«Իմ երկրում ջերմություն եմ ստանում, որը փողից առավել է, գիտեմ, որ Եղեգնաձորի գույներից մեկն եմ դարձել». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Որքան հաճախ ենք լսում այն միտքը, որ դժվար է զրոյից ինչ-որ գործ սկսելը: Շատ են նաև այնպիսի պատմությունները, երբ մարդիկ կես ճանապարհից թողնում են ամեն ինչ՝ դժվարությունների հանդիպելով: Ոչ մեկ անգամ է «Փաստն» առիթ ունեցել պատմելու մարդկանց մասին, որոնք սեփական գործ սկսելով ոչ միայն փոխել են իրենց կյանքը, այլ նաև փոփոխություններ են բերել երկրին, իրենց շրջապատի մարդկանց: «Մոշ» ստուդիան այսօր Վայոց ձորում միակը չէ, մինչդեռ տարիներ առաջ, երբ Արմինե Աղաջանյանը որոշեց կյանքի կոչել իր վաղեմի երազանքը, այն միակն էր քաղաքում:

Հետո արդեն նրա փորձն ու աշխատանքը վարակիչ դարձավ շրջապատի համար: Նախ՝ դրվեց նորաձևության սրահի հիմքը, որը հիմա դարձել է կրթամշակութային կենտրոն: Ստուդիայի անվան մասին խոսելիս Արմինեն ասում է՝ շատերն են կարծում, որ այն կապված է հատապտղի անվան հետ, սակայն դա այդպես չէ: «Փոքր տարիքից հայրս ինձ Ամոշիկ, Մոշիկ է անվանել, հետո մեծանալով դարձել եմ Մոշ (ծիծաղում է-խմբ.): Երբ արդեն սրահը բացում էի, հայրիկս խորհուրդ տվեց այն «Մոշ» կոչել»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Արմինեն: Նշում է՝ դեռ մանկուց իրենց թաղի տատիկներին ու երեխաներին նստեցնում էր, հագնում մայրիկի բարձրակրունկները, ձևափոխում էր զգեստները և նրանց համար նորաձևության օրեր կազմակերպում: «Դեռ դպրոցական տարիներից իմ ամենամեծ երազանքն էր, որ պետք է ստեղծեմ մի անկյուն, որտեղ կլինեն հեքիաթային զգեստներ:

Ինձ գերում էին վերածննդի ժամանակաշրջանի զգեստները: Նկարում էի իմ պատկերացրած զգեստները, տանում դերձակի մոտ, կարում էի և հագնում: Փորձում էի տարբերվել և այդ ընթացքում հասկանում էի, որ մարդկանց հետաքրքրում է իմ հագուստը, որտեղից եմ այն ձեռք բերել, փաստորեն իմ մտահղացումները դուր են գալիս նաև ուրիշներին: 8-րդ դասարանում մեզ շարադրություն էին հանձնարարել՝ «Ես տասը տարի անց» թեմայով: Այնտեղ պարզ գրել եմ, որ ունենալու եմ սրահ, որտեղ զգեստներ եմ ստեղծելու: Ինքս ճարտարապետների ընտանիքից եմ, հայրս նկարիչ-ճարտարապետ է:

Ես էլ էի ցանկանում այդ ճանապարհով գնալ, ցանկանում էի հիմնավոր գիտելիքներ ստանալ արվեստի պատմության մասին, հետո միայն կենտրոնանալ հագուստի մոդելավորման վրա: Գիտեի, որ Սանկտ Պետերբուրգում կա մոդելավորման մեծ ակադեմիա, ցանկանում էի այնտեղ խորացնել գիտելիքներս՝ Հայաստանում արվեստաբանություն ուսումնասիրելուց հետո: Բայց քննությունների արդյունքում բալերս չբավականացրեցին, և հայտնվեցի արևելագիտության ֆակուլտետում: Մտածում էի, որ պետք է հետագայում փոխեմ ֆակուլտետս, բայց ընթացքում շատ կապվեցի ընկերներիս հետ, նրանք ինձ «Արվեստ» էին կոչում, քանի որ գիտեին՝ ցանկացել եմ արվեստաբանության ֆակուլտետ ընդունվել:

Նույնիսկ այդ ֆակուլտետում գտա ինձ հետաքրքրող թեմաները՝ սկսեցի թուրքական տարազները համեմատել հայկականի հետ, էլի գնացի դեպի արվեստը: Ավարտեցի համալսարանը: Այնտեղ սովորելու ողջ ընթացքում հաճախում էի մասնավոր դասերի, չէի հրաժարվում իմ երազանքից: Ավարտելուց հետո, երբ տղայիս հետ վերադարձա Եղեգնաձոր, ամբողջ մարզում երևի միակ թուրքագետն էի, չգիտեի՝ որտեղ պետք է աշխատեմ»,-նշում է մեր զրուցակիցը: Ասում է՝ հոգու խորքում բոլորը գիտեին, որ ինքը թուրքագիտությամբ չի զբաղվելու: «2010 թվականն էր: Հայրիկիցս, որը 30 տարի մեր մարզի գլխավոր ճարտարապետն էր, խնդրեցի՝ մի փոքրիկ տարածք գտիր, այլ բան չեմ ուզում: Տարածքը գտավ:

Պատերը մաքրեցին ու տվեցին ինձ, բայց ես ոչինչ չունեի: Ունեի միայն երազանք: 600 հազար դրամ վարկ վերցրեցի, գնեցի կարի երեք հին մեքենա, որոնք մինչ օրս օգտագործում եմ, կտորներ և այլ անհրաժեշտ իրեր: Այդ ընթացքում նաև մեկ այլ գաղափար էի կյանքի կոչում, իմ տղայի հագուստին հետաքրքիր նկարներ էի անում: Բատիկայի գաղափարը շատ հետաքրքիր էր, հետո ես արդեն սկսեցի զգեստների վրա նկարել: Եվ այդպես քայլ առ քայլ, 35 դերձակ փոխելով հասա այժմյան կետին: Գոնե այն ժամանակ ոչ ոք չգիտեր, թե ինչ է նորաձևության սրահը: Իմ սրահի բացումից հետո մեր քաղաքում ևս 11 սրահ բացվեց: Նրանցից 9-ն, ի դեպ, ստեղծել են ինձ մոտ աշխատած աղջիկները: Շատ ուրախ եմ դրա համար, ուրախ եմ նաև, որ գործընկերություն և առողջ մրցակցություն կա մեր միջև:

Մեր բոլոր զգեստների, պայուսակների վրա առկա է ձեռքի աշխատանք, կոշիկների վրա ենք նկարում, աքսեսուարներ պատրաստում, մեկ խոսքով՝ ստեղծում ենք կնոջ կերպարը»,-ընդգծում է Արմինեն: Ասում է՝ իր երազանքի շեմն անցել է, կարողացել է ստեղծել ավելին, քան պատկերացնում էր, բայց, իհարկե, սրա վրա կանգ չի առնելու: «Մեկ-մեկ մտածում եմ՝ ուժեղ մարդ եմ, քանի որ կարողացել եմ այս արդյունքին հասնել մեն-մենակ՝ առանց որևէ մեկի օգնության: Ինձ հաճախ ասում էին՝ մարդիկ հացի խնդիր ունեն, իսկ դու ասում ես՝ շորեր կկարեմ, հագուստի վրա կնկարեմ: Բայց այսօր ոչ միայն մեր մարզի, այլ նաև այլ մարզերից մարդիկ գալիս են իմ ստուդիա, որպեսզի ես իրենց հագուստի վրա նկարեմ:

Վախ չեմ ունեցել, որ կարող է իմ երազանքն իրականություն չդառնա: Այսօր արդեն ցանկություն ունեմ համանուն ստուդիաներ ունենալ ոչ միայն Երևանում, այլ նաև Հայաստանից դուրս: Ինձ հաճախ ասում են՝ ռիսկերդ հաշվարկե՞լ ես: Հոգուս խորքում գիտեմ, որ եթե սկսեմ, հաջողելու եմ: Հարցնում են՝ կորոնավիրուսն ի՞նչ ազդեցություն է ունեցել քո աշխատանքի վրա, ասում եմ՝ մի քանի ցուցահանդես է պակասել, բայց հաճախորդներս՝ ոչ»,-նշում է ստուդիայի հիմնադիրը: Արմինեն պատմում է նաև յուրահատուկ տիկնիկների ստեղծման գաղափարի մասին: «Այսօր սրահում մենք արտադրական թափոններ չենք ունենում, դրանք օգտագործում ենք տիկնիկներ, բարձեր պատրաստելու համար: Որոշեցինք ունենալ հրեշտակներ, որոնք երազանքներ կիրականացնեն:

Ոտիկներն ու մազերը թելերից են, գլուխներն էլ՝ թենիսի գնդակներից: Քանի որ համագործակցում էինք «Իմ Հայաստան» ծրագրի հետ, իրենք առաջարկեցին տիկնիկագործության դասեր կազմակերպել զբոսաշրջիկների համար: Ֆրանսիայից, ԱՄՆից, Ռուսաստանից և այլ երկրներից շատ խմբեր ենք ունեցել, որոնք գալիս էին, պատրաստում տիկնիկները, ընթացքում թեյախմություն էինք կազմակերպում նրանց համար, հետո էլ իրենց երազանքները գրում էին պիտակներին և տիկնիկները տանում իրենց հետ: Քանի որ հիմա զբոսաշրջիկներ չկան, նույնը կազմակերպում ենք մեր համայնքի երեխաների համար՝ շատ չնչին գումարով՝ բացառապես նյութածախսի համար: Մեր նպատակն է երեխաներին կտրել պլանշետներից, սովորեցնել նրանց ասեղ բռնել և ոչ միայն:

Բացի դա, ես արդեն ինձ համար գտնում եմ ապագա օգնականների»,-նշում է նա: Արմինեն խորհուրդ է տալիս՝ երբեք չպետք է ասես, որ ուշ է ինչ-որ բան անելու համար: «Ուղղակի պետք է գտնես քո առաքելությունը: Ես զգում եմ, որ պետք եմ մարդկանց, դա օգնում է ապրել, ստեղծագործել: Բազմաթիվ ծրագրերի եմ մասնակցում, ամեն ինչին ինքս եմ հասնում, դրա մասին նաև ասում եմ երեխաներին՝ սեփական ուժերով հնարավոր է հասնել հաջողության: Հաճախ ինձ ասում են՝ ուրիշ տեղ ավելի մեծ գումարներ կարող ես վաստակել: Գուցե: Բայց իմ երկրում ես ջերմություն եմ ստանում, որը փողից առավել է: Գիտեմ, որ իմ Եղեգնաձորի գույներից մեկն եմ»,-եզրափակում է ստուդիայի հիմնադիր Արմինե Աղաջանյանը:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում