«Մենք միայն ֆիզիկապես ենք Հայաստանից դուրս ապրում, մտքով միշտ Հայստանում ենք». Էլինա Միրիջանյան

Էլինա (Լեոնորա) Միրիջանյանը մասնագիտությամբ ինժեներ է: Ընտանիքի հետ արդեն 18 տարի ապրում է ԱՄՆ-ում: Ու թեև աշխատում է որպես ինժեներ, սակայն, իր խոսքով՝ իրեն երբեք էլ ինժեների դերում չի պատկերացրել: Դեռ մանկուց Էլինան սիրել է ստեղծագործել: Հայաստանում աշխատել է որպես լրագրող: Գրել է նաև պատմվածքներ: Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ տեղափոխվելուց առաջ Հայաստանում տպագրվել է Էլինայի պատմվածքների երկու ժողովածու՝ «Երբ փակվում են բոլոր դռները» և «Թևաթափ»:

Այսօր արդեն նա ստեղծագործում է արվեստի նոր՝ միքսմեդիա կոչվող ժանրում, որի շնորհիվ կյանք է պարգևում տարբեր անշունչ առարկաների, շրջապատը զարդարում իր հրաշալի գույներով ու երանգներով: Էլինայի համար ստեղծագործելը վաղուց արդեն հոբբիից վերաճել է երկրորդ, գուցեև առաջին մասնագիտության, որով նա ոչ միայն ապրում է, այլև հագեցնում հոգևոր քաղցը: Էլինան ոչ միայն ստեղծագործում է, այլև սովորեցնում է ստեղծագործել: Նա Լոս Անջելեսի «Նկարիչների միության» և «Գրողների միության» անդամ է:

- Էլինա, ինչո՞ւ ընտրեցիք արվեստի այդ ճյուղը, արդյո՞ք այն ստեղծագործելու ավելի լայն հնարավորություն է տալիս:

- Սկսեսցի ստեղծագործել միքսմեդիայի ժանրում, քանի որ այստեղ ներկերից բացի օտագործվում են տարբեր նյութեր և առարկաներ: Այսինքն, շրջապատում գորություն ունեցող ցանկացած առարկա կարելի է օգտագործել նոր աշխատանք ստեղծելու ժամանակ:

- Որտեղի՞ց ծնվեց այդ ժանրում ստեղծագործելու միտքը և ո՞րն էր առաջին գործը:

- Միջնեկ աղջկաս ծննդյան օրն ուզում էի ինչ-որ յուրօրինակ բան նվիրել նրան, որտեղ իր հետ կապված իրեր լինեին: Արդյունքում բավական գեղեցիկ լուծումներով գործ ստացվեց: Դրանից հետո սկսեցի այլ գործեր պատրաստել, այլ թեմաներով ստեղծագործել, տարբեր նյութեր համադրել: Այնուհետև սկսեցի նկարել: Ես շատ եմ սիրում աբստրակտ ժանրում ստեղծագործելը, քանի որ այդտեղ ավելի ազատ եմ ու անկաշկանդ: Իմ կարծիքով աբստրակտ գործերը դասական գործերից ավելի շատ ինֆորմացիա են փոխանցում:: Դասականի դեպքում մեկ ագամ նայում ես, հիանում և վերջ, իսկ աբստրակտ գործերին կարող ես անվերջ նայել ու նոր ասելիք գտնել:

 

- Դուք աշխատում եք նաև կոշտ նյութերով՝ հատկապես ապակիով, մոզաիկ գործեր եք ստեղծում: Որպես կին կոշտ նյութերի հետ աշխատելը հե՞շտ է, թե՞ դժվար:

- Այո, վերջին շրջանում սկսել եմ մոզաիկայով զբաղվել, որը նույնպես ստեղծագործելու լայն հնարավորություն է տալիս: Այն թույլ է տալիս երևակայությանը տուրք տալով անվերջ նորանոր գործեր ստեղծել ու հիանալ ստեղծածով: Առանց ստեղծագործելու անգամ մեկ օր չեմ կարող ապրել: Դա իմ կյանքի իմաստն է, որտեղ ես ճախրում եմ անսահմանության մեջ ու հիանում գեղեցիկով: Ստեղծագործելն ինձ համար մեդիտացիայի նման մի բան է, որն օգնում է հեռանալ առօրյա հոգսերից, լիցքավորվել և հաղթահարել անգամ անհաղթահարելի թվացող դժվարությունները:

- Իսկ Հայաստանում ստեղծագործո՞ւմ էիք:

- Այո, բայց Հայաստանում ավելի կենցաղային բնույթի գործերով էի զբաղվում, կարում էի, գործում: Իսկ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում ստեղծագորելու հնարավորություններն այնքան շատ են, որ դրանից չօգտվել ուղղակի հնարավոր չէ:

- Դժվա՞ր է ապրել Հայաստանից հեռու, կարոտո՞ւմ եք Հայաստանը, թե ստեղծագործելիս հայրենիքի կարոտը շաղախում եք տվյալ պահի ապրումների մեջ ու այդկերպ փորձում եք մեղմել այն:

- Դա ամենացավոտ հարցն է, քանի որ ինձ համար շատ դժվար է Հայաստանից հեռու ապրելը: Ես ամեն օր մտքով տեղափոխվում եմ Հայաստան, իմ ողջ օրն անցնում է Հայաստանից ստացվող լուրերով, ցանկացած մանրուքի մասին ուզում եմ մանրամասն տեղեկանալ: Իմ կարծիքով, այստեղ ապրող հայերի կեսից ավելին նույն ապրումներով են իրենց օրը սկսում ու ավարտում: Մենք միայն ֆիզիկապես ենք Հայաստանից դուրս ապրում, մտքով միշտ Հայստանում ենք:

- Ըստ իս՝ ստեղծագործող մարդը սովորական սպառող չէ և կենցաղային պահանջմունքներից բացի ունի նաև հոգևոր պահանջներ: ԱՄՆ-ում, որտեղ կենցաղը փոշեկուլի նման կլանում է մարդու ժամանակը, էությունը, արդյո՞ք հեշտ է հոգեկան սնունդ գտնելը, քանի որ այստեղ ամեն ինչ մի տեսակ խառնաշփոթի է նման:

- Կարող եմ ասել, որ այստեղ ավելի հեշտ է հոգևոր սնունդ գտնելը, քանի որ որևէ պարտադրանքներ ու սահմանափակումներ չկան: Նույնիսկ, կարող ես կյանքիդ բոլոր էտապներում թողնել այն ինչով զբաղվում ես և ցանկացած նոր ուղղություն ընտրել, սովորել ու զարգացնել այն: Նրանք, ովքեր ստեղծագործելով են գումար աշխատում, անշուշտ, մի փոքր բարդություններ ունեն, բայց ում համար ստեղծագործելը երկրորդ մասնագիտություն է, ավելի հեշտ է: Ես պատկանում եմ այն մարդկանց թվին, որոնք վայելում են ստեղծագործելու հաճույքը և չեն մտածում դրանով գումար հայթայթելու մասին: Շատ եմ սիրում ստեղծագործություններս նվիրել նրանց, որոնք գնահատում են իմ արվեստը, դա ինձ մեծ բավականություն է պատճառում:

 

- Այլազգիների հետ շփումները չե՞ն ազդում մտածելակերպի, ճաշակի վրա: Այլ կերպ ասած օտար ափերում հե՞շտ է հայ մնալը:

- Ես տարբեր ազգերի ներկայացուցիչների հետ եմ աշխատում: Նրանք ասում են, որ Ամերիկայում ապրող շատ ազգեր հիմնականում ձուլվում են, իսկ հայերը կարողանում են պահպանել իրենց ինքնությունը, խոհանոցը, սովորույթները: Ամերիկացիներն, ի դեպ ավելի շատ են հարգում սեփական պատմությունն ու ազգությունը պահպանողներին: Հայերն ուր էլ գնան, միշտ պետք է հիշեն որ պետք է իրենց գենը պահպանեն ու չձուլվեն այլ ազգերի հետ: Մենք իրավունք չունենք մեր գենը մսխելու, որովհետև այն, իրոք, յուրահատուկ է: Պետք է ամեն ինչ անել հայ մնալու համար: Իմ կարծիքով դա ամենակարևոր բանն է, որը երբեք չի կարելի անտեսել: Ես չեմ կասկածում, որ հայ ազգը հարատևելու է, բայց լավ կլինի, որ յուրաքանչյուր հայ ավելի մոտ կանգնի իր արմատներին:

- Զրույցի վերջում, որպես ամփոփում, ի՞նչ կհավելեք:

- Տարբեր երկրների շոուների ժամանակ երբ հայի անուն է հնչում ես հպարտության մեծ զգացում եմ ապրում, բայց հաջորդ վայրկյանին մեծ ցավ եմ ապրում, որ նրանք այլ երկիր են ներկայացնում: Նման դեպքերում ես միշտ տխրում եմ ու ինքս ինձ հարց եմ տալիս, թե ինչու նրանք չպետք է մեր երկիրը ներկայացնեին: Ինչո՞ւ պետք է հայն ապրեր իր հայրենիքից հեռու, ինչո՞ւ պետք է սփռվեինք ողջ աշխարհով:

- Գուցե, ինչ-որ տեղ պե՞տք էր, որ հայերն օտար ափերում ապրեին, դժվարությունների հանդիպեին, կոփվեին ու նոր շունչ առած կրկին հայրենիք վերադառնային, որպեսզի այլ կերպ արժևորեին մեր Հայրենիքը:

- Իմ և ամուսնուս մոտ էլ Հայաստան վերադառնալու մեծ ցանկություն կա, բայց դժվարանում եմ ասել, թե երեխաներս ինչ որոշում կկայացնեն: Ամեն դեպքում մեկ բան հստակ է՝ պետք է գուրգուրել հայրենիքն ու չվախենալ դժվարություններից: Այդպես են շատ երկրներ կայացել: Ես կասկած չունեմ, որ Հայաստանը ևս կհամալրի աշխարհի զարգացած երկրների թիվը: Հատկապես իշխանափոխությունից հետո բոլորս այդ հույսով ենք ապրում և ես վստահ եմ, որ ամեն ինչ լավ է լինելու:

 

Զրույցը վարեց՝ Արմինե Գրիգորյանը

ԱՄՆ, Լոս Անջելես, 2020 թ.

Սահմանադրությունը ոտնահարում են ոչ միայն Հայաստանում, այլև Արցախում Ճանապարհային ոստիկանությունը հայտարարություն է տարածել Սիրիայի և Իրանի միջև ռազմական համագործակցության համաձայնագիր է կնքվել «Ես տարաձայնություն ունեմ ձեր առաջարկի հետ». Արսեն Թորոսյանը՝ փոխվարչապետին Վանեցյանի քայլը կոնսոլիդացրել է ընդդիմությանը, իսկ իշխանությունների խաղաքարտերը խառնել է իրար ՍԴ-ի նկատմամբ իշխանությունների «պյուռոսյան հաղթանակը» խոցելի գործընթաց է․ Մարուքյան կուսակցության Երիտասարդների Միությունն իր մտահոգությունն է հայտնում Հայոց Եկեղեցու և Հայ ազգային արժեքների դեմ ուղղված հակահայկական քարոզի համար Եվս մեկ ապացույց, որ Գագիկ Ծառուկյանին կալանավորելու հիմքեր չկան Կառավարական դաչաներից քաղաքական աղբանոց Ինչի՞ ավելին չեք ասում, գաղտնի՞ք ա․ Փաշինյանը՝ պետական գույքի մրցույթների մասին Պաշտպանության նախարարն ընդունել է Եվրոպայի խորհրդի երևանյան գրասենյակի ղեկավարին Ժողովրդավարությունը Հայաստանում այլընտրանք չունի, իսկ իրավունքը պե՛տք է գերակայի. Արթուր Ղազինյան Դիմակների համար տուգանքները բարձրացնող նախագիծը կրկին կբերվի՞ ազգային ժողով ՄԻԵԴ-ը չի մերժել ՍԴ դատավորների դիմումը ՍԱՏՄ-ն 24 ժամով կասեցրել է սննդի ոլորտում գործող մեկ տասնյակ տնտեսավարողների գործունեությունը Արմեն Սարգսյանի տարբերակը կքննարկեն ԴԱՀԿ-ում խախտումներ են արձանագրվել Քննարկվում է Արցախ մտնելիս ՊՇՌ թեստի անցկացման հարցը. ի՞նչ կարժենա Արցախ այցը Հենաշարժողական խնդիրներ ունեցող փոքրիկ Հայկը անհապաղ օգնության կարիք ունի յուրաքանչյուրիս թեկուզ փոքրիկ օգնությունը շատ կարևոր է Մուննաթ ու անկարողություն
website by Sargssyan