Մովսես Գորգիսյան. նամակ դստերը

Բարև Գոհարիկ ջան: Շնորհավորում եմ ծննդյանդ 6-րդ տարեդարձի կապակցությամբ: Ցանկանում եմ, որ Աստվածն ու բարին միշտ քեզ հետ լինեն: Իսկ ես հիմա քեզ հետ չեմ, որովհետև չար մարդիկ ինձ բանտում են պահում: Որովհետև բոլոր հեքիաթները ճիշտ են, և կյանքն էլ մի մեծ հեքիաթ է: Եվ հեքիաթներում, հիշու՞մ ես, չար ու բարի մարդիկ կան: Բարի մարդիկ ուժեղ են, իսկ չար մարդիկ` շատ: Բարիները չարերին ոչինչ չեն անում, որովհետև հավատում են, որ չարերը կհասկանան ու բարի կդառնան: Իսկ չարերը միշտ չարություն են անում և իմանալով, որ բարի մարդիկ ուժեղ են, վախենում են ու նրանց բանտ են տանում:

Հայրիկը ուզում է, որ բարի մարդիկ չհավատան չարերին և այնպես անեն, որ էլ չար մարդ չմնա մեր կյանքի հեքիաթներում: Այդ մասին գիտեն չար մարդիկ, դրա համար էլ հայրիկին փակել են բանտում: Բայց 2 օրից հայրիկը նորից կգա: Հիշու՞մ ես, որ շատ մարդիկ հավաքվել էին ցույցի ու ասում էին. «Հայեր, միացեք», այ դրանք բոլորը հայ էին ու բարի մարդիկ էին: Նրանք հավաքվել էին, որ իրար ճանաչեն: Չարերը զինվորներին բերեցին ու բոլորին ծեծելով ուղարկեցին իրենց տները կամ փակեցին բանտում:

Այ, հայրիկը, որ գա, մենք միասին ամեն ինչ կանենք, որ բարի մարդիկ նորից հավաքվեն, այս անգամ չարերին կքշենք և հայերը` բարիները, ազատ կապրեն, ու մեր հեքիաթներում էլ երբեք չար մարդիկ չեն լինի:
Գոհարիկ ջան, դու շատ լավ ու բարի աղջիկ ես, որովհետև դու իմ բալիկն ես ու հայ ես: Համբուրում եմ քեզ, 2 օրից կգամ: Իմ կողմից համբուրիր մայրիկին, տատիկներին, պապիկին ու բոլորին ասա, որ հայրիկս շուտով գալու է, չար մարդիկ նրան ոչինչ չեն կարող անել, որովհետև ինքն ուժեղ է:

24.12.1988թ.
Երևանի թիվ 1 բանտի 27 խցից
Մովսես