Տարոսը մնացած կաշառակերներին

Ամեն անգամ, երբ տեղեկություն է տարածվում, որ այս կամ այն պետական պաշտոնյան ձերբակալվել է կաշառք ստանալու պահին, մի կաթիլ հույս է արթնանում, թե ուր որ է, ողջ հասարակությունը բավականին մանրամասներ կիմանա կաշառակեր պաշտոնյայի աշխատանքային անցյալի ու կաշառք վերցնելու իրական պատճառների մասին: Սակայն ինչպես այդ հույսն արթնանում է, այնպես էլ մարում է, քանի որ տեղեկատվական հարթակներում նման ինֆորմացիա տարածվում է միայն ձերբակալման պահին:Հետո այն մի տեսակ կորում է տարբեր պատճառներով:

 Թվում էր, թե կաշառակերների մասին ամբողջական ու համապարփակ տեղեկությունը պետք է, որ խնամքով հավաքվեր գոնե տարեկան վիճակագրական տվյալներ ունենալու համար, բայց պարզվում է, որ այն ոչ մեկին էլ պետք չէ: Չէ՞ որ, ի վերջո, հասարակությունն իրավունք ունի անձամբ ճանաչել իր կողքին ապրող կաշառակերներին, ովքեր ոչ միայն կարող են մահացած անձանց թոշակներն ուտել, այլև ողջ մարդուն թոշակ նշանակելու համար չգիտես ինչու 100 հազար դրամի չափով կաշառք պահանջել: Պարզելու համար, թե ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության Քանաքեռ-Զեյթունի տարածքային բաժնի պետ Վ.Գևորգյանը քանի տարի է աշխատել այդ պաշտոնում և առհասարակ նախարարությունը գո՞հ է եղել իր աշխատակցի պաշտոնավարման ընթացքում ծավալած գործունեությունից, թե՞ ոչ, Orer.am-ի թղթակիցը զրուցեց նույն նախարարության հասարակայնության հետ կապերի և տեղեկատվության վարչության ղեկավար Անուշ Դանիելյանի հետ:

  Ա.Դանիելյանը, ընդամենը լսելով աշխատակցի անունը, անմիջապես պատասխանեց, որ գործը գտնվում է քննչական կոմիտեում և ինքը որևէ տեղեկություն հայտնելու իրավունք չունի: Թղթակցի պարզաբանումը, թե հարցը ոչ թե հետաքննվող գործի մասին է, այլ թե քանի տարի էր Վ. Գևորգյանն աշխատում այդ պաշտոնում և արդյոք նրա ղեկավարությունը գոհ էր Վ. Գևորգյանի աշխատանքից, Ա.Դանիելյանն ասաց, որ ինքն այդ մասին տեղեկություն չունի: «Ես ի՞նչ իմանամ, ես ընդամենը մեկ տարի է՝ այստեղ եմ աշխատում»,- կտրուկ պատասխանեց Ա. Դանիելյանը:

  Հաջորդ հարցը, թե սա արդեն որերորդ դեպքն է, երբ համակարգի աշխատակից պետական պաշտոնյա է ձերբակալվում, Ա.Դանիելյանը նույնպես անպատասխան թողեց՝ պատասխանելով, որ նման վիճակագրություն չկա: Այնուամենայնիվ, հարց է ծագում, թե ուր է անհետանում նման վիճակագրությունը և ինչու նման տեղեկությունները չեն ներառվում, օրինակ՝ պետական պաշտոնյաների տարեկան զեկույցներում, որպեսզի մի կողմից հասարակությունն ավելի տեղեկացված լինի, մյուս կողմից էլ դեմքով կարողանա ճանաչել իր կաշառակեր պաշտոնյաներին:

Արմինե Գրիգորյան