Արդարությունը հիվանդացել է

Բավական է շրջել փողոցում կամ նայել, թե ինչ է կատարվում սոցցանցերում`  հասկանալու համար, որ հասարակությունն այլևս ադեկվատ ռեակցիա չի կարողանում ցուցաբերել  իրականությանը: Զարմանալիորեն դերերը փոխվել են: Հանցագործը դարձել է հերոս, հերոսը՝ հանցագործ: Մարդիկ ուրախանում են, երբ ոստիկան է սպանվում, իսկ պատանդ վերցված բժշկի ու բուժքրոջ լուրին այնքան նորմալ են վերաբերվում, կարծես հենց այդպես էլ պետք է լիներ:

Հասարակությունը դրանով կարծես արտահայտում է իր դժգոհությունը իշխանությունների հանդեպ, բայց որքանո՞վ է նման մոտեցումը արդարացված: Հասկանալի  է, որ մարդիկ հոգնել են իշխանությունների անօրինություններից, բայց այն, որ ուրախանում են, երբ ոստիկան է սպանվում, դա որևէ կերպ հնարավոր չէ հասկանալ:

Տարիներ ի վեր քաղցած է ժողովուրդը, բայց դրա մասին ոչ ոք չի մտածում, իսկ զինված ապստամբների ստամոքսի հարցը, չգիտես ինչու, դարձավ տիեզերական հարց: Նույն դատապարտյալների հիվանդանոցնում խորհրդային տարիներից մինչ օրս այլ մարդիկ էլ են բուժվել, բայց նրանց հանդեպ մեր ընդդիմադիրներից ոչ ոք երբևէ այդքան հոգատար չի եղել ու չի բարձրաձայնել, որ հիվանդանոցը լի է աղբով ու խավարասերներով:

Հարգելի՛ ընդդիմադիրներ, եթե այդքան բարի եք, ապա ինչո՞ւ  էիք նախկինում լռում այդ և նման թերությունների մասին: Այս և այլ արատավոր երևույթների դեմ պայքարելու փոխարեն, հասկանալի չէ, թե ինչի համար եք փողոց դուրս եկել: Եթե կողմ էիք ժիրայր Սէֆիլյանական պայքարի բանաձևին, ուրեմն ինչու չէիք կանգնում նրա կողքին,երբ նա Ազատության հրապարակում հանրահավաքներ  էր կազմակերպում: Հիշում եք, չէ՞, որ Ժիրոյի կողքին ամենաշատը մոտ 20-30 մարդ էր հավաքվում: Այն ժամանակ չէի՞ք հիշում, որ նա հերոս, հայրենասեր և ազնիվ մարտիկ է:

Ի դեպ, այս օրերին ինչ  տեղի է ունենում, մոտավորապես նույն «կինոն» է, ինչ 25 տարի «նկարվել է»: Տարիներ ի վեր զոռբայությունը, մարդկանց  կյանքն ու ունեցվածքը խլելով հարստանալն է եղել «քաղաքական պայքար» ասվածի հիմքում: Դրա համար էլ հասել ենք այստեղ: Հիմա պատկերացրեք, թե ոստիկանությունից գունդ խլող տղաներն ինչ էնտուզիազմով կխլեն իրենց համագյուղացուն, համաքաղաքացուն, ընկերոջն ու բարեկամին պատկանող գույքը: Նույն սառնասրտությամբ, ինչպես օրինակ՝ ԴԱՀԿ-ն, այսինքն, ո՞րն է նրանց և ներկայիս իշխանությունների տարբերությունը:

Փաստորեն, ստացվում է, որ հասարակության մի ստվար զանգված զբաղված է զավթիչների մի խմբի քայլերն արդարացնելու գնով դատապարտել մյուսներին և համաձայն է սեփական  կյանքը վտանգի ենթարկելով ուրիշի հավակնությունները բավարարել՝ առանց հասկանալու, որ նրանց միջև առանձնապես տարբերություն չկա, քանի որ մտածելակերպն ու մոտեցումները նույնն են:

Այսպես է արդեն երկար տարիներ, և ամենևին էլ հավատ չի ներշնչում, որ տղաների արարքն արդարացնելու համար է հանրահավաքներ կազմակերպվում: Փաստորեն, սրանով  ներկայիս ակտիվիստները լեգիտիմացնում են իշխանությունների վարքագիծը,  քանի որ նրանք էլ համանման մոտիվացիայով են են եկել իշխանության ու նրանց ցանկությունն էլ նույնն է՝ Հայաստանն իրար մեջ արդեն ոչ թե բաժանել, այլ վերաբաժանել:

Ստացվում է, որ ներկայիս, նրանց նախորդող ու ցավոք, գուցե հաջորդող իշխանությունների գործելաոճում ոչինչ էլ չի կարող փոխվել:Պարզապես մի խումբ մարդիկ հոգնել են իրենց «փայից» դժգոհելուց և որոշել են ատամներ ցույց տալ, իսկ  «քաղաքական» գործիչներն ու ակտիվիստները, ովքեր երբևէ որևէ կառուցողական պայքար չեն մղել և մինչ այս իրենց պայքարի ակտիվում որևէ հաջողություն չեն գրանցել, որոշել են հերոսանալ:

Բայց ժամանակն է սթափ գնահատել իրավիճակը և իրերն իրենց անուններով կոչել՝ ոչ թե մարդկանց մոլորեցնելով նրանց օգտագործելով սեփական հավակնությունները բավարարել: Փոխարենը ստող իշխանության ձեռքը բռնեք ու ստիպեք, որ իրենց կերածը չմարսեն, դուք էլ որոշել եք ձեր փայը պոկել ու այդ ճանապարհին հանցագործին հերոս անվանելով մոլորեցնում եք առանց այդ էլ մոլորված հասարակությանը:

Ի դեպ, հասարակությունն արդեն մեկ անգամ այնպես է մոլորվել, որ արդեն 25 տարի է՝ չի կարողանում այդ թմբիրից դուրս գալ: Բայց ամենավատն այն է, որ եթե վաղը ներկայիս ապստամբները հանկարծ հրաշքով հայտնվեն իշխանությունների տեղում, երկիրն ավելի լավը չեն կարող դարձնել, քանի որ նրանք նույն ձևով՝ ստով ու սրով են ուզում իշխանություն խլել ու այդ ճանապարհին պատրաստ են նույնիսկ ոտքերը սրբել նույն այն հասարակության վրա, ում շնորհիվ այսքան ժամանակ «դիմակայում են»:

Արմինե Գրիգորյան