Րաֆֆիի անկեղծությունը

22 Февраль, 2015 11:59

Եթե երկու տարի առաջ կես միլիոն ձայն հավաքած գործիչն այսօր կարողանում է իր հանրահավաքին հավաքել ընդամենը մի քանի տասնյակ մարդ, դա արդեն վկայում է նրա քաղաքական վախճանի մասին: Իսկ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի դեպքում ամեն ինչ շատ ավելի հեշտ է, քանի որ Րաֆֆին այնքան անկեղծ է, որ ինքն է վկայում այդ վախճանի մասին. թեպետ նա ազդարարել է եռյակի վախճանը, սակայն ինքնին հասկանալի է, որ եռյակում ԲՀԿ-ի կցորդ դարձած մանր կուսակցություններն առանց այդ միության մեխանիկորեն, արդեն վախճանվածի կարգավիճակ են ստանում: Այսուհետ նրանք լավագույն դեպքում կարող են արդեն Հայրիկյանի հանրահավաքներից մի փոքր ավելի մեծ հանրահավաքներ անցկացնել, խոսել ժողովրդի անունից՝ առանց կողքին ժողովուրդ ունենալու, խոսել միասնությունից այն դեպքում, երբ այդ միասնությունը չկարողացան ապահովել նույնիսկ իրենց կուսակցության ներսում: Իհարկե, «Ժառանգության» առաջնորդը մխիթարանք, նույնիսկ արդարացում է գտնում, նա ասում է, որ ոչ թե «Ժառանգությունն» է դուրս եկել եռյակից, այլ իրենց գործընկերներն են դուրս եկել: Այսինքն՝ խոսքը ընդամենը գումարելիների տեղափոխության մասին է, որից գումարը չի փոխվում: Ի՞նչ տարբերություն, թե ով է առաջինը դուրս եկել, եթե արդյունքը, միևնույն է, խայտառակ պարտությունն է և անփառունակ վախճանը: Նման արդարացումներով լավագույն դեպքում պարտություններին կարելի է հաղորդել մի փոքր «բարոյական հաղթանակի» երանգ և երջանկանալ այդքանով: Դա էլ, իհարկե, իրենց սահմանադրական իրավունքն է: Ի դեպ, «Ժառանգության» հանարահավաքները Հայրիկյանի հանրահավաքների հետ համեմատելիս հիշեցի, որ հրապարակված մի քանի լուսանկարներում երևում էին նաև ԵՄ-ի ծածանվող դրոշները: Սա խիստ հատկանշական է՝ պայքար հանուն Հայաստանի ինքնիշխանության՝ ԵՄ դրոշի ներքո: Ես կասեի՝ «հայրիկյանական» է: Կարեն Վարդանյան