«Սևի» և «սպիտակի» արանքում.իշխանությունը Վանեցյանին այլ ելք չի թողնում․ «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է
Արդեն տևական ժամանակ է, ինչ Արթուր Վանեցյանը հեռացել է ազգային անվտանգության ծառայության տնօրենի պաշտոնից:
Դրանից գրեթե անմիջապես հետո, երբ հայտնի դարձավ Վանեցյանի հրաժարականի տեքստի բովանդակությունը, իշխանական քարոզչամեքենան սկսեց թիրախավորել վերջինիս:
Այնպես չէ, որ ԱԱԾ տնօրենի պաշտոնում իշխանության մեջ եղած առանձին խմբեր նրան չէին թիրախավորում, բայց հրաժարականից հետո տեղեկատվականքարոզչական հարձակումներն ակնհայտ ագրեսիվ ու համակարգված բնույթ ստացան։
Իշխանությունը փորձում է Վանեցյանին սևացնել, ինչն առայժմ չի ստացվում։ Իշխանության գալով` Նիկոլ Փաշինյանը հենց սկզբից ընտրեց իր իշխանության պահպանման հիմնական ռազմավարությունը՝ «նախկիններից հասարակությանը փրկելու» առաքելությունը:
Այս համատեքստում դաշտ նետվեց այդ ռազմավարությանը միս ու արյուն տվող թեզը` դաշտը «սևերի» և «սպիտակների» բաժանելը:
Տրամաբանությունն այստեղ պարզից էլ պարզ է` ով մեզ դեմ է, ուրեմն սև է, և հենց այս տրամաբանության մարտավարությունն էր, որ իշխող ուժը հնչեցրեց Երևանի քաղաքապետի իրենց թեկնածուի շուրթերով ԱԺ ընտրություններից ոչ շատ առաջ:
Այս մարտավարությամբ Նիկոլ Փաշինյանը կարծում էր, որ հեշտությամբ կկարողանա պահել իշխանությունը և ամեն ձախողում, ցանկացած ընդդիմադիր ակտիվություն կարող է վերագրել նախկին իշխանություններին, այսինքն` «սևերին», և այդպիսով ժողովրդին վախեցնելով սևերի հնարավոր վերադարձով` կկարողանա պահել իշխանությունը:
Սակայն արդեն այսօր հասարակության մեջ հեղափոխական իշխանություններից հիասթափվողների թիվը գնալով մեծանում է, և Նիկոլ Փաշինյանը սկսում է մտածել ոչ թե «սևերի» կոնսոլիդացման մասին, այլ սարսափում է արդեն որպես երրորդ ուժ ձևավորվող այն մարմիններից, որոնք, չլինելով նախկինների ազդեցության տիրույթում գործող քաղաքական սուբյեկտներ, հնարավորություն կունենան ստանալ ժողովրդի աջակցությունը:
Այդպիսի սուբյեկտներից է Արթուր Վանեցյանը, որը, լինելով ազգային անվտանգության ծառայության տնօրեն, հրաժարական տվեց և Նիկոլ Փաշինյանին կանգ առնելու կոչ արեց:
Այդպիսով, ըստ էության, Արթուր Վանեցյանը ստանձնեց երրորդ բևեռի` ոչ «սև», բայց նաև «սպիտակների» թերությունները քննադատող բևեռի առաջնորդի դերը: Արթուր Վանեցյանին` որպես գործիչ, որևէ ձևով հնարավոր չի լինում ասոցացնել նախկին ռեժիմի հետ, սակայն Նիկոլ Փաշինյանի կողմից ակնհայտորեն նմանատիպ փորձերը ստանում են պարբերական բնույթ:
Նիկոլ Փաշինյանն իր գործողություններով Արթուր Վանեցյանին այլ ելք չի թողնում, քան մտնել քաղաքականություն: Մինչև հրաժարականը քաղաքացիական հասարակության՝ «Բաց հասարակության հիմնադրամներ - Հայաստան» գրասենյակից գումարներ ստացող ներկայացուցիչները հարձակվել էին վերջինիս վրա` մեղադրելով նաև Դավիթ Սանասարյանի գործով. Դավիթ Սանասարյանը փորձում էր ապացուցել, որ «գործ է կարվում» նախկինների նման, այսինքն՝ Վանեցյանը, ըստ էության, ոչնչով չի տարբերվում նախկիններից:
ԱԱԾ պետի պաշտոնից հրաժարական տալուց հետո ստուգվեցին իր հոր բիզնեսները, ինչի արդյունքում ևս չհայտնաբերվեցին «սևերի» հետ ասոցացնելու այդքան կարևոր փաստարկները, և հետագայում Արթուր Վանեցյանի դեմ արշավը տեղափոխվեց Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիա:
Սկսվեց ներքին սաբոտաժը վերջինիս դեմ: Արդյունքում ֆուտբոլը ևս քաղաքականացվեց, և դրա հետևանքներից մեկը նաև այն էր, որ Հայաստանի հավաքականն Իտալիայում խայտառակ պարտություն կրեց: Գործկոմի անդամները, որոնք իշխանության ներկայացուցիչներ էին, դրանում ևս փորձեցին մեղադրել Արթուր Վանեցյանին:
Այստեղ ևս այս սաբոտաժն ակնհայտորեն միտված էր հանրային ընկալման մեջ Արթուր Վանեցյանին «սևացնելուն» և վերջնականորեն ֆուտբոլից հեռացնելուն:
Այս քայլերի հաջորդականությունը ևս այլ ելք չի թողնում Արթուր Վանեցյանին, քան քաղաքական հայտ ներկայացնելու մասին մտածելը: Այսինքն, ունենք մի իրավիճակ, երբ մի կողմից՝ իշխանությունը դրդում է Արթուր Վանեցյանին քաղաքականությամբ զբաղվել, մյուս կողմից՝ իր ողջ քարոզչամեքենայով լծվում է վերջինիս վարկաբեկման գործընթացին:
Իշխանական շրջանակները փորձում են մե՛կ ներկայացնել որպես կոռուպցիոներ, մե՛կ կապում են նախկին իշխանությունների հետ` փորձելով զգուշացնել, որ երրորդ ուժ ստեղծելու նպատակով իր քաղաքականություն մտնելը շատ վատ հետևանքներ կունենա:
Այս արշավի ընթացքում շատ դեպքերում իշխանականներն անցնում են բացահայտ սպառնալիքների, թե` Արթուր Վանեցյանի համար վատ կլինի, եթե քաղաքականություն մտնի: Մի կողմից՝ պարզ է, որ իշխանությունը վախենում է Արթուր Վանեցյանի քաղաքականությամբ զբաղվելուց, մյուս կողմից` նրան այլ ելք չի թողնում:
Հետևաբար, այսօր Վանեցյանը քաղաքական դաշտում դիրքավորվելու բավականին լավ հնարավորություն ունի, որի հիմնական ուղղությունը քաղաքական դաշտի հեղափոխական հատվածի հիասթափված ձայների առաջնորդությունը ստանձնելն է:
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
