Զինված ուժերը պետք է պատրաստ լինեն բախման
ՎերլուծականՍեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին
ՀՀ ԱԳՆ այդպես էլ չի անդրադարձել ՄԱԿ ԱԽ-ում Ռուսաստանի կողմից Բերձորի միջանցքի վերաբերյալ բանաձեւի տապալմանը եւ ՄԱԿ-ում ՌԴ ներկայացուցչի հակահայ հայտարարությանը։ Փոխարենը տարածել է հերթական ողորմելի հայտարարությունը միջանցքի վերաբերյալ՝ խնդիրները կրկին նենգափոխելով հումանիտար աղետի, եռակողմ հայտարարության դրույթների խախտման ու «կյանքի ճանապարհի» նվնվոցով։ ԱԳՆ հայտարարության մեջ նաեւ ասվում է, որ շարունակելու են միջազգային ատյաններում հարցը բարձրացնելու ջանքերը՝ «վճռական արձագանք և գործողություններ ապահովելու ուղղությամբ»։
Ոչ մի քաղաքական պահանջ ու համարժեք գնահատական իրավիճակին, ինչն անկասկած բխում է Փաշինյանի ամանորյա խայտառակ ուղերձից, որը հերթական երաշխիքն էր Մոսկվային ու Բաքվին։
Բերձորի միջանցքը փակելուց եւ ՄԱԿ ԱԽ-ում բանաձեւը տապալելուց հետո ռուսներն արդեն չեն թաքցնում հայկական պետականությունը ոչնչացնելու իրենց ծրագրերը։ Միջանցքի փակումը այդ ծրագրի կարեւոր հանգրվան է, այստեղ փորձարկվեց ռուսական տեղակայման վայրերում Բաքվի խաղաղ ներխուժման տեխնոլոգիան, որը կիրառվելու է ՀՀ ողջ տարածքին։
Բաքվի կիսապաշտոնական խոսափողը, որի «կոնցեպտուալ» տեքստերը մշակվում են Կրեմլում, այս մասին ավելի բաց է արտահայտվել, որտեղ ուժայինից բացի ընդգծվում է նաեւ Ռուսաստանի քաղաքական դերը․ «Բնականաբար, նման գործողության արդյունքում Ադրբեջանի ու Թուրքիայի կապն ավելի կամրապնդվի, բայց Մոսկվան կմնա Ադրբեջանի կողքին, ինչպես 2020 թվականի աշնանը։ Իհարկե, ռուսական լրատվամիջոցներում մեծ աղմուկ ու հակաադրբեջանական հարձակումներ կլինեն։ Բայց չպետք է մոռանալ Ալիևի և Պուտինի միջև դաշնակցային գործոնների մասին, այդ թվում նաև երկու երկրների ռազմական կառույցների մակարդակով։ Ռեալպոլիտիկն արվում է ոչ թե հեռուստատեսային շոուներում, այլ հանգիստ գրասենյակներում: Հայաստանի սահմանի «պաշտպանությամբ» զբաղվող ռուսական սահմանապահ ստորաբաժանումները օգնություն կցուցաբերեն [Հայաստանում ադրբեջանցիներով վերաբնակեցվող] բնակավայրերի անվտանգության ապահովման ոլորտում՝ կատարելով նույն օժանդակ քաղաքական դերը, ինչ ներկայում կատարում են Լաչինի միջանցքային գոտում»։
Ներքին ու արտաքին բարդ իրավիճակը Ռուսաստանին ստիպում է արագացնել իր ծրագրերի իրականացումը՝ ՀՀ Արցախի, Սյունիքի, Գեղարքունիքի, Տավուշի շրջանների օտարումը Բաքվին, ՀՀ տարածքով Թուրքիայի հետ ցամաքային կապի ստեղծմամբ, թիրախավորելով Գյումրին ու Երեւանը։ Սա Ռուսաստանի աշխարհքաղաքական նահանջի ռազմավարությունն է՝ 1916 Վանից, Հայաստանի շրջանը, Կովկասը թուրքերին հանձնելով։
Իրավիճակը Հայաստանից պահանջում է իրապես վճռական գործողություններ՝ հայկական իրավունքների ու պահանջների հիմքով, իրավիճակի հստակ ու համարժեք քաղաքական գնահատականներով։ Խնդիրները «լոկալ մակարդակում» պահելու քպ-ական խմբակի ու ռուսանպաստ խաժամուժի փորձերը եւ մեդիա դաշտում սփռվող ապուշությունները հակահայ ծրագրերի ջրաղացին առատ ջուր են։ Միջազգային հանրության իրական աջակցություն, այդ թվում ռազմական, կարող է լինել միայն այն դեպքում, եթե Հայաստանը ստանձնում է աշխարհքաղաքական որոշակի դեր ու պատասխանատվություն։ Այդ աջակցության հնարավորության վկայություն են Ֆրանսիայի դիրքորոշումը եւ գործողությունները։
Բերձորում իրականացված խաղաղ զավթողական տեխնոլոգիան չի բացառում նաեւ ռազմական միջոցները։ ՀՀ, Արցախը ներառյալ, զինված ուժերը պետք է պատրաստ լինեն համադրել պաշտպանական ջանքերը օտար ցանկացած զորախմբի հետ։ Կառավարությունը պիտի ապահովի ՌԴ 102 ռազմակայանի չմիջամտությունը ֆրանսիական հնարավոր ծավալմանը եւ հայկական ուժերի՝ Բաքվի հետ բախմանը։ Գյումրիի ու Էրեբունու օդանավակայանները պետք է վերցվեն ազգային վերահսկողության տակ։
Թուրքիայի հետ ցամաքային կապ հնարավոր է միայն Արցախի ՀՀ վերահսկողության դեպքում։ Տարածաշրջանում խաղաղություն ու կայունություն հնարավոր է միայն Մեծ Հայաստանի դեպքում։ Ահա նոր աշխարհակարգում Հայաստանի դերի ու պատասխանատվության մոտավոր հայեցակարգն ու խնդիրները։ Բերձորի միջանցքի շրջափակումը վճռորոշ կետն է, թե որ ուղղությամբ են զարգանալու իրադարձությունները։
