Ռուբեն Վարդանյան. Դավադրության տեսություններից անդին

Ռուբեն Վարդանյանը հայտարարել է Արցախ տեղափոխվելու եւ Արցախի անվտանգության եւ զարգացման ճակատ ստեղծելու որոշման մասին։ Նա ողջ աշխարհի հայությանը կոչ  է արել միանալու հանուն Արցախի պայքարին, քանի որ Արցախը համարում է «հայության  արմատներն ու հիմքը»։

Նա ասել է նաեւ, որ հրաժարվել է Ռուսաստանի քաղաքացիությունից՝ որպես Հայաստանի քաղաքացի Արցախ գալու համար, «որովհետև այդպես է ճիշտ»։

Բացի այդ, Վարդանյանը դիմել է Ադրբեջանին՝ կոչ անելով դադարեցնել զսպանակը սեղմել. «Մենք թույլ չենք տա, որ դուք աստիճանաբար այստեղից դուրս մղեք հայերին։ Դա անհնար է»։

Վարդանյանը նաեւ համաշխարհային հանրության ուշադրությունն է հրավիրել 21-րդ դարում էթնիկ զտումների անթույլատրելիության վրա։

Թվում էր, թե Վարդանյանի մասշտաբի գործչի այս քայլը պետք է լիներ սթափեցնող, համախմբող, զերծ մնար դավադրությունների տեսություններից: Մի հանրություն, որի սոցիալական ցանցերի ամեն երկրորդ օգտատերը բոլորին կոչ է անում խոսելու փոխարեն գնալ Արցախ, ներդրում ունենալ Հայրենիքի փրկության գործում, զերծ չմնաց դավադրապաշտական կոնսպիրոլոգիաներից և սկսեց անհասկանալի անձնական - քաղաքական շահեր փնտրել Ռուբեն Վարդանյանի բավականին խիզախ որոշման մեջ: Իսկ ինչ անձնական դրդապատճառ պետք է ունենար Վարդանյանը: Առանձնացրել ենք հանրային հրապարակումներում առավել շոշափվող թեզերը:

Ինքնագովազդ

Լու՞րջ: Իսկապե՞ս կարծում եք, որ համահայկական և համամարդկային նշանակության խոշոր հիմնադրամների հիմնադիրը, միջազգային դպրոցների ու աշխարհով մեկ ճանաչում ստացած հումանիտար Ավրորա մրցանակաբաշխության հիմնադիրը նման գովազդի կարիք ունի: Ո՞րն է անձնական փիառի համար առավել հարմարավետ՝ լինել միջազգային լրատվականների հերոսը հումանիտար գործունեության ֆոնին, թե՞ խցկվել անլուծելի թվացող շղթայական խնդիրների կծիկի մեջ՝ պատասխանատվություն վերցնելով անհասկանալի ելքով իրավիճակների հանգուցալուծման համար: Կարծում եմ՝ պատասխանն ակնհայտ է:

Պաշտոն

Իսկապե՞ս կարծում եք, որ համաշխարհային տարբեր գնահատման համակարգերով և հեղինակավոր հանդեսների գնահատմամբ զգալի կարողությունների և խոշոր բիզնեսների տիրապետող անձի համար խիստ գրավիչ է իր սուբեկտայնությունը ժամ առ ժամ կորցնող չճանաչված հանրապետության պետնախարարի պաշտոնը: Առանձնապես շատ խելք պետք չէ՝ այս հարցի պատասխանը ստանալու համար: 

Քաղաքական ազդեցության մեծացում և իշխանության ձգտում

Իսկ ի՞նչն է խանգարում այս ձգտումները իրականացնել առանց արցախյան թնջուկի մեջ նետվելու: Նրա անունը ասոցացվում է բավականին քաղաքակիրթ համարում ունեցող Ապրելու երկիր կուսակցության հետ, տարաբնույթ ՏԻՄ ընտրություններում կուսակցությունը կարողացել է ստարտային լուրջ հաջողություններ ունենալ, ավելին՝ վարկանիշային սաղնղակներում բավականին առաջընթաց է արձանագրել: Ի՞նչը կարող է խանգարել՝ խոշոր դրամական հոսքերի ներգրավմամբ իրականացնել քաղաքական ազդեցության մեծացմանը և կուսակցության մասսայականացմանը: Ի վերջո, Վարդանյանը այն մարդը չէ, որ չհասկանա, որ միջազգային խաղացողների կողմից սակարկվող Արցախը քաղաքական գերեզման կարող է դառնալ յուրաքանչյուրի համար, որովհետև հետագա, Աստված մի արասցե, ձախողումների պատասխանատվությունը կամա թե ակամա կարող է իրեն դուրս դնել հետագա գործընթացներից և անդառնալիորեն վնասել թե Հայաստանում, թե դրանից դուրս:

Հետևություն

Ես Ռուբեն Վարդանյանի սազանդարը չեմ, ոչ էլ քաղաքական աջակիցը: Մի բան, սակայն, անկարող եմ չգնահատել՝ այս պարագայում խիզախություն է մեկնել Արցախ, ստանձնել պատասխանատվություն՝ ամբողջ աշխարհի հայության ուշադրությունը սևեռելով հայկականության ավերվող այդ միջնաբերդի վրա: Ի վերջո, բոլորիս անտարբեր հայացքի ներքո թաղվում է Արցախի հարցը, իսկ մենք բավարարվում ենք բոլորին առաջնագիծ մեկնելու կոչեր անելով:

Գնացել է: Աջակցեք, օրինակ վերցրեք: Դադարեցրեք հեքիաթներ հորինել, փչացնել ու այլանդակել մեր պետության համար իրականացվող յուրաքանչյուր նորմալ քայլ:

Ինչպես ասում են՝ հեքիաթները կողքի բաժնում են:

Արտակ Խաչատրյան