Սարգսյանը միշտ չէ, որ առաջնորդվել է միայն քաղաքական տրամաբանությամբ

Վերլուծական 16 Փետրվար, 2015 18:34

Արդեն իսկ պարզ է, որ Հայաստանում ծավալվելիք հետագա քաղաքական գործընթացները, մեղմ ասած, կառուցողական ու զուսպ դիրքորոշումներով աչքի չեն ընկնելու: Ճիշտ է, մինչ այս էլ չի կարելի ասել, որ բոլոր ընտրական, հետընտրական կամ թեկուզ համեմատաբար հանգիստ իրողություններում քաղաքական ներկապնակի ներկայացուցիչներն աչքի չեն ընկել իրենց կշռադատվածությամբ ու հանդուրժողականությամբ, սակայն նախորդ ժամանակներում ինչ-որ տեղ առկա է եղել ասելիքի քաղաքական բաղադրիչը: Եվ հարց է ծագում՝ ինչու, այնուամենայնիվ, ՀՀ նախագահը, ով երբեք աչքի չի ընկել կոշտ հռետորաբանությամբ, հանկարծ որոշում է գոտկատեղից ներքև հարված հասցնել Գագիկ Ծառուկյանին, ով, իմիջիայլոց, անկախ իր և իր թիմի քաղաքական դիրքորոշումից՝ մշտապես հեռու է մնացել անձնական որակումներից ու վիրավորանքներից` չցանկանալով սրել իրավիճակը դեմոնստրատիվ կերպով: Այն, որ Ծառուկյանը քաղաքական կերպար չէ, դրանում կասկած լինել չի կարող, այն որ ԲՀԿ-ն համալրված է բավականին լուրջ քաղաքական գործիչներով, նույնպես աներկբա է, սակայն այստեղ որոշումների ընդունման ու հատկապես դրանց իրականացման մենաշնորհը մշտապես գտնվել է անձամբ ԲՀԿ նախագահի վերահսկողության ներքո, այսինքն` կարծիքների բախումը, բանավեճերն ու հարցերի վերաբերյալ կոնսենսուսային մոտեցում ցուցաբերելը քաղաքական երկրորդ ուժի մոտ օրակարգային չի եղել: Այսինքն` ինչ-որ տեղ քաղաքական մոտեցումները համեմվել են տղայական թասիբային մակարդակների դաշտով, իսկ սա արդեն միանշանակ խոցելի է, որովհետև թիմակիցներից միայն բարի ու դրական խոսքեր լսելու պահանջն ու ցանկությունը, չնայած երբեմն դրանց հետ համամիտ չլինելու պատճառով, իշխանության ներկայացուցիչներին թույլ են տալիս հարվածել Ծառուկյանի թույլ կողմերին՝ թասիբին: Ծառուկյանն այդպիսով կարող էր կորցնել իրականության զգացումը, ինչը պատահել է շատ առաջնորդների հետ` դառնալով նրանց կործանման հիմնական պատճառ: Մեկ անգամ չէ, որ ԲՀԿ առաջնորդը հայտարարել է՝ անկախ իր կուսակցության անդամների պահվածքից ու կարգավիճակից՝ նա միշտ կանգնելու է նրանց կողքին. այլ կերպ ասած՝ «լավն ես, վատն ես՝ իմն ես, ու ոչ ոք իրավունք չունի քեզ նեղացնել»: Սա շատ լավ է հասկանում Սերժ Սարգսյանը, որը խաղադրույք կատարեց հենց այս փաստի վրա և տվեց ոչ թե իրեն հատուկ քաղաքական գնահատական, այլ զրույցը տեղափոխեց անձնական դաշտ՝ թիմակիցներին հորդորելով, որ իրենց ելույթներում լինեն անողոք, ինչը և հանրապետականները շտապեցին անել, ի դեպ, երբեմն նույնիսկ խախտելով էթիկայի բոլոր նորմերն ու կանոնները: Սա ակնհայտ նոքդաուն էր Ծառուկյանի համար, ով, թեպետ, իր պատասխան ելույթում ավելի ադեկվատ էր, սակայն, ի պատիվ իրեն, ընդունեց մարտահրավերը՝ հաստատելով քաղաքական նոր իրողության մեկնարկը: Թե ինչն էր նման անսպասելի շրջադարձի պատճառը, թե ինչու Սերժ Սարգսյանը այսպիսի քայլ արեց, կարծում եմ՝ դեռ վաղ է ասել, սակայն չմոռանանք, որ Սարգսյանը միշտ չէ, որ առաջնորդվել է միայն քաղաքական տրամաբանությամբ, այլապես նույն Ծառուկյանի հետ կոալիցիա չէր կազմի 2008 թվականի արյունալի դեպքերից հետո: Ով, եթե ոչ նա, լավ գիտի ԲՀԿ առաջնորդին ու նրա վարքագիծը, և մեկ-երկու նախադասությամբ մեղա գալով հանրության առաջ, թե իբր սխալվել է՝ նրան վստահելով, քաղաքական շրջանակներում զավեշտ է առաջացնում ու թեթև ժպիտ: Խնդիրը շատ պարզ է: Ծառուկյանը ինքնուրույն քայլեր է անում, իսկ Սերժ Սարգսյանը չի հանդուրժի նման վարք: 2008 թվականին ընդդիմության շարքերն անցնելու համար նրա մարտական ու կուսակից ընկերներ Սասուն Միքայելյանը, Մյասնիկ Մալխասյանն ու Հակոբ Հակոբյանը իրենց դիրքորոշման համար հայտնվեցին բանտերում՝ անցկացնելով այնտեղ բավականին երկար ժամանակ: Եվ ուրեմն առաջիկայում անձնական էմոցիոնալ ելույթների ու օրեցօր շիկացող մթնոլորտի պարագայում ջրի երես են դուրս գալու իրողություններ, որոնք հայ հասարակությունը թերևս հաճույքով կքննարկի բակերում, աշխատավայրերում կամ պարզապես երեկոյան զբոսանքների ժամանակ՝ ակնհայտորեն զարմանքի, երբեմն նաև դեմքի սարսափելի արտահայտությամբ: Նարեկ Ադամյան Orer.am, վերլուծաբան