Ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու երկու ելք կա. քաղաքագետ

Ալիևյան նավթադոլարներն այս տարիների ընթացքում հիմնականում գնում էին Հայաստանի հետ սպառազինությունների մրցավազք կազմակերպելու վրա: Ադրբեջանն այս տարիների ընթացքում մոտ 10 մլրդ դոլարի զենք է գնել մեր ռազմավարական գործընկեր Ռուսաստանից, ինչպես նաև Իսրայելից, Բելառուսից, Ուկրաինայից, Հարավային Կորեայից և այլ երկրներից: Այս մասին Orer.am-ի հետ զրույցի ժամանակ նշեց քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանը:

Քաղաքագետը կարծում է՝ թեպետ Ադրբեջանն ուներ սպառազինություն ու հույսը դրել էր դրա վրա՝ կազմակերպելով բլից-կրիգ, այնուամենայնիվ, նրա ծրագիրն ավարտվեց անհաջողությամբ: «Այն, որ այսօր Ադրբեջանի նախագահի աշխատակազմի ղեկավարը հայտնում է, որ «ազատագրել են» մի քանի բարձունք, որոնք, ըստ ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանի, ընդամենը 200-300 մետր տարածք է ընդգրկում, արդեն անլուրջ է, այսինքն՝ Ադրբեջանը պնդում է, որ իրենք ոչ մի բնակավայր չեն ազատագրել: Նրանք ընդունում են, որ այս ավանտյուրան, որը կազմակերպել էին ընդամենը 200-300 մետր հողի համար, պատերազմ էր: Սա ցույց է տալիս, որ ադրբեջանական կողմը կրեց խայտառակ պարտություն: Իհարկե, իրենք այս ամենն այլ կերպ են ներկայացնում, բայցևայդպես, հասկանում են, որ սա իրենց կողմից խայտառակ պարտություն էր»,- ասաց նա:

Ըստ Գագիկ Համբարյանի՝ Ադրբեջանի այդ լկտի պահվածքի պատճառներից մեկն էլ այն էր, որ այս երկու տարիների ընթացքում, երբ ադրբեջանական կողմը խախտում էր զինադադարը, ո´չ Մինսկի խմբի համանախագահները, ո´չ էլ այլ միջնորդ երբևէ հանդես չեկան հասցեական քննադատությամբ այն կողմի նկատմամբ, որը խախտում էր զինադադարը: «Նկատենք, որ ադրբեջանական կողմը երբևէ չի էլ թաքցրել, որ հենց ինքն է խախտում զինադադարը: Համապատասխան կառույցների անհասցե հայտարարությունները հնարավորություն են տալիս ապագայում ևս այսպիսի ավանտյուրաներ գործել: Ոչ ոք չի կարող երաշխավորել, որ բարբարոս թուրքը նույնը չի անի վաղը՝ ունենալով սեփական երկրում լուրջ խնդիրներ: Ալիևի համար սեփական ժողովրդի մահը նշանակություն չունի, նա շատ հեշտությամբ է նայում իր քաղաքացիների զոհվելու փաստին»,-նշեց վերջինս:

Ինչ վերաբերում է ստեղծված իրավիճակից դուրս գալուն, ապա քաղաքագետը տեսնում է երկու ելք. «Այս իրավիճակից կա երկու ելք՝ մեկն այն է, որ մենք վերականգնում ենք այն ստատուս քվոն, որը մենք ունեցել ենք մինչև ապրիլի 2-ը, այսինքն՝ բոլոր տարածքներն անցնում են մեզ ու Ադրբեջանը հասկանում է, որ ինքը նույնիսկ այդ 200-300 մետրը չի կարող պահել, իսկ երկրորդ տարբերակը պլան մաքսիմումն է, որով հայկական կողմը կազատագրի այլ տարածքներ՝ ավելի ամրացնելով մեր դիրքերը բանակցային գործընթացում»,- ասաց Գ. Համբարյանը՝ հույս հայտնելով, որ հետագայում մեր իշխանությունները, իրավաբան-միջազգայնագետները կբացահատեն ադրբեջանցիների վայրագությունները կոնկրետ Թալիշում և դրանով մեկ անգամ ևս միջազգային հանրություն կոչվածին կապացուցեն, որ հայերն ու ադրբեջանցիները չեն կարող ապրել նույն պետության կազմում: «Եթե որևէ մեկը կարող է ձեռք բարձրացնել 92 տարեկան մարդու վրա, ականջները կտրել, ծեծելով սպանել, ապա ոչ ոք չի կարող մեզ համոզել, որ նրանք երբևէ կուղղվեն: Մենք գիտենք, որ այս պատերազմին մասնակցել են նաև ահաբեկիչներ, այսինքն՝ Ադրբեջանն ինչպես եղել է ահաբեկչական պետություն 90-ականների սկզբին, այնպես է մնացել է նույնը»,- հավելեց նա: