Աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան ինք­նու­թյու­նը որո­շե­լու հար­ցում Փա­շի­նյա­նը խճճվել է.որ­տե՞ղ են զար­գա­նում հիմ­նա­կան իրա­դար­ձու­թյուն­նե­րը

regnum.ru-ն «Իլհամ Ալիևը պետք է պահպանի Փաշինյանին» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի Ռուսաստանի համանախագահ Իգոր Պոպովը հայտարարել է, որ «այս տարվա դեկտեմբերի սկզբին ԵԱՀԿ արտգործնախարարների գագաթաժողովի շրջանակներում Բրատիսլավայում կարող է հանդիպում լինել Հայաստանի և Ադրբեջանի արտգործնախարարների միջև»:

 Բայց թե հակամարտության կողմերը կոնկրետ ինչի շուրջ կփորձեն բանակցել, ինչպես միշտ, մնում է յոթ կողպեքի ետևում: Ադրբեջանի արտգործնախարար Էլմար Մամեդյարովը, մատնանշելով ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի սեղանին դրված ինչ-որ փաստաթուղթ, որի պարունակությունը անհայտ է, «Իզվեստիա» գործակալությանը տված իր հարցազրույցում ասել է, որ «ցավոք, պետք է խոսել հանդիպման մասին, այլ ոչ թե բանակցությունների»: 

Այնպիսի զգացողություն է, որ Բաքուն և Երևանը բոլոր հանդիպումները սկսում են գրեթե զրոյից: Ավելին, Ադրբեջանը արդեն գաղտնի չի պահում այն փաստը, որ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման հարցում Հայաստանի նոր ղեկավարության վրա խաղադրույք դնելը իրեն չի արդարացրել: 

Թե ինչու էր Ալիևը խաղը այդ ուղղությամբ տանում, մնում է առեղծված: Եզրակացությունն այն է, որ նույնիսկ մարդասիրական հարցերի շուրջ պաշտոնական բանակցությունները ընկալվում են միայն որպես ռազմական գործողություններին այլընտրանք: 

Այնուամենայնիվ, ի՞նչ կա ներկայում: Ի վերջո, երբ նույն Փաշինյանը հայտարարում էր, որ «Լեռնային Ղարաբաղը Հայաստանն է, և վերջ», շատերը տարակուսում էին, թե ինչ է դա նշանակում: 

Պարզ էր միայն, որ այդ կարգախոսի գործնական իրականացումը հանգեցնում է առկա բանակցային գործընթացի խզման, և առիթ է ստեղծում Ադրբեջանի կողմից իրավիճակի սրման: 

Բայց Բաքուն, և ոչ միայն նա, գերադասել է հավատալ, որ «Փաշինյանը խաղում է ներքին լսարանի համար», և դա հաստատվում է իրադարձությունների հետագա ընթացքով: 

Հակամարտությունը կարգավորելու համար Երևանը մնում է նախորդ բանակցային ձևաչափում: 

Երբ Ալիևը Սոչիի «Վալդայ» համաժողովում հայտարարել է, որ «Ղարաբաղը Ադրբեջանն է, և բացականչական նշան», նրա խոսքերը ընկալվել են որպես Բաքվի կողմից պատասխան գործողություն կամ ցանկություն՝ թույլ չտալ Ստեփանակերտին մասնակցել բանակցային գործընթացին: 

Բայց Բաքուն ևս պաշտոնապես դուրս չի եկել բանակցություններից: 

Դրանով «մտքերի փոխհրաձգությունը» կարող էր ավարտվել, սակայն Ադրբեջանի նախագահը ավելի հեռուն է գնացել: 

Ելույթ ունենալով թյուրքալեզու պետությունների համագործակցության խորհրդում՝ նա ասել է, որ «Նախիջևանը անջատված է Ադրբեջանից, և նրանց միջև հնագույն ադրբեջանական երկիր Զանգեզուրն է, որի՝ Հայաստանին պատկանելը աշխարհագրական պառակտում է ստեղծել թյուրքական աշխարհում»: 

Սա արդեն աշխարհաքաղաքականություն է: Բայց ինչո՞ւ հենց հիմա է Ալիևը սկսել այդպիսի աշխարհաքաղաքական հորիզոններ նախանշել: 

Նախևառաջ, ըստ Բաքվի գնահատականների, Անդրկովկասում վերստեղծվում է 1920-ականների աշխարհաքաղաքական դրվածքը, երբ մոսկովյան բոլ շևիկները դաշինքի մեջ էին Անկարայի հետ: 

Ի՞նչ էր եղել այն ժամանակ: 

1920 թվականի ապրիլին Ադրբեջանը դարձել էր տարածաշրջանում առաջին խորհրդային պետությունը, և դրանում կարևոր դեր էր խաղացել ոչ ոքի կողմից չճանաչված քեմալական Թուրքիան, որը հույս ուներ ստանալ Մոսկվայի աջակցությունը: 

Եվ ստացավ: 

Հայաստանում իշխող դաշնակցականները նախ՝ դաշինքի մեջ էին ռուս գեներալ Դենիկինի հետ, իսկ հետո ամբողջովին վերաուղղել էին իրենց արտաքին քաղաքականությունը դեպի Անտանտ:

 Իսկ նրանք բոլորն ընդհանուր քաղաքական և գաղափարական հակառակորդներ էին Մոսկվայի, Բաքվի և Անկարայի համար: Հետևաբար, Բաքվի և Երևանի միջև ցանկացած վիճելի տարածքային խնդիր պետք է լուծվեր և գործնականում լուծվում էր հօգուտ Ադրբեջանի: Եվ դա ոչ այն պատճառով, որ Բաքուն ուներ էներգետիկ ռեսուրսներ: 

Այն ժամանակ Մոսկվայի նպատակն էր հեղափոխական գործընթացի նոր հիմնասյուն ստեղծելը, մուսուլմանական արևելքից համաշխարհային հեղափոխության կամուրջ գցել: 

Պատմական պարադոքսն այն է, որ Մոսկվան վերցրել էր պանթուրքական «Մեծ Թուրան» նախագիծը որպես հսկայական տարածքների խորհրդայնացման հնարավորություն: 

Բացի դա, Մոսկվան գործում էր նաև թյուրքական աշխարհի աշխարհագրական պառակտման սցենարով, և 1920 թվականի նոյեմբերի 30-ին որոշվել է Զանգեզուրը հանձնել Հայաստանին: 

Այս իմաստով, Ադրբեջանի նախագահը բացարձակապես ճիշտ է: Եվ հիմա նրա հաշվարկները կառուցված չեն ավազի վրա: 

Փաշինյանի իշխանության գալուց հետո ուրվագծվել է Հայաստանի աշխարհաքաղաքական վերափոխման միտում դեպի Արևմուտք (դաշնակցական Հայաստանի նախորդ տարբերակով): 

Իսկ Ադրբեջանը, չնայած չի անդամակցում ՀԱՊԿ-ին և ԵԱՏՄ-ին, հաջողությամբ մխրճվելով Մոսկվայի և Անկարայի հարաբերությունների մեջ, ակտիվորեն զարգացնում է հարաբերությունները հիմնականում Մոսկվայի հետ (վերջին մուսավաթական կառավարության գործողությունների տարբերակով): 

Ալիևը զգացել է աշխարհաքաղաքական մեծ վերաձևման նախանշան և սկսել է դրա վրա դնել հիմնական շեշտը: Եթե նա կարողանա այս ուղղությամբ ամրապնդել իր արտաքին քաղաքականությունը, իհարկե, նրա առջև կարող են բացվել նաև ղարաբաղյան կարգավորման հարցում այլ հեռանկարներ: 

Ի վերջո, պարզապես Հայաստանի հետ պատերազմ սկսելը հիմարություն է և վտանգավոր: Հասկանալ ուժերի վերաբաշխումը ինչպես Մերձավոր Արևելքում, այնպես էլ Անդրկովկասում և սպասել հարմար պահի, դա պահանջում է դիվանագիտական մեծ հմտություն և փորձ: 

Հետևաբար, մինչև որոշակի պահ Ադրբեջանի նախագահը աչքի լույսի պես պետք է փայփայի ու պահպանի Փաշինյանին, որը աշխարհաքաղաքական ինքնությունը որոշելու հարցում խճճվել է այնպես, ինչպես հնում դաշնակցականներն էին խճճվել: 

Տրամաբանորեն, Հայաստանի վարչապետը պետք է լիներ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի ամենահավատարիմ գործընկերը, բայց իրականում Ալիևն է: 

Այնպես որ, կարիք չկա որևէ սենսացիա ակնկալել Բրատիսլավայում Ադրբեջանի և Հայաստանի արտգործնախարարների առաջիկա հանդիպումից: Հիմնական իրադարձություններն այսօր այնտեղ չեն զարգանում:

Կամո Խաչիկյան

Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունել է Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի ղեկավարին և մանկապարտեզների տնօրեններին Մոնթե Մելքոնյանին նվիրված փաստավավերագրական ներկայացում է պատրաստվում. Երևանի փոխքաղաքապետ «Գանձասար-Կապանը» 5 գոլ է խփել կատալոնական թիմին Դիլիջան քաղաքի «Շլորկուտ» կոչվող հանդամասում այրվել է 5000 քմ խոտածածկույթ Գագիկ Խաչատրյանի կալանքի ժամկետը եւս 2 ամսով երկարացնելու մասին ԱԱԾ-ն միջնորդություն է ներկայացրել Գյումրու ԲԿ-ի բակում մեկ տասնյակից ավելի թափառող շներ են հավաքվում, հարձակվում են աշխատակիցների վրա Ողբերգական ավտովթար Կոտայքի մարզում. 37–ամյա վարորդը մահացել է Նիկոլ Փաշինյանը ցավակցական հեռագիր է հղել Անգելա Մերկելին Ոչ թե նա էր վազում կոչումների հետեւից, այլ կոչումներն էին վազում իր հետեւից. Ռուբեն Բաբայանը՝ Մանարյանի մասին ՀՀ Գլխավոր դատախազությունում 2 տարվա ընթացքում 2 միլիոն 676 հազար դոլար պարգեւավճար է ստացվել Ամերիա Սերունդ. 2012թ.-ից երիտասարդների կողքին Վարպետության դասեր լավագույն դաշնակահարների համար Մալթայի միջազգային փառատոնի շրջանակներում Բերման ենթարկված տղամարդը խոստովանել է նախկինում կատարած գողությունները Մահակով եւ հակագազով ցուցմունք կորզելու համար մեղադրանք է առաջադրվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՔՀԲ նախկին պետին «Ժամանակին Հռոմ գնալը երազանք էր». Բագրատյանը՝ Փաշինյանի հայտարարության մասին Կին զինծառայողները հանդիսավոր երդվել են Տվյալներ են ստացվել կեղծ օգտատերերի միջոցով ահաբեկչության կոչերի տարածման վերաբերյալ . ԱԱԾ Երվանդ Մանարյանի հուղարկավորության հանձնաժողով է ստեղծվել Մոսկվայում սկսել են դեմքի ճանաչման համակարգ կիրառել՝ կորոնավիրուսի կարանտինը վերահսկելու համար Այո, 50 եվրոյով Հռոմ գնալը աշխարհընկալումը փոխելու, լավը վերցնելու հնարավորություն է. Ատոմ Ջանջուղազյան
website by Sargssyan