Կար մի ագրեսիվ ու անզուսպ երիտասարդ: Մի օր հայրը նրան տալիս է մի պարկ մեխ և պատժում̀ ասելով, որ ամեն անգամ, երբ չկարողանա զսպել իր կատաղությունը, մի մեխ մեխի ցանկապատի արանքում գտնվող գերանի մեջ:Առաջին օրը գերանի մեջ հայտնվեց մի քանի տասնյակ մեխ: Հաջորդ օրը տղան սովորեց զսպել իր կատաղությունը, և յուրաքանչյուր օրվա հետ սկսեց պակասել գերանին մեխվող մեխերի քանակը: Երիտասարդը հասկացավ, որ ավելի հեշտ է հավասարակշռություն պահպանել, քան մեխեր մեխել:Վերջապես եկավ այն օրը, երբ նա ոչ մի անգամ չկորցրեց ինքնատիրապետումը: Դրա մասին պատմեց հորը, և վերջինս ասաց, որ սրանից հետո ամեն անգամ, երբ տղան տիրապետի իրեն, կարող է գերանի միջից հանել մեկական մեխ:Որոշ ժամանակ անց տղան հորը հայտնեց, որ գերանի վրա ոչ մի մեխ չի մնացել: Այդ ժամանակ հայրը բռնեց տղայի ձեռքն ու տարավ ցանկապատի մոտ.-Վատ չէ, բայց տե՛ս, թե ինչքան ծակեր կան գերանի վրա: Նա այլևս երբեք չի լինի այնպես, ինչպես առաջ էր: Երբ մարդուն ինչ-որ վատ բան ես ասում, նրա մոտ այսպիսի սպի է մնում: Եվ կարևոր չէ, թե դրանից հետո քանի անգամ ներողություն կխնդրես. սպին մնում է: