Խաղաղություն կոչվող կեղծիք. ինչի առաջ է կանգնեցվում Հայաստանը
Միացյալ Նահանգների հետ ստորագրված հուշագիրը ներկայացվում է որպես խաղաղության և զարգացման ուղի, սակայն դրա իրական հետևանքները ցույց են տալիս հակառակը։ Հայաստանը դրվում է արտաքին ճնշումների տակ, պետականությունը թուլանում է, իսկ իշխանության խաղաղասիրական խոստումները գործնականում վերածվում են վտանգավոր զիջումների։
Դոնալդ Թրամփ կրտսերի չկայացած այցը Հայաստան պատահական չէր։ «Թրամփի երթուղի» նախագծի շուրջ նախատեսված բանակցությունները սառեցվեցին այն պահից, երբ գործող իշխանությունը սրեց իր հարձակումները Հայ Առաքելական Եկեղեցու դեմ։ Նման իրավիճակում որևէ միջազգային նախաձեռնություն չի կարող վստահել իշխանությանը, որը ներսում վարում է ճնշումների և վախի քաղաքականություն։ Արդյունքում Հայաստանը կորցրեց տնտեսական ու քաղաքական կարևոր հնարավորություն՝ միայն իշխանությունների անպատասխանատու վարքի պատճառով։
Նարեկ Կարապետյանի հրապարակած փաստերը իր հարցազրույցում ներկայացրին իրական պատկերը։ Դատական համակարգի կախվածությունը, խոսքի սահմանափակումը, ընդդիմադիրների հանդեպ մշտական ճնշումները, պետական կառույցների ապաքաղաքականացման փոխարեն դրանց լիակատար քաղաքականացումը բացեցին այն ճշմարտությունը, որը երկրի ղեկավարությունը փորձում էր քողարկել միջազգային հանրությունից։
Հայ թուրքական գործընթացում շրջանառվող պահանջները ևս մեկ ապացույց են, որ խոսքը փոխզիջումների մասին չէ։ Հայաստանում տասն մզկիթ կառուցելու թեման, որի շուրջ իշխանությունը փորձում է լռեցնել հանրային դժգոհությունը, Ադրբեջանում ներկայացվում է բացահայտ։ Այնտեղ խոսվում է Երևանի իբր նախկին մուսուլմանական կառավարման վերականգնման մասին։ Սա ոչ միայն պատմության աղավաղում է, այլ նաև քաղաքական տրամաբանություն, որը կապված է Հայաստանի դեմ երկարաժամկետ ծրագրերի հետ։
Միևնույն ժամանակ, Ադրբեջանը պահանջում է Հայաստանի Սահմանադրության փոփոխություն, հայկական բանակի կրճատում և ադրբեջանցիների վերաբնակեցում Հայաստանի ներսում։ Այս ամենը ներկայացվում է որպես խաղաղություն, սակայն իրականում դա պարտադրանք է, որի նպատակը Հայաստանի թուլացումն է։
Հայ հասարակությունը մտահոգված է, որովհետև տեսնում է, որ որոշումները կայացվում են փակ դռների հետևում, առանց հանրային քննարկումների։ Արցախի կորստից հետո մարդիկ զգում են, որ նույն սխալը կրկնվում է Հայաստանի հանդեպ։ Մարդիկ գիտակցում են, որ խաղաղություն անվան տակ առաջ է մղվում հերթական վտանգավոր զիջումը։
Խաղաղությունը չի կարող լինել միակողմանի, չի կարող կառուցվել ազգային շահերի հաշվին։ Եթե խաղաղությունը ձեռք է բերվում թուլացման և պարտադրված զիջումների միջոցով, ապա այն դառնում է վտանգ, ոչ թե արժեք։
Հայաստանի պետականությունը կարող է պահպանվել միայն սթափ քաղաքականությամբ, ազգային շահի պաշտպանությամբ և ժողովրդի կամքի լիազորմամբ։ Որևէ հուշագիր, որը Հայաստանի վրա դնում է նոր զիջումներ, չի կարող լինել ընդունելի։ Այս փուլում մեր պետության առաջնահերթ ուղղությունը պետք է լինի դիմադրությունը, ուժեղացումը և ինքնիշխանության պաշտպանությունը։
Հայաստանը արժանի է խաղաղության, բայց ոչ այնպիսի խաղաղության, որը կործանում է սեփական պետությունը։
