Միլիոնավոր դոլարներով վաճառված 10 հնէաբանական գտածոներ, որոնք կեղծ են եղել (լուսանկարներ)

Իրերն այնպիսին չեն, ինչպիսին թվում են, սակայն երբեմն մարդիկ մոռանում են այս իմաստության մասին և տրվում են խաբեբաների հնարքներին։ Պատմությանը հայտնի են դեպքեր, երբ մարդիկ միլիոնավոր դոլարներ են վճարել հնէաբանական գտածոների համար, իսկ հետագայում պարզվել է, որ դրանք ընդամենը կեղծված բաներ են, որոնք ջրի գին ունեն։ Ձեզ ենք ներկայացնում 10 նման խաբեբայությունների պատմություններ։

 

1999 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Ազգային աշխարհագրական միությունը մամուլի ասուլիս հրավիրեց, որպեսզի հայտարարի զարմանալի մի գտածոյի մասին, որը 125 միլիոն տարեկան էր։ Ենթադրվում էր, որ հյուսիսարևելյան Չինաստանում հայտնաբերված գտածոն, որը ստացել էր «Archaeoraptor liaoningensis» անվանումը, հանդիսանում էր դինոզավրերի ու թռչունների միջև գտնվող՝ մինչ այդ պահն անհայտ օղակը։

1912 թվականին սիրողական հնէաբանությամբ զբաղվող Չարլզ Դոուսոնը և Բնական պատմության թանգարանի երկրաբան Արթուր Սմիթը հայտնաբերեցին «մարդու և կապկի միջև բացակայող օղակը»։ Անգլիայում գտնվող Պիլտդաուն վայրում իրականացված պեղումների ժամանակ հայտնաբերվեցին մարդու գանգի մնացորդներ, ինչպես նաև կապկի ծնոտ, որի վրա, սակայն, մարդկային ատամնաշար էր։ Հնէաբանները հայտնաբերեցին, որ գտածոները 500.000 տարեկան են, սակայն 30 տարի անց հավելյալ հետազոտություններ անցկացվեցին, որոնք ցույց տվեցին, որ գանգի տարիքն ընդամենը 5000 տարեկան է, իսկ ծնոտը պատկանում է օրանգուտանգ կապկի, որի ատամները հատուկ այնպես էին տաշվել, որպեսզի նման լինեն մարդկային ատամների։ 

 

 

Այս մումիան իբր հայտնաբերել էին պակիստանյան Կվետտա քաղաքի մոտ տեղի ունեցած երկրաշարժից հետո։ Պնդում էին, որ դա պարսկական արքայադուստր է, և մումիան վաճառքի էին հանել 600.000 պակիստանյան ռուփիով, ինչը 6 միլիոն դոլար է կազմում։ Այս պատմությունը սկիզբ էր առել է 2000 թվականի նոյեմբերին, երբ միջազգային մամուլը հաղորդեց սենսացիոն գտածոյի մասին։ Մասնավորապես նշվում էր, որ արքայադստեր մումիան 2600 տարեկան է։ Այն գտնվում էր նախշազարդ քարե դագաղի մեջ, որն ամփոփված էր փայտե սարկոֆագում։ Արքայադստեր մումիան ոսկեձույլ թագ ու դիմակ ուներ։ Նրա բոլոր ներքին օրգանները հանված էին ճիշտ այն կերպ, ինչպես անում էին հին Եգիպտոսի մումիֆիկացնողները։ Կտավի մեջ փաթաթված մարմինն ամբողջովին պատված էր ոսկյա զարդերով, իսկ կրծքի վրա ոսկուց տախտակ էր փակցրած, որի վրա գրված էր. «Ես մեծ արքա Քսերքսեսի դուստրն եմ, ես Ռոդուգունն եմ»։

 

Վելեյան հռոմեական քաղաք էր ժամանակակից Իսպանիայի տարածքում։ 2006 թվականին հրապարակվեցին մի շարք հայտնագործություններ, որոնց վրա առկա էին բասկերի լեզվի առաջին գրավոր նմուշները։ Բացի դրանից, հայտարարվեց կերամիկայի նմուշների հայտնաբերման մասին, որոնց վրա առկա էին եգիպտական հիերոգլիֆներ, ինչպես «Գողգոթայի ամենավաղ պատկերը»։ Բասկերի Գողգոթան իրենից ներկայացում էր 10 սանտիմետրանոց կերամիկայի կտոր, որի վրա պատկերված էր Քրիստոսի խաչելության դրվագը, ինչպես նաև երկու մարդկանց պատկերներ, որոնք ենթադրաբար պատկերում էին Աստվածածնին ու Սուրբ Հովհանին։ Սակայն հետագայում այս պատկերում մի տարօրինակ դետալ նկատեցին. Քրիստոսի գլխավերևում գրված է RIP («Հանգչի՛ր խաղաղությամբ» արտահայտության անգլերեն հապավումը), մինչդեռ իրականում այնտեղ պետք է լիներ գրված «INRI»։ 2008 թվականին այս գտածոները պաշտոնապես կեղծիք ճանաչվեցին։

 

 

1920-ական թվականներին Միսսիսիպիի արխիվների և պատմության դեպարտամենտը ձեռք բերեց բնիկ հնդկացիների արտեֆակտների մեծ խմբաքանակ գնդապետ Բրեվուրտ Բաթլերի զարմիկից։ Դրանց մեջ էր նաև եգիպտական մի մումիա։ Երկար տարիներ շարունակ այն հանդիսանում էր տեղի տեսարժան իրերից մեկը, մինչև 1969 թվականին բժշկություն ուսումնասիրող ուսանող Ջենթրի Յիտմենը, ով տարված էր հնէաբանությամբ, որոշեց ուսումնասիրել այս մումիան։ Ռադիոլոգիական հետազությունը ցույց տվեց, որ մումիայի կողոսկրերն իրականում կենդանիների են պատկանում, որոնք մեխերով ամրացված են փայտե կարկասին, իսկ ստացված կոնստրուկցիան պատված էր պապյե-մաշեով։

1883 թվականին երուսաղեմյան հնավաճառ Վիլհելմ Մովսես Շապիրան ներկայացրեց այն, ինչն այժմ հայտնի է որպես «Շապիրայի գլանակներ»։ Դրանք իբր հանդիսանում էին անտիկ պերգամենտի հատվածներ, որոնք հայտնաբերվել էին Մեռյալ ծովի մոտ։ Շապիրան ցանկանում էր վաճառել դրանք Բրիտանական թանգարանին 1 միլիոն ֆունտով, ինչը համարժեք է 1.6 միլիոն դոլարին։ Շապիրան պատրաստել էր բազմաթիվ այլ կեղծ արտեֆակտներ, որոնք իբր Մոավեում էին հայտնաբերվել, այդ թվում նաև կավե մարդուկներ, մարդու մեծ գլուխներ, կավեր տարաներ՝ գրություններով պատված, որոնք Շապիրան «թխել էր» իրական արտեֆակտից՝ «Մեշայի ստելլայից», որը հայտնաբերվել էր Մոավեյում։

 

Էտրուսկյան տերրակոտե զինվորներն իրենցից ներկայացնում են էտրուսկյան երեք արձանիկներ, որոնք ձեռք էին բերվել Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանի կողմից 1915-1921 թվականներին։ Այդ արձանիկներն իրականում պատրաստվել էին իտալացի խաբեբա Պիո և Ալֆոնսո Ռիկկարդի եղբայրների և նրանց որդիների կողմից։ Առաջին անգամ այս արձանիկները ցուցադրվեցին 1933 թվականին, և դրան հետևած տարիներին բազմաթիվ արվեստագետներ հրապարակավ կասկածի ենթարկեցին դրանց իսկությունը։ 1960 թվականին անցկացված քիմիական թեստերը ցույց տվեցին, որ արձանիկների վրա առկա է կալիումի պերմանգանատ՝ մի բան, որը էտրուսկները երբեք չեն օգտագործել, և արդյունքում պարզվեց խաբեբա ընտանիքի մասշտաբային կեղծիքը։ 

 

1972 թվականին Շինիչի Ֆուջիմուրան սկսեց հնէաբանություն ուսումնասիրել ու կենտրոնացավ պալեոլիթյան ժամանակաշրջանի արտեֆակտների ուսումնասիրության վրա։ Նա մի քանի հնէաբանների հետ ծանոթացավ Սենդայում և նրանց հետ միասին հիմնադրեց «Sekki Bunka Kenkyukai» միությունը։ 1975 թվականին այս կազմակերպությունը հայտնաբերեց պալեոլիթի դարաշրջանի բազմաթիվ գտածոներ Միյագի պերֆեկտուրայում, և հայտարարվեց, որ դրանք շուրջ 50000 տարեկան են։