Կորոնավիրուս՝ հերթական հիշեցումն այն մասին, թե ինչն է իրականում կարևոր կյանքում

Այն, ինչ հիմա իսկապես կարևոր է, գիտակցելն է, որ այն ամենը, ինչ մենք կարող ենք անել, այս փխրուն պահին մեր սիրելիների կողքին լինելն է, միմյանց աջակցելը, հոգ տանելը, լինել բարի և սիրել:

Մինչև կորոնավիրուսի հայտնվելը մենք ապրում էինք հագեցած կյանքով, նույնիսկ լարված ժամանակացույցով: Երկու աշխատող մեծահասակ: Չորս երեխա: Մանկապարտեզ, տարրական դպրոց, ավագ դպրոց, աշխատանք, այցեր բժշկի, գործուղումներ, գնումներ, հյուրեր, զվարճանքի կենտրոններ, սրճարաններ, զբոսայգիներ … Ամեն օր: Եվ որքան էլ փորձեցի դանդաղեցնել, ժամանակակից կյանքի խելահեղությունը միշտ ինձ ետ էր բերում՝ եռացող գործունեության:

Ամենայն հավանականությամբ, դուք նույնպես ապրել եք նույն հավերժական սթրեսի մեջ, երբ բացարձակապես ժամանակ չկա ընտանիքի հետ հանգստանալու և որակյալ ժամանակ անցկացնելու համար:

Եվ ահա, այս սարսափելի ժամանակահատվածում, երբ մեզանից շատերը մեկ ամիս կամ ավելին մեկուսացման մեջ են, իսկ մնացածները դուրս են գալիս տանից միայն իրենց ընտանիքները կերակրելու համար, մեր գլխին ընկավ ծայրահեղ կարևոր հիշեցում այն ​​մասին, թե որքան փխրուն է մեր կյանքը:

Կորոնավիրուսը, ինչպես ցանկացած այլ դժվարություն, խնդիր, ցանկացած վիշտ … կարող է մեզ շատ բան սովորեցնել, եթե մենք պատրաստ լինենք դրանից դաս քաղելու:

Այսօրվա հանգամանքները մեզ ստիպում են մտածել, որ իսկապես կարևորը աշխատանքային խնդիրները չեն, ոչ էլ կեղտոտ հագուստի սարերի լվացումը և տնային աշխատանքները: Ոչ դպրոցում ստացած գնահատականը և ոչ էլ արձակուրդային փաթեթների ընտրությունը: Ոչ հեռուստացույցի կամ համակարգչի դիմաց անցկացրած ժամանակը, ոչ էլ երաժշտական ​​դպրոցում ձեռքբերումները:

Հիմա կարևորն այն է, որ մենք հարազատներով միասին ենք, ապահով և իրար մոտ:

Այժմ առաջին պլանում է մեզ համար թանկ մարդկանց առողջությունը: Այժմ կարևորություն է ձեռք բերել երեխաներիս ծիծաղը, որոնք իրար հետևից վազվզում են տան մեջ: Եվ հեքիաթները, որոնք ես նորից սկսեցի կարդալ իմ որդիների համար՝ գիշերը:

Այժմ կարևոր է դարձել հետևել երեխաներին, նրանց հետ ուրախանալ, համատեղ խաղեր խաղալ:

Այժմ կարևոր են դարձել արևի ճառագայթները, որոնք պատուհանների միջով ներթափանցում են մեր տուն և ուրախ նապաստակ դարձած ցատկոտում կահույքի վրա՝ անգամ երբ մահացու վիրուս է տարածվում ամբողջ աշխարհում:

Այժմ մենք սկսեցինք երախտապարտ զգալ, որ բավականաչափ սնունդ ունենք: Որ կան մարդիկ, ովքեր շարունակում են աշխատել հանուն հասարակության բարօրության: Որ կա բուժանձնակազմ, որը ամեն օր պայքարում է մեր առողջության և կյանքի համար:

Այժմ մենք պետք է նոր նպատակ դնենք՝ վերանայել կյանքը, ճիշտ առաջնահերթություններ դնել և հիշել, թե որքան կարևոր են մեզ համար մեր ծնողները, երեխաները և ամուսինները:

Այն, ինչ այժմ դարձել է իսկապես կարևոր, համակերպվելն է: Մենք պատասխաններ չենք տվել շատ կարևոր հարցերի. մենք հստակ չգիտենք, թե որտեղ է ճշմարտությունը և որտեղ սուտը. մենք չգիտենք, թե երբ ամեն ինչ կկարգավորվի … Այն ամենը, ինչ մենք ունենք այժմ, ներկա պահն է և ոչ ավել:

Այժմ կարևոր է, որպեսզի այս ողբերգությունը դառնա մի գեղեցիկ, իրական և նոր բանի սկիզբ մեր ամբողջ կյանքի համար՝ ինչպես առանձին մարդու, այնպես էլ ընտանիքների, քաղաքների, երկրի և աշխարհի համար:

Այն, ինչ հիմա իսկապես կարևոր է, գիտակցելն է, որ այն ամենը, ինչ մենք կարող ենք անել, այս փխրուն պահին մեր սիրելիների կողքին լինելն է, միմյանց աջակցելը, հոգ տանելը, լինել բարի և սիրել:

Եկեք դա անենք: