Սկզբում նա կգոռա, հետո կպահանջի ոստիկանություն կանչել, բայց վերջում՝ կհամաձայնի ամուսնանալ. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Մոտավորապես «Կովկասի գերուհի» ֆիլմի սցենարի նման ռաբիսն ու դասականը երկար տարիներ «վիճում են», բայց Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի շենքում ընտանեկան հանգստի վայր՝ բացօթյա ռեստորաններ ու սրճարաններ բացելու «նախագիծը» կարելի է այդ վեճը հանգուցալուծելու սցենարներից մեկը համարել: Ու թեև մշակույթի նախարար Արմեն Ամիրյանի կարծիքով այն շատ լավ նախագիծ է, սակայն «առաջարկը», ինչպես և սպասվում էր, միանշանակ չի կարող ընդունվել մշակութային գործիչների կողմից:
Նախարարը նաև չի բացառել, որ ծրագիրը շատերի կողմից կքննադատվի, բայցև հայտարարել է, որ չի վախենում քննադատությունից:
ԱԺ պատգամավոր, ՀՀ վաստակավոր արտիստ, երգչուհի Շուշան Պետրոսյանը, «Փաստին» ասաց, որ թեև նախագծից տեղյակ չէ, բայց աշխարհի շատ օպերաներում է եղել, որտեղ այո՛, ընդունված ձև է բարձրակարգ ռեստորան ունենալը:
«Այն իր գոյությամբ ու բույրերով որևէ կերպ չի ազդում թատերական–երաժշտական կյանքի վրա: Վերջին ռեստորանը, ուր հրավիրված էի ընթրիքի «Տուրանդոտ»–ից հետո, «Սիդնեյ օպերա հաուզ»՝ աշխարհի հինգ լավագույն օպերաներից մեկում էր»,– ասաց երգչուհին:
Հովհաննես Թումանյանի անվան տիկնիկային թատրոնի տնօրեն, բեմադրիչ, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Ռուբեն Բաբայանի կարծիքով, այստեղ կոնցեպտուալ թյուրըմբռնում կա: Եվ երբ խոսք է գնում մշակութային օջախների շահութաբերությունը բարձրացնելու մասին, ապա պետք է ոչ թե մշակութային օջախներում ռեստորաններ բացելու, այլ՝ ողջ մշակույթը շահութաբեր դարձնելու մասին մտածել:
«Հայաստանի նորագույն պատմության մեջ 90–ական թվականների սկզբին, երբ ահավոր վիճակ էր, լույս չկար և այլն, Սունդուկյանի անվան թատրոնում նման փորձ արվեց: Այնտեղ ռեստորան էր բացվել: Բազմաթիվ զավեշտալի պատմություններ են եղել, երբ մարդիկ ներկայացման ժամանակ քեֆները լավ, ռեստորանից բարձրացել են դահլիճ: Պատկերացրեք, օրինակ՝ բեմում դերասանները որևէ ողբերգական ներկայացում են խաղում, իսկ ձմեռային այգում բացված ռեստորանի հաճախորդները զուգարանի դուռը փնտրելով մտնում են դահլիճ, չհասկանալով, թե որտեղ են հայտնվել: Այնպես որ ես ճիշտն ասած՝ դժվար եմ պատկերացնում, որ նման ծրագիրը հնարավոր լինի կյանքի կոչել, առավել ևս, երբ այդ ռեստորանի մուտքը կարող է նաև թատրոնից լինել»,– ասաց Ռ. Բաբայանը:
Տիկնիկային թատրոնի տնօրենի կարծիքով, եթե հարցը թատրոնի ֆինանսավորմանն է վերաբերում, ապա ավելի ճիշտ կլինի, որ թատրոնի հարակից տարածքում գործող բոլոր սրճարանների եկամուտը հանձնվի թատրոնին: Այդ դեպքում արդեն, առանց թատրոնի շենք «ներխուժելու», հնարավոր կլինի լուծել ֆինանսավորման հետ կապված բազմաթիվ հարցեր:
«Աշխարհում այդպես է արվում է և շատ տարածքներ, որոնք մոտ տարածության վրա են գտնվում, հանձնվում են այդ մշակութային օջախներին կամ ստացված եկամուտը տրվում է նրանց»,– ասաց Ռ. Բաբայանը:
Նա նման դեպքերի հանդիպել է Ֆրանսիայում, Միացյալ Նահանգներում, որտեղ թե՛ մեքենաների կայանատեղիների, թե՛ սրճարանների հասույթը տրամադրվում է տվյալ արվեստի կամ մշակույթի օջախին, ինչն ամենևին էլ մշակութային օջախ ներխուժել չի նշանակում:
Խոսելով ոլորտի խնդիրներից, նա նշեց, որ տարիներ են անցնում, բայց մշակույթի հովանավորության և մեկենասության հարցը, որն ամենակարևորն է, այդպես էլ չի լուծվում:
«Զարգացած երկրներում արվեստը, բացի պետական հովանավորչությունից, օգտվում է նաև մեկենասության գումարներից: Եվ եթե Օպերայում բացվի անգամ այնպիսի էլիտար ռեստորան, որտեղ նույնիսկ հնչի Մոցարտի և Սպենդիարյանի երաժշտությունը, միևնույն է, եկամուտ չի բերի, քանի որ Հայաստանում եկամուտ բերում է բարձր ձայնով ռաբիսը, ինչպես Հրազդանի կիրճում է: Այնտեղ պատվիրում են իրենց ուզած երաժշտությունը, որը բոլորովին այլ «օպերայից» է: Իսկ այն մասսան, ով հաճախում է օպերա, չի կարողանա օգտվել այդ էլիտար ռեստորանից, քանի որ այդքան գումար չի կարող ծախսել նման հաճույքների համար»,– ասաց Ռ. Բաբայանը:
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
