Կենսաթոշակների ու նպաստների տրամադրմամբ նվազեցվել է ծայրահեղ աղքատների թիվը. նախարար

 Երկրում աղքատությունը բացառապես դրամական տրանսֆերտներ տրամադրելու միջոցով հնարավոր չէ վերացնել, այնուամենայնիվ, նպաստներն ու կենսաթոշակները օգնել են, որպեսզի Հայաստանում աղքատության մակարդակը չաճի 20 տոկոսով, իսկ ծայրահեղ աղքատներինը` շուրջ 6 անգամ: Արմենպրեսի փոխանցմամբ` ԵՊՀ սոցիոլոգիայի ֆակուլտետի և Սոցիալական աշխատողների հայկական ասոցիացիայ ի կազմակերպած «Սոցիալական պաշտպանության պետական համակարգը՝ անկախության պայմաններում» թեմայով համապետական գիտաժողովի բացման արարողության ժամանակ հայտարարեց ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար Արտեմ Ասատրյանը: «Եթե չլինեին սոցիալական տրանսֆերտները, ապա աղքատությունը երկրում շատ ավելի մեծ կլիներ: Եթե 2014-ի տվյալներով ունեինք 30 տոկոս աղքատության մակարդակ, ապա այն այսճր կլիներ շուրջ 50 տոկոսի չափով: Ծայրահեղ աղքատությունն ավելի քան 6 անգամ մեծ կլիներ, եթե չիրականացնեինք սոցիալա կան տանսֆերտների քաղաքականությունը»,-ասաց նախարարը: Նա նկատեց, որ ոլորտում ամենամեծ ծախսերը բաժին են ընկնում կենսաթոշակային ապահովման ծրագրին ու անապահովության գնահատման համակարգի շրջանակում տրամադրվող կենսամակարդակի բարձրացմանն ուղղված նպաստներին: «Ոլորտին հատկացվող 365  միլիարդ դրամից 250 միլիարդը կենսաթոշակային նպաստներն են, 80 միլիարդը` ընտանեկան, ծննդյան միանվագ, խնամքի նպաստները»,-նշեց Ասատրյանը:

Խոսելով անկախության հաստատումից ի վեր Հայաստանում իրականացված սոցիալական ապահովության քաղաքականության մասին՝ նախարարը շեշտեց, որ ներկայում դրանք ուղղված են աղքատության, գործազրկության և արտագաղթի հետ կապված խնդիրների կարգավորմանը: «25 տարվա պատմությունը կարող ենք բաժանել որոշակի փուլերի. առաջինը 90-ականների սկզբից մինչև 90-ականների վերջն ընկած ժամանակահատվածն է, երբ սոցիալական պաշտպանության համակարգում իրավիճակային օպերատիվ լուծում պահանջող խնդիրներն էին գերակշռում: Երկրաշարժ, պատերազմական ժամանակահատված, ինչը պահանջու մ էր սոցիալական ծառայությունների համախմբավածություն ու աշխատանք` աղքատության եզրին կանգնած բնակչության մեծամասնությանն աջակցություն տրամադրելու նպատակով: Գրեթե ամբողջ բնակչությունը հաշվառված էր «Փարոս» համակարգում. շուրջ 700 հազար ընտանիք,  որոնց տրամադրվում էր վառելիք, սնունդ, այլ օգնություն»,-հիշեցրեց նախարարը: Նրա խոսքով` երրորդ փուլն ազդարարվեց 1999 թվականին, երբ ներդրվեց անապահովության գնահատման համակարգ: «Սա երկրորդ փուլն էր, երբ խոցելի խմբերի նկատմամբ սոցիալական ծրագրերից անցում կատարվեց համակարգերի միջոցով սոցիալական աջակցության ծրագրի վերաիմաստավորմանը, որոնք ավելի շատ ձեռք էին բերում զարգացմանն ուղղված բնույթ: Այդ տարիներին սոցիալական պաշտպանության ոլորտում սկսեցին ավելանալ ծրագրերը, որոնք պետություն-մասնավոր հատվածի համագործակցությամբ էին իրականանում»,-ասաց նախարարը:

Այս փուլը նշանավորվեց նաև 2003 թվականին Կառավարության կողմից աղքատության հաղթահարման ռազմավարական ծրագրի հաստատմամբ, որի միջոցով համակարգային ձևաչափով փորձ արվեց անդրադառնալ աղքատության հիմնախնդրին:

«Կարող եմ ասել, որ այդ փուլն էլ ավարտվեց 2008-2009 թթ, երբ ամբողջ աշխարհում տնտեսական ճգնաժամ էր, նոր մարտահրավերներ: Մենք սոցիալական պաշտպանության ոլորտում  թևակոխել էինք համակարգային բարեփոխումների ու զարգացման փուլ, աղքատության հաղթահարման ռազմավարությունը վերափոխվեց կայուն զարգացման ծրագրի, ինչը միևնույն ժամանակ զուգակցվեց նոր դժվարությունների հետ: Պետք է նշել, որ վերջին տարիներին մեր ուշադրության կենտրոնում է աղքատության, գործազրկության, արտագաղթի հետ կախված խնդիրների լուծումը»,-ասաց Արտեմ Ասատրյանը` հավելելով , որ այս շրջանի կարևոր ծրագրային խնդիրներից է այն, որ աղքատությունն ու գործազրկությունը պետք է հաղթարահել կարիքների գնահատման ու դրանց համապատասխան սոցիալական ծառայությունների տրամադրման միջոցով: