Ինչպես ամերիկացիները «սպանեցին» գարեջրի համը, բայց հաջողության հասան. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է
Միացյալ Նահանգները երբեք էլ հայտնի չի եղել գարեջրով: Իհարկե, գարեջուր այնտեղ շատ են արտադրում, և կան աշխարհահռչակ ապրանքանիշեր, բայց դրանք չեն կարողանում մրցակցել եվրոպականների հետ: Ավելի էժան արտադրելու մոլուցքի հետևանքով ամերիկյան գարեջրագործական ձեռնարկություններն ամբողջությամբ «սպանել» են այդ արբեցնող խմիչքի համը: Այնուամենայնիվ, վերջին տասնամյակներում իրավիճակը փոքր մասնավոր գարեջրագործական ձեռնարկությունների շնորհիվ սկսել է փոխվել: Boulevard- ը նման գարեջրային գործարան է:
Ինչպես և մինի գարեջրի գործարանների մեծ մասը, Boulevard- ը ևս հիմնադրվել է 1980 -ականների վերջին: Հենց այդ տասնամյակի սկզբներին էին գարեջրի խոշոր արտադրողները սկսել կորցնել իրենց դիրքերը: Մարդիկ ցանկանում էին իսկական գարեջուր, եվրոպական ապրանքանիշերի վաճառքը սկսել էր աճել, և, միևնույն ժամանակ, չպաստերիզացված գարեջրի նկատմամբ հետաքրքրության աճի ֆոնին սկսել էին հայտնվել փոքր ձեռնարկություններ, որոնք բավարարում էին իրենց հարազատ քաղաքների պահանջարկը: Boulevard Brewery ձեռնարկությունը հիմնադրվել է 1988 թվականին Ջոն Մաքդոնալդի կողմից և նման է եղել փոքր քաղաքի գարեջրի գործարանի:
Այն տեղաբաշխված է եղել Կանզաս Սիթիի ծայրամասում գտնվող փոքրիկ արհեստանոցում, որտեղ Ջոնը տեղադրել է ինչ-որ տեղից հայտնաբերված հին բավարական կաթսաներ, գնել է բոհեմական գայլուկի խմբաքանակ, և 1989 թվականին թողարկվել է գարեջրի առաջին խմբաքանակը: Առաջնեկը եղել է Pale Ale-ն, որի տակառները Ջոնն ինքն էր իր պիկապ մեքենայով տեղափոխում մոտակա հաստատություններ: Նոր գարեջրի գործարանի առաջին գարեջուրը բավականին լավ է ստացվել: Լինելով ամերիկյան չափանիշներով բավական թունդ (5,4%)՝ Pale Ale- ն ունեցել է շատ հարուստ և հավասարակշռված համ և արագ է գտել իր երկրպագուներին: Ի վերջո, այդ գարեջուրը դարձել է գարեջրի գործարանի խորհրդանիշներից մեկը: Ջոնն իր առջև նպատակ է դրել իր մտահղացումը դարձնել Կանզաս Սիթիի թիվ մեկ գարեջրի գործարանը և լուրջ մրցակցության բացակայության, և իր արտադրանքի որակի շնորհիվ նա արագ հասել է իր նպատակին: 90-ականների կեսերին ընկերությունը արդեն գարեջրի մի քանի տեսակ էր արտադրում, և դա հենց այնպես չէր: Boulevard ապրանքանիշը սկսել էր թողարկել ale, stout, porter և bock:
Գարեջուրների նման համարձակ ընտրությունը արագորեն է գրավել գարեջրի գիտակների ուշադրությունը այդ գարեջրի գործարանի վրա: Իհարկե, ամերիկյան գարեջրի վարկանիշի առաջին 3-4 տեղերը դեռ զբաղեցնում էին այնպիսի հսկաներ, ինչպես, օրինակ՝ Anheuser-Busch- ը, բայց նրանցից հետո միայն մինի գարեջրագործներ էին, և այդտեղ Boulevard-ը քիչ մրցակիցներ ուներ: 1999-2003 թվականների ընթացքում ընկերությունը զգալիորեն ընդլայնվել է և որոշել դուրս գալ իր հայրենի նահանգից: 2005 թվականը նշանավոր տարի է եղել, երբ Ջոնը 20 մլն դոլար է ծախսել արտադրության ընդլայնման վրա: Նրա գարեջրի գործարանը արդեն կարող էր արտադրել տարեկան 72 միլիոն լիտր գարեջուր: Դա բավականին տպավորիչ ցուցանիշ էր գարեջրի մասնավոր փոքր գործարանի համար:
Շատերը նույնիսկ Ջոնին զգուշացրել են, որ ռիսկային է նման գումար ներդնելը, այն օգուտ չի բերի: Սակայն ապրանքի ցրման գրագետ ստեղծված ցանցի շնորհիվ նույնիսկ այդպիսի ծավալները բավարար չեն եղել: Արտադրության առումով Boulevard- ը ամուր է հաստատվել նահանգների քսան ամենամեծ գարեջրագործական ձեռնարկություններում: Շարունակելով արտասովոր տեսակների արտադրությունը (օրինակ՝ թողարկվել է մուգ գարեջուր՝ 10,4 % թնդությամբ), ընկերությունը աշխատել է սեփական pilsner գարեջրի ստեղծման վրա, որը ենթադրվում էր հասցնել նոր մակարդակի: Boulevard Pilsner- ը արտադրվել է 2009 թվականին և լիովին բավարարել է բոլոր սպասելիքները: Այսօր դա ընկերության գարեջրի ամենահայտնի տեսակն է: Ներկայումս Boulevard գարեջուրը վաճառվում է ԱՄՆ-ի 12 նահանգներում, իսկ արտադրության ծավալը հասել է տարեկան 76,4 մլն լիտրի:
ԿԱՄՈ ԽԱՉԻԿՅԱՆ
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
