Արցախին ու Հայաստանին՝ խաղաղություն, քաղաքացուն՝ հայրենիքից չնեղանալու և այն չլքելու ուժ․ «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է
Տարեվերջին ամփոփում ենք տեղի ունեցած իրադարձությունները՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչ հասցրեցինք անել և ինչ բաց թողեցինք: Լրատվամիջոցների համար սա ևս ավանդույթի պես մի բան է՝ ամփոփել կատարված աշխատանքը և առաջ շարժվել դեպի հաջորդ տարի:
Տարվա ընթացքում «Փաստն» անդրադարձավ տարաբնույթ թեմաների, ինչպես յուրաքանչյուր լրատվամիջոց՝ միջնորդ դարձավ հասարակության և պետության միջև տեղեկատվության փոխանցման իմաստով: Ճիշտ է՝ հազվադեպ, բայց որոշ դեպքերում մեր պաշտոնական հարցումները մնացին անպատասխան, երբեմն տրվեցին ոչինչ չասող պատասխաններ՝ փաստացիորեն ո՛չ հերքելով, ո՛չ էլ հաստատելով մեր ունեցած տեղեկությունները: Մի քիչ զարմանալի էր այն պրակտիկան, երբ պետական գերատեսչությունը լրատվամիջոցից երեսուն օր հավել յալ ժամանակ էր խնդրում հարցերին պատասխանելու համար, իսկ երեսուն օր հետո ընդամենը մեկ պարբերությամբ «տեղեկություն» փոխանցում:
Բայց, իհարկե, ցանկացած լրատվամիջոցի համար, որն ունի նաև օպերատիվության սկզբունք, տարօրինակ է, երբ մեկ հարցին, որի պատասխանը պիտի լինի հերքման կամ հաստատման շրջանակում, գրավոր հարցում են պահանջում: Ինչևէ, որքան էլ մեծ լիներ գայթակղությունը՝ որպես խմբագրակազմ և լրագրող, չգնացինք չստուգված սենսացիաներ հրապարակելու հետևից, այլ խմբագրի հորդորով ստուգեցինք ստացված ցանկացած տեղեկատվություն ու բողոք՝ պետական ու հասարակական շահը վեր դասելով: Չներխուժեցինք քաղաքական գործիչների անձնական դաշտ, քանի որ մեր քննադատության թիրախում պետության ներսում առկա խնդիրներն են, ոլորտային բացթողումները և, այո՛, քաղաքական գործիչներն ու պատասխանատու պաշտոնյաները, բայց միայն որպես պաշտոնատար անձինք, այլ ոչ որպես ամուսին կամ կին, հայր կամ որդի:
Դա մեր հետաքրքրության շրջանակը չէ, դա մեր «կարմիր գծերից» մեկն է, ինչպես տարիներ առաջ աշխատանքի ընդունվելուց ինձ ասաց մեր թերթի գլխավոր խմբագիր Արտակ Ճաղարյանը, մեր սկզբունքներից մեկն է՝ չմտնել մարդու անձնական կյանք: Ինքս առիթ ունեցա գրել մի քանի թեմաների շուրջ՝ կրթություն, գյուղատնտեսություն, գիտություն, մշակութային կյանք, բնապահպանություն: Փորձեցինք ներկայացնել այս բոլոր ոլորտներում տարիների կենսափորձ ունեցող մասնագետների կարծիքը, դիրքորոշումը օրենսդրական տարբեր նախաձեռնությունների շուրջ, ոլորտային բացթողումների, առաջարկվող լուծումների վերաբերյալ: Գուցե երբեմն տեղին արված քննադատությունն անգամ սվիններով ընդունվեց, բայց երբեք ոչինչ չենք գրել ուղղակի գրելու համար, խմբագիր, լրագրող կամ խմբագրակազմի անդամ լինելուց զատ մենք առաջին հերթին Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիներ ենք, և մեր սիրտն անկեղծորեն ցավում է մեր երկրի համար, ուզում ենք օր առաջ լուծված տեսնել խնդիրները:
Լուսաբանման առումով ինքս մի քանի ուղղությամբ գնացի: Ծավալուն շարք պատրաստեցի մարզերում գործող թատրոնների մասին: Անդրադարձանք խնդիրներին, խոսեցինք լուծումների ու թատրոնների ղեկավարության և համայնքապետարանների կողմից կատարվող աշխատանքի մասին: Այնուհետև «թեքվեցի» դեպի գիտության ոլորտ՝ ներկայացնելով երիտասարդ գիտնականներին, նրանց կատարած հետազոտությունները, զրույցների ընթացքում ներկայացրեցինք Գիտության կոմիտեի տրամադրած դրամաշնորհները և այլն:
Պատմեցինք նաև մարդկանց մասին, որոնք գործունեություն են ծավալում Հայաստանի տարբեր անկյուններում ու ոլորտներում՝ թերևս ինքներս մեզ և նաև մեր ընթերցողներին հուսադրելով, որ, չնայած ամբողջ ցավին, որ տեսանք, շարունակել ապրելուն այլընտրանք չունենք:
Ներկայացրեցինք մշակութային, հասարակական գործիչների տեսակետները, մարդկանց, որոնք հայրենիքը չեն նույնացնում քաղաքական գործիչների հետ, որոնց համար քննադատության թիրախում վատ կառավարումն ու չլուծվող խնդիրներն են: Արձագանքեցինք մեզ դիմած քաղաքացիների նամակներին, փորձեցինք հրապարակումների միջոցով օգնել նրանց լուծել իրենց խնդիրները, երբեմն հաջողեցինք, և դա ևս մեկ անգամ ապացուցեց, թե ինչ անգնահատելի դեր ունի լրատվամիջոցը պետության ներսում: Միշտ փորձեցինք լսել պատմության երկու կողմին՝ անաչառ մնալու համար: Երբեմն երկրորդ կողմին գտնելը բարդ էր, բայց համառեցինք: Վստահ լինելով, որ միայն իրավագիտակից քաղաքացին կարող է փոփոխություններ բերել երկրին, տեր լինել իր ձայնին, իրազեկման արշավ սկսեցինք մեր թերթի էջերում՝ զրուցելով իրավաբանների հետ, ներկայացնելով թե տարբեր իրավիճակներում ինչ իրավունքներ ու պարտականություններ ունի քաղաքացին:
Հետաքրքիր էր, բայց հընթացս մեր այս հրապարակումների, պետական տարբեր գերատեսչություններ ևս սոցիալական ցանցերի իրենց պաշտոնական էջերում սկսեցին իրազեկող նյութեր հրապարակել: Այս ամենը վստահաբար շարունակական է լինելու, հույս ունենք՝ հաջորդ տարի դրական փոփոխությունների մասին հրապարակումները մեծամասնություն կկազմեն:
Ամփոփելով տարին՝ Արցախին ու Հայաստանին խաղաղություն ենք մաղթում, ուժեղ և կամային ղեկավարներ, որոնք լուծումներ կտան խնդիրներին, քաղաքացուն՝ հայրենիքից չնեղանալու և այն չլքելու ուժ, չէ որ երբ ծնողները վատառողջ են, նրանք ավելի շատ ունեն իրենց զավակների կարիքը:
Եվ վերջում՝ երբեք մի դադարեք հավատալ հրաշքների:
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
