Հնարավորությունների խաչմերուկում

Որպես կանոն, ՏԻՄ ընտրությունները մեծ հետաքրքրություն չեն ներկայացնում: Սովորաբար ունենում ենք մի իրավիճակ, երբ առաջադրվում են գործող քաղաքապետը կամ գյուղապետը և առաջադրվողի քարտուղարը, որպեսզի ապահովեն մրցակցության իմիտացիան:

Բայց այլ է իրավիճակը Հրազդանի քաղաքապետի ընտրությունների հարցում: Այստեղ առաջադրվածներից երկուսը ներկայացնում են հակադիր բևեռներ: Գործող քաղաքապետ, քաղաքապետի թեկնածու Ա.Դանիելյանին պաշտպանում է իշխող կուսակցությունը, իսկ ընդդիմադիր դաշտից նրան ձեռնոց է նետել ՔՊ-ն ներկայացնող Սասուն Միքայելյանը:

Ի՞նչ հնարավորություններ ունեն այս երկու գործիչները:

Պատմությունն այս մասին ասում է հետևյալը: Նախորդ ընտրություններին, երբ առաջադրվել էր Սասուն Միքայելյանը, նա ուներ բավականին հզոր աջակցություն` ի դեմս իր հզորության պիկին գտնվող ՀԱԿ-ի, որը բոլոր մարդկային ռեսուրսները ներդրեց պաշտպանելու թեկնածությունը և քվեները: Միքայելյանը քիչ աջակցություն չստացավ նաև «Բարգավաճ Հայաստանից» և երկրապահներից (երկրորդի պարագայում դա պաշտոնական-կազմակերպության մակարդակով չէր, այլ անձերի): Այս ամենի հանրագումարում Միքայելյանը կարողացավ հավաքել շուրջ 10.000 ձայն, որը բավական չեղավ քաղաքապետ դառնալու համար:

Մյուս թեկնածուն` գործող քաղաքապետը, հաղթեց` ունենալով իշխանության լիարժեք աջակցությունը: Այն հանգամանքը, որ ընտրությունները կարող են հերթական անգամ կեղծվել, գոնե այդ գործընթացներին ծանոթ ողջախոհ անձը դժվար թե դնի կասկածի տակ, բայց ահա հետաքրքրական է, թե ի՞նչ ռեսուրսներով են երկու թեկնածուները գնում ընտրության:

Գործող քաղաքապետի աջակիցների թիմը, պարզից էլ պարզ է, ամբողջ իշխանական ճամբարն է` իր հնարավորություններով և ռեսուրսներ: Իսկ ահա Սասուն Միքայելյանն այդ կարևորագույն կետին մոտենում է նախկինից էապես թույլ դիրքերով: Միքայելյանի փաստացի պաշտպանում է միայն ՔՊ-ն, որը չունի այն անհրաժեշտը, որ թեկուզ ընդդիմադիր դաշտի ձայները մոբիլիզացնելով՝ հասնի ցանկալի արդյունքի, չունի ՀԱԿ-ի աջակցությունը: Դաշտում եղած քիչ թե շատ ընդդիմադիր կուսակցությունները կուսակցական մակարդակով աջակցության վերաբերյալ հայտարարություն չեն արել: Ու սա բնական է:

Իհարկե, ՔՊ-ում կան նվիրված թիմակիցներ, հատկապես երիտասարդության շրջանում, բայց դա բավական քիչ է հաղթանակ տանելու համար: Որպես կանոն, հայկական միջավայրում, հատկապես ընտրական գործընթացներում, ստեղծականությունը չի աշխատում:

Մյուս կողմից՝ հետաքրքիր էր ՀԱԿ-ՔՊ քննարկումը տեղամասային հանձնաժողովներում ՀԱԿ-ի հանձնաժողովականներին ՔՊ-ի ներկայացուցիչներով փոխարինելու առումով: Տողերիս հեղինակի համար ի սկզբանե պարզ էր, որ ՀԱԿ-ը չի համաձայնելու: Դա ուներ իր օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառները: Հասարակության լայն ընկալումներում, անկախ Փաշինյանի խարիզմայից, ՔՊ-ն մեծ հաշվով դիտարկվում է ՀԱԿ-ից առանձնացված թև, երկրորդ, որքան էլ ցավալի լինի, գոնե տեսանելի աչքի համար, այս երկու առողջ ընդդիմադիր կառույցների միջև հակասությունները բավական խորքային են, և չի բացառվում դրանց էլ ավելի խորացումը:

Եվ, վերջապես, երրորդ, ՀԱԿ-ի տեղերը զիջելը կնշանակեր, որ ՀԱԿ-ը չի վստահում Հրազդանի իր թիմին, կամ այն հանձնաժողովականներին, ովքեր աշխատել են մինչ այդ: Լուրջ քաղաքական ուժը, առանց իրական և հիմնավորված պատճառաբանության, չի կարող գնալ նման քայլի: Իսկ նման հիմնավորումներ այս փուլում գոնե չկան:

Վերջին հարվածն էլ Միքայելյանը ստացավ ԵԿՄ կառույցից, որը պաշտոնապես հայտարարեց, որ չի աջակցելու իր մարտական ընկերոջը:

Ինչպես տեսնում ենք, Միքայելյանը ընտրությունների է գնում բավականին երերուն հիմքերով, մնում է միայն մեկ հարցի պատասխան. կկարողանա՞ն կրկնել 10.000 արդյունքը, թե՞ ամեն դեպքում այդ թիվը ևս չի գերազանցվի:

Վահրամ Թոքմաջյան

Orer.am, վերլուծաբան