Վիճակը նետված է. խոհեմության և Սերժ Սարգսյանի «կտերի» արանքում
Եվ այսպես, իրավիճակը դառնում է առավել անորոշ: Նախ նշեմ, որ վաղուց տեղեկություններ կար, որ Սերժ Սարգսյանը միջանկյալ լուծում է գտել և ցուցարարների խմբի հետ հանդիպման փորձը այն մատուցելու համար էր:
Ոստիկանապետը ևս տեղյակ էր այդ մասին, և, ըստ էության, ուժային կառույցների ու ցուցարարների միջև կոնսենսուս կար ձևավորված:
Սերժ Սարգսյանի երեկվա հայտարարությունը, սակայն, լիովին փոխում է իրադրությունը քաղաքացիա - ոստիկանական ՛՛ճակատում՛՛...
Եվ այսպես, առանց էմոցիաների և հերոսական հայհոյանքների, փորձենք գնահատել առկա իրավիճակը:
Ակնհայտ է, որ իշխանությունները իրենց որոշումը փորձել են տեղավորել բարոյական հաղթանակների դաշտում, բայց, ըստ էության, Սերժ Սարգսյանը զիջել է իր հնարավորության մաքսիմումը, ինչից հետո պետք է սկսի իր այս որոշման դեմ համախմբված հանրության փոշիացումը: Դիտարկենք փոշիացման մի քանի տարբերակ.
ա. Ցույցի մասնակիցների ցրում ուժային մեթոդներով, ոստիկանական վերահսկողության հաստատում մեծ պողոտաներում և հրապարակներում.
բ. Ինֆորմացիոն տարատեսակ հոսքերի միջոցով և ցուցարարների առաջին շարքերում ներդրված կամ ներդրվելիք անձանցով պառակտում և ներքին բախումներ, ինչև կբերի առավել պասիվ քաղաքացիների հիասթափությունը.
գ. Մինչ այս պահը համացանցում Բաղրամյան 26-ի պատվերով Սերժ Սարգսյանի և էլ. էներգիայի սակագների թանկացման դեմ գրող և հասարակության մեջ հերոսացման որոշակի պաշար հավաքած անձանց միջոցով քարոզչական դաշտում անվստահության սերմանում հետագա գործընթացների նկատմամբ՝ դեմ տալով իշխանությունների զիջումները և հավաքի կազմակերպիչներին մեղադրելով մարդկանց բախման տանելու համար:
Ընդ որում, առավել էֆեկտիվության հասնելու համար նրանք կարող են կիրառել երեք տարբերակները միաժամանակ՝ սկզբում կիրառելով բ և գ կետերը՝ վերջում ջլատված ակտիվին ցրելով ուժային եղանակով:
Սրանք միգուցե տարրական բաներ են, սակայն իրականում շատ արդյունավետ գործիքներ, որը մշտապես որոշակի դրական արդյունք է ապահովում իշխանության համար: Քանի որ հույս կա, որ այսօր հանրահավաք կազմակերպած ընկերները որոշակի, այսպես կոչված, ճանապարհային քարտեզ են առաջարկելու, պետք է այս կետերը դարձնեն քննության առարկա: Հաշվի առնելով, որ համացանցի զգալի մասը ցուցարարների աջակից է՝ գոնե բ և գ կետերի չեզոքացումը տեխնիկայի հարց է:
Շարժման հետագա անելիքների մասին...
Որքան էլ Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունը համարենք իմիտացիոն և ժամանակ ձգելու փորձ՝ իշխանությունները մեծ հաշվով կատարել են ցուցարարների պահանջը՝ ռուսական վարկի միջոցով առայժմ կասեցնում են թանկացումը, հրավիրում են աուդիտ և այլն, և այլն: Քարոզչական դաշտում Սերժ Սարգսյանը եթերով մուննաթ գալու լիակատար կռվաններ է ձեռք բերել: Շարժման սոցիալական լինելը և ի սկզբանե բացառապես սակագների թանկացման դեմ լինելը բերել են պատային իրավիճակի, որովհետև եթե պահանջները չտեղափոխվեն այլ հարթություն՝ սկսելու է մի համընդհանուր ջուրծեծոցի՝ իշխանությունները դեմ են տալու Սերժ Սարգսյանի որոշումը, ցուցարարները այն համարելու են կուտ: Նման իրավիճակը բացառելու մի քանի տարբերակ գոյություն ունի.
ա. Ցուցարարները հայտարարում են, որ չեն վստահում իշխանությունների կտերին և վերաձևակերպում են իրենց սոցիալական պահանջները մեկ քաղաքական նպատակի՝ իշխանափոխության: Սա, իհարկե, իր վտանգն ունի, որովհետև նման դեպքում արդեն առանց միասնական առաջնորդի շարժումը պետք է մտնի կանոնակարգված քաղաքական հարաբերությունների դաշտ: Այդ դեպքում հնարավոր են գզվռտոցներ կուսակցություններ - քաղաքացիական ակտիվ - այլ ֆորմատի ցուցարարներ եռանկյունում, ինչը կջլատի շարժումը: Սակայն կոնսենսուսի միշտ էլ կարելի է հասնել:
բ. Ցուցարարները կրկին հրաժարվում են շարժումը քաղաքականացնելուց և շարունակում են սոցիալական ընդվզումը՝ նոր ֆորմատով՝ համընդհանուր գործադուլի կոչ և այլն, ինչը նոր որակ կհաղորդի պայքարին: Այս դեպքում նույնպես, սակայն, հիմքում պետք է լինի իշխանափոխության պահանջ, որովհետև անընդհատ սոցիալական խնդիրներ դեմ տալը շատ անարդյունավետ կլինի. եթե մարդիկ ի վիճակի չեն այդ խնդիրները լուծել՝ պետք է հեռանան, ինչից հետո նորընտիր իշխանությունը իր վրա կվերցնի դրանց լուծման պատասխանատվությունը:
գ. Եթե շարժումը շարունակում է մնալ նույն պահանջով՝ այն մի կետում, միևնույնն է, պետք է դուրս գա փողոցից՝ ուժով, թե առանց ուժի, դա հարցի բոլորովին այլ կողմն է: Երևի պետք է բոլոր կողմերի համար ընդունելի մանդատով որևէ կառույց ձևավորել, որը լայնածավալ վերահսկողություն կսահմանի ՀԷՑ-ի հետագա ստուգումների և թալանչիներին պատասխանատվության կանչելու գործընթացի վրա՝ հնթացս կազմակերպելով անհրաժեշտության դեպքում մարդկանց փողոց հանելու գործընթացը: Ի վերջո, եթե խնդիրը բացառապես ՀԷՑ-երի գործունեությանն է վերաբերվում և թիրախը դրա արդյունքում բարձրացված սակագներն են՝ լուծումը մոտավոր այսպիսին է լինելու...
Մի խոսքով՝ շարժումը ունի չորս ճանապարհ՝ քաղաքականացում, համընդհանուր սոցիալական ընդվզում, ժամանակավոր դադար և ինստիտուցիոնալացում կամ ինքնալուծարք: Տղաները այսօր պետք է գտնեն այս ամենի ոսկե միջինը...
Հուսամ՝ խոհեմ կգտնվեն, ինչպես գտնվել են մինչ այս պահը...
Վարուժան Բաբաջանյան
