, բայց կյանքը ցույց տվեց, որ դրանք ամենևին էլ չէին կարող ինքնիշխան կառուցներ լինել, քանի որ հասկանալի պատճառներով, ուզած, թե չուզած, կախված էին օրվա իշխանություններից: Նման կախվածությունը, կամ ավելի կոնկրետ՝ քաղաքական առևտրի հնարավորությունը ձեռնտու էր նաև իրենց ընդդիմադիր հռչակած կուսակցությունների համար, քանի որ նրանք այդկերպ էին մասնակցում քաղաքական կոչվող թատերականացված բեմականացմանը:

Ու, չնայած, հասարակության սպասումները նույն այդ ընդդիմությունից բոլորովին այլ էին, բայց նրանց համար ներկուլիսային առևտուրն ավելի կարևոր էր: Հիմա ժամանակները փոխվել են, և նման խաղեր խաղալու, կամ ավելի ճիշտ դիտարժանություն ապահովելու համար կուսակցություններին ավելի մեծ մտքի թռիչք ու ճկունություն է պետք ունենալ: Բայց, ինչպես երևում է, քաղաքականությամբ զբաղվողները դրան դեռ պատրաստ չեն: Նրանց միայն հաջողվում է այս կամ այն գործչին ճանկռոտել ու ամեն ինչի վրա ցեխ շպրտել:

Տպավորությունն այնպիսին է, որ դրանք ծնվում են, քանի որ իշխանափոխության ժամանակ որոշ անհատներ չեն կարողացել տեղավորվել իշխանական վերնախավում: Ուստի, որոշել են այդկերպ իրենց մասին հիշեցնել: Եղան անձինք, ովքեր իշխանություններին քարկոծելով ու քննադատելով հասան կառավարություն: Իսկ նրանք, ովքեր իրենց նախկին գաղափարակիցների նման սեփական ամբիցիաները բավարարելու համար չկարողացան մուտք գործել ներիշխանական շրջանակներ, սկսել են ընդդիմադիր խաղալ՝ միայն մեկ նպատակ հետապնդելով՝ ինչքան հնարավոր է փաշինյանական իշխանությանը մրոտել, սոցիալական ցանցերում ալեկոծումներ առաջացնել և տպավորություն ձևավորել, թե ընդդիմություն են:

Մինչդեռ, մանր խնդիրները մատի փաթաթան սարքելով և սրա նրա ատենախոսություններում չակերտների մեջ չդրած պարբերությունների շուրջ փոթորիկ սարքելով ընդդիմադիր լուրջ բևեռ ձևավորել հնարավոր չէ: Առավել ևս, որ, ասենք՝ գիտական կոչում ունեցողներից հաշված անձինք միայն կարող են հպարտանալ, որ իրենց ատենախոսությունը մաքրամաքուր գյուտերից ու հայտնագործություններից է բաղկացած:

Ամեն դեպքում, հայաստանյան ներքաղաքական դաշտը շարունակում է տրեխավորների վազքարշավի նմանվել, որի պատճառով, մեծ հաշվով, որևէ քաղաքական ուժի այդպես էլ չի հաջողվի երկար ճանապարհ անցնել ու կայուն ընդդիմություն ձևավորել:

Արմինե Գրիգորյան