Գնում ես «Ոչ»-ի ճակատ, որ ի՞նչ անես

Մի կողմից նոր թափ է առնում Սահմանադրության նոր նախագծի բառերի, տողերի, պարբերությունների ու դրույթների շուրջ քննարկումները, մյուս կողմից ակտիվանում է այն բոյկոտելու և «Ոչ»-ի ճակատ ձևավորելու մասին խոսակցությունները: Թե դրանք որքանո՞վ խոսքից գործ կդառնան ու այդ ճակատը որքան պինդ կլինի, այս պահին իհարկե դժվար է ասել, բայց որ դրանով բետոնե «պատ» կոտրելը բավականին դժվար կինի, պարզից էլ պարզ է:

Բայց, անկեղծ ասած, «Ոչ»-ի ճակատի հեղինակների ու անդամների թափթփված վարքագիծը թույլ է տալիս ենթադրել, որ նրանց առանձնապես հետաքրքիր էլ չէ, թե իրենց նախաձեռնությունն ինչ ճակատագիր կունենա: Նրանց համար կարևորը ջուը պղտորելն ու խառնաշփոթ սարքելն է: Գուցե հենց դա է պատճառը, որ նրանք առայժմ զբաղված են փողոցներում ոստիկանների հետ «բռնոցի» խաղալով ու այս ու այն կողմից հայհոյող պապիկների հավաքագրելով: «Ոչ»-ի շինարարներն իրենց «պայքարը» առավել ներկայանալի դարձնելու համար ժամանակ առ ժամանակ հայտարարում են, թե այս ու այն կուսակցություններն էլ են արդեն միացել իրենց ճակատին: Ու թեև հասկանալի էլ չէ, թե երբեմնի կուսակցություններից ներկայումս ինչ խմբեր ու խմբակներ են մնացել, բայց կարևորը նրանց համար ոչ թե կուսակցությունների որակն է, այլ «Ոչ»-ի ցուցակի երկարությունը:

Հետաքրքիր էր նաև «Ոչ»-ին միացած ԱԺ «ընդդիմության» ներկայացուցիչ ՀԺԿ նախագահ և ԱԺ ՀԱԿ խմբակցության պատգամավոր Ստեփան Դեմիրճյանի վերջին վճռական քայլը: Բայց հարց է ծագում, թե մեր ընդդիության այս կարկառուն գործիչը վերջին տարիներին ԱԺ բարձր ամբիոնից ինչ բոցաշունչ ելույթ է ունեցել կամ հայտարարություն արել, որ հիմա էլ «Ոչ»-ի բանակում կարողանա մի այնպիսի բան ասել, որ երկինքը պատռվի: Պարզ է, չէ՞, որ նա երբևէ որևէ ասելու բան ունենար այս ընթացքում ԱԺ-ի թեժ քննարկումների ժամանակ, գոնե մեկ անգամ մի աղմկահարույց ու երկինքը սասանող հարց տված կլիներ: Թե չէ, ո՞վ է տեսել փակ բերանով ընդդիմադիր քաղաքական գործիչ, որն արդեն 12 տարի է միայն մի նախադասություն է կրկնում՝ «Մենք գիտենք, մենք կարող ենք, մենք ի վիճակի ենք, մենք, մենք, մենք…»: Տպավորությունն այնպիսին է, որ «Ոչ»-ի կողմնակիցներից շատերի համար կարևորը, ոչ թե երկրի առաջընթացի համար մի լավ գործ անելն է, կամ լուրջ ու բովանդակային քննադատություն ներկայացնելը, այլ եղածը խառնելն ու բնականոն ռեժիմը կաթվածահար անելը: Այդ ֆոնի վրա մի քանի նոտայով գոռոց-բղավոց լինի և մի քանի սելֆի-մելֆի ու գործն ավարտված է, պատվերը՝ կատարված:

Իսկ ինչ վերաբերում է Սահմանադրության փոփոխության անհրաժեշտությանը, ապա այս խաղում էլ է ամեն ինչ հստակ: Հանրության դատին հանձնված նոր նախագծի փնթի ձևակերպումներից ու իրար հակասող դրույթներից երևում է, որ այն ընդամենը հորինվել է դրսից գումարներ «կպցնելու», մարդկանց ուշադրությունը սոցիալական հարցերից շեղելու, նոր և բարեկեցիկ ապագայի տեսլականով մի երկու տարի զբաղեցնելու ու ձեռքի հետ էլ իրենց ընդդիմություն համարողների անճարակությունը ցույց տալու համար: Մնում է տեսնել, թե այս խաղն իրականում ինչքանով կհետաքրքրի սոցիալական բեռի տաք կքած ու օրվա հանապազօրյա հացի խնդիրը մի կերպ լուծող մարդկանց, քանի որ նրանք մեծ հաշվով թքած ունեն, թե իրենց երկիրը կառավարման ո՞ր համակարգի շրջանակում է անողոքաբար մսխվում, իրար մեջ կիսվում ու ծվեն-ծվեն արվում: Նրանց համար կարևորը ապահով Հայաստանը ոչ թե սերիալներում, այլ սեփական մաշկի վրա զգալն է, ճորտի կարգավիճակից դուրս գալն ու տիրոջ իրավունքով ապրելը, իսկ թե բազազ Արտեմներից հին Սահմանադրությամբ կազատվեն, թե նորով, ի՞նչ տարբերություն: Չէ՞ որ դրանից ոչ գարունը շուտ կգա, որ էլ աշունն ավելի գունեղ կլինի:

Արմինե Գրիգորյան