Գիտնականներն ենթադրում են, որ աշխարհում առաջին անգամ մարդիկ սկսել են հաց պատրաստել դեռևս 15 000 տարի առաջ։ Մեր նախնիների կյանքն այնքնան էլ հեշտ չի եղել: Հիմնական մտահոգությունը կապված է եղել սննդի հետ: Սնունդ փնտրելիս նրանք ուշադրություն դարձրեցին հատիկաբույսերի` ցորենի, աշորայի, վարսակի, գարու նախնիների վրա: Հնագույն մարդիկ նկատեցին, որ հողի մեջ ընկած սերմից մի քանի հացահատիկ է դուրս գալիս, եւ հողը խոնավ վիճակում ավելի բերքատու է, քան` չոր:
Երկար ժամանակ հացահատիկեղենը սննդի մեջ օգտագործվում էր հում վիճակում: Հետագայում սովորեցին շփել այն քարերի արանքում` ստանալով ձավար, որից էլ սկսեցին շիլա եփել: Այսպես հայտնվեցին առաջին աղացաքարերը (երկանք), որի արդյունքում էլ «ծնվեցին» ալյուրն ու հացը: Առաջին հացը ջրիկ շիլայի տեսք է ունեցել: Դա հացի նախահայրն էր: Վայրի ցորենը դժվարությամբ էր տարբերվում հասկից, և որպեսզի այն հեշտությամբ առանձնացնեին, մեր նախնիները նոր բացահայտումներ արեցին: Այդ ժամանակներում մարդն արդեն սովորել էր կրակ ստանալ, որի վրա սնունդ էին պատրաստում: Նկատվել էր նաև, որ տաքացրած հացահատիկը հեշտությամբ էր առանձնանում հասկից: Դրանք տաքացնում էին հատուկ փոսերում տեղադրված քարերի վրա: Ժամանակի ընթացքում մարդիկ նկատեցին, որ չափից ավելի տաքացած սերմերը կարելի է փշրել և խառնել ջրի հետ` ստանալով շիլա, որը շատ ավելի համով էր, քան հում հացահատիկը: Այսպես տեղի ունեցավ հացի երկրորդ հայտնաբերումը: Մոտ 5-6 հազար տարի առաջ մարդիկ ստեղծեցին ձեռքի աղացն ու հավանգը, և ծնվեց առաջին սև հացը: Կա վարկած, որ մի անագամ, երբ մարդիկ շիլա էին եփում, դրանից մի փոքր թափվում է կրակի վրա` դառնալով կարմիր բլիթ, որն իր հաճելի համով և հոտով զարմացնում է մարդուն:
Անցան շատ ժամանակներ, և տեղի ունեցավ ևս մեկ հրաշք: Հին եգիպտացիները հացը սովորեցին խմորած հումքից ստանալ: Ասում են, թե խմոր պատրաստող ծառաներից մեկն աչքաթող էր արել այն, որի արդյուքնում էլ խմորը թթվել էր: Նա` խուսափելով պատժից, համարձակ է գտնվում և բլիթները թխում է հենց այդ խմորից, որոնք, ի զարմանս բոլորի, ստացվում են ավելի ուռուցիկ, կարմիր և ավելի համեղ:
Մարդիկ մեծ դժվարությամբ հողը վարեցին, փխրեցրեցի, ցանեցին սերմը, հավաքեցին բերքը և դրանից հաց թխեցին: Հացի ստեղծումից հետո ազգերն ավելի ամրացան ու միասնական դարձան:
Հեղինակ` Անն Էքսուս
Երկար ժամանակ հացահատիկեղենը սննդի մեջ օգտագործվում էր հում վիճակում: Հետագայում սովորեցին շփել այն քարերի արանքում` ստանալով ձավար, որից էլ սկսեցին շիլա եփել: Այսպես հայտնվեցին առաջին աղացաքարերը (երկանք), որի արդյունքում էլ «ծնվեցին» ալյուրն ու հացը: Առաջին հացը ջրիկ շիլայի տեսք է ունեցել: Դա հացի նախահայրն էր: Վայրի ցորենը դժվարությամբ էր տարբերվում հասկից, և որպեսզի այն հեշտությամբ առանձնացնեին, մեր նախնիները նոր բացահայտումներ արեցին: Այդ ժամանակներում մարդն արդեն սովորել էր կրակ ստանալ, որի վրա սնունդ էին պատրաստում: Նկատվել էր նաև, որ տաքացրած հացահատիկը հեշտությամբ էր առանձնանում հասկից: Դրանք տաքացնում էին հատուկ փոսերում տեղադրված քարերի վրա: Ժամանակի ընթացքում մարդիկ նկատեցին, որ չափից ավելի տաքացած սերմերը կարելի է փշրել և խառնել ջրի հետ` ստանալով շիլա, որը շատ ավելի համով էր, քան հում հացահատիկը: Այսպես տեղի ունեցավ հացի երկրորդ հայտնաբերումը: Մոտ 5-6 հազար տարի առաջ մարդիկ ստեղծեցին ձեռքի աղացն ու հավանգը, և ծնվեց առաջին սև հացը: Կա վարկած, որ մի անագամ, երբ մարդիկ շիլա էին եփում, դրանից մի փոքր թափվում է կրակի վրա` դառնալով կարմիր բլիթ, որն իր հաճելի համով և հոտով զարմացնում է մարդուն:
Անցան շատ ժամանակներ, և տեղի ունեցավ ևս մեկ հրաշք: Հին եգիպտացիները հացը սովորեցին խմորած հումքից ստանալ: Ասում են, թե խմոր պատրաստող ծառաներից մեկն աչքաթող էր արել այն, որի արդյուքնում էլ խմորը թթվել էր: Նա` խուսափելով պատժից, համարձակ է գտնվում և բլիթները թխում է հենց այդ խմորից, որոնք, ի զարմանս բոլորի, ստացվում են ավելի ուռուցիկ, կարմիր և ավելի համեղ:
Մարդիկ մեծ դժվարությամբ հողը վարեցին, փխրեցրեցի, ցանեցին սերմը, հավաքեցին բերքը և դրանից հաց թխեցին: Հացի ստեղծումից հետո ազգերն ավելի ամրացան ու միասնական դարձան:
Հեղինակ` Անն Էքսուս 
