«Իմ հաճախորդները շատ տարբեր են, բայց ամենակարևորը՝ նրանք բոլորը ճաշակով մարդիկ են». Արմեն Երիցյան

Արմեն Երիցյանը 20 տարվա վաղեմությամբ մոսկվաբնակ հայ է: Հայաստանում երկու բարձրագույն տեխնիկական կրթություն ստացած անսովոր այս մարդը Երևանում աշխատել է՝ որպես ինժեներ, կատարել է հասարակական աշխատանք՝ օգնելով Հայաստանի տարբեր մարզերում ապրող միայնակ ծեր մարդկանց: Օրերից մի օր էլ հյուր է գնացել ռուսաստանյան մեգապոլիս ու մնացել այնտեղ: Տարիների ընթացքում Արմենը դարձել է հմուտ նկարիչ, մոդելավորող, կոլաժների հեղինակ: Մի բան, սակայն, երբեք չի փոխվել այս մարդու կյանքում ինչպես՝ Հայաստանում ապրած տարիներին, այնպես էլ՝ Մոսկվայում. նա եղել և մնում է ակնհայտ յուրահատուկ տեսակ՝ իր մտքերով, աշխատանքով, ստեղծած արվեստի գործերով ու նույնիսկ՝ սեփական առօրյա կերպարով: Բավական է նրան մեկ անգամ տեսնել քաղաքում, և էլ երբեք չեք մոռանա այն զգացողությունը, որ ստանում եք նրա կերպարից: Առաջին հարցն ու միտքը, որ ձեր գլխում կծագի այս մարդուն պատահաբար հանդիպելիս՝ ո՞վ է սա: Արմեն Երիցյանն ակնհայտորեն ոչ մեկին նման չէ: 168.am-ի հետ զրույցը հենց այս առիթով էր.

– Արմեն, ո՞վ եք Դուք:

– Ես հայ եմ, ով գրեթե ամբողջ կյանքում նկարել ու կարել է (չնայած կարելը մի քիչ սիրուն բառ չի), բայց եկավ մի պահ, որ այդ ամենն արդեն վերածվեց պրոֆեսիոնալ աշխատանքի՝ մասնագիտության:

– Այսինքն՝ մասնագիտական կրթություն չունե՞ք այս ոլորտում:

– Իհա՛րկե ոչ: Չնայած ես Պոլիտեխնիկական ինստիտուտի շրջանավարտ եմ և ժամանակի հետ եկա այն համոզման, որ Պոլիտեխնիկ ավարտողը կարող է փայլուն կերպով նախաձեռնել և իրականացնել ցանկացած աշխատանք:

– Եվ եթե անկեղծ խոստովանեք, ակադեմիական կրթությունը շատ հաճախ կարող է նաև խանգարել կրեատիվ մտքի զարգացմանը:

– Իհա՛րկե, որովհետև շատ հաճախ խեղճ ուսանողների գլուխը լցնում են կլիշեներով: Ինչ խոսք, գրագիտության հիմքը պարտադիր է, պետք է լինի: Ինձ մոտ, օրինակ, այդ գիտելիքների բազան եկել է տարբեր երկրներ ու թանգարաններ այցելությունների արդյունքում: Բազմաթիվ մասնագիտական գրքեր ու գրականություն եմ ուսումնասիրել: Բայց ինձ ոչ ոք չի սովորեցրել, թե որն է ճիշտ, որը՝ սխալ: Ազատությունը շատ դեպքերում տուժում է այդ պարագայում:

Աղբյուրը` 168.am