Ովքեր են նախարարների կանայք (լուսանկարներ)

Wnews.am-ը գրում է.

Կառավարության նոր կազմն արդեն հայտնի է. շատերս ծանոթ ենք նախարարներին, իսկ ովքեր են նրանց կողակիցները, Wnews.am-ը ներկայացնում է ստորեւ.

Արմեն Ամիրյանի կինը Նարինեն է։ 25 տարուց ավելի է, նրանք միասին են եւ ունեն երեք զավակ։

«Իմ կինն իմ ստեղծագործական, աշխատանքային ճանապարհին միշտ իմ կողքին է եղել, միշտ փորձել է ինձ համար հավելյալ դռներ բացել իմ գիտակցության, մտածողության մեջ, մարդկային փոխհարաբերություններում, ուղղորդել է այն ճիշտ ճանապարհով, որով մենք շարժվել ենք առաջ: Ուր էլ գնամ, իմ փարոսը, դրոշակակիրը մնալու են իմ կինը եւ իմ ընտանիքը»,- ասում է Արմեն Ամիրյանը:

ՀՀ առողջապահության նախարար Լեւոն Ալթունյանի կինը Նատալյա Ալթունյանն է։Նրանք ունեն մեկ որդի։

ՀՀ սպորտի նախարար Հրաչյա Ռոստոմյանի կինը Մարինա Մանուչարյանն է։ Նրանք ունեն դուստր։

ՀՀ ֆինանսների նախարար Վարդան Արամյանի կինն Իզաբելլա Հովհաննիսյանն է։ Նրանք ունեն դուստր եւ որդի։

ՀՀ պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյանի կինը Լուսինե Գալաջյանն է։

Նա աշխատում է Իզմիրլյան հիմնադրամում, իսկ նախկինում աշխատել է ԱԺ արտաքին կապերի վարչության բաժնում։ Նրանք ունեն երեք զավակ։

ՀՀ աշխատանքի եւ սոցիալական հարցերի նախարար Արտեմ Ասատրյանի կինը Մարինե Պետրոսյանն է։Նրանք ունեն երեք որդի։ Նարինեն մասնագիտությամբ բժշկուհի է։

Իրենց առաջին հանդիպումը կայացել է հիվանդանոցում, երբ կինը ուսանողուհի էր եւ միաժամանակ աշխատում էր այնտեղ։

Ինչպես նախարարն է նշում, հանդիպումը պատահական է եղել. նա հիվանդանոց է այցելել ու այնտեղ էլ ծանոթացել իր ապագա կնոջը։

ՀՀ արտաքին գործերի նախարար Էդվարդ Նալբանդյանի կինը Նատալյա Նալբանդյանն է։ Նրանք ունեն մեկ դուստր։

Նատալիա Նալբանդյանն արդեն երկար տարիներ է ակտիվ հասարակական գործունեությամբ է զբաղվում։ Նա «Բարի գալուստ Հայաստան-» դիվանագետների կանանց ասոցիացիայի նախագահն է:

Գիտե՞ք, այստեղ «կյան­քի ընկերուհի» արտահայտությունն ամենաճիշտն ու ամենաբնորոշն է: Նատաշան նույնպես ավարտել է ՄԳԻՄՕ-ն, տիրապետում է մի շարք լեզու­ների և ինքնուրույն կարող էր փայլուն կարիերա անել: Կյանքն այնպես ստացվեց, որ այդ կարիերան մենք միասին արեցինք, նա ինձ հետևեց ամենուր: Ինքներդ էլ կարող եք պատկերացնել, որ երիտասարդ կնոջ համար ամենևին էլ հեշտ ու հաճելի չէր տարիներ շարունակ բառացիորեն մնալ «կրակի տարափի տակ», խոսքս լիբանանյան շրջանի մասին է, երբ մենք զրկված էինք ամենատարրական հարմարու­թյուններից… Մոտ տասնչորս տարի մենք մնացինք Կահիրեում, որտեղ նրա հետ ուս-ուսի տված ոտքի կանգնեց­րինք Հայաստանի դեսպանատունը՝ բառիս բուն իմաստով ավերակների կույտից: Նատաշան փայլուն հիշո­ղություն ունի, այսպես ասած «քայլող հանրագիտարան է», իր անմիջակա­նությամբ հեշտությամբ կապեր է հաս­տատում, որը մեզ շատ է օգնում գործի մեջ: Որպես դեսպանի կին, նրան «վի­ճակված» է ինձ հետ լինել գրեթե ամե­նուր, նաև կարևոր այցերի ժամանակ: Հավատացեք, դա իսկական ամենօրյա աշխատանք է, «արտաժամից» էլ մի բան ավելի: Այնպես, որ նա մեծ տեղ ու­նի այն ամենի մեջ, ինչին մեզ հաջողվել է հասնել: