Մարինա Գրեգ. «Մենք այլևս միասին չենք, բայց ես զգում եմ նրա ներկայությունն իմ կյանքում»
Lifestyle
Հաղորդավարուհի Մարինա Գրեգն արդեն երկու-երեք ամիս է՝ աշխատում է «Արմնյուզ» հեռուստաընկերությունում, վերջերս էլ արտաքինում նոր փոփոխություն է մտցրել: Blognews.am-ի հետ զրույցում հաղորդավարուհին պատմել է ոճային փոփոխության, նախկին աշխատավայից դուրս գալու, սիրելիի հետ բաժանման և նոր աշխատավայրում հաճելի մթնոլորտի մասին:
-Մարինա, հաճա՞խ եք ոճային փոփոխությունների դիմում։
-Ես սիրում եմ ոճային փորձարկումներ անել, չեմ կարող համարել, որ շիկահեր մազերը ռիսկային են, քանի որ ես մոտ երկու-երեք տարի առաջ կարմրահեր էի, և դա մեծ արձագանք ստացավ: Դա ինձ էր արտացոլում, ես ինձ գիժ էի զգում, և դա ինձ դուր էր գալիս: Հետո սկսեցի ավելի հանգիստ գույների ներկել։ Ժամանակն էր նոր փոփոխություն անելու, և որոշեցի դառնալ շիկահեր: Չեմ փոշմանել, իսկ արձագանքները միայն դրական են, ոմանք էլ ասում են, որ կարծես այս գույնի մազերով ծնված լինեմ: Ես մտածում եմ, որ շատ ավելի երկար կմնամ այս գույնով:
-Ձեր տեսակի մարդկանց դժվա՞ր է նեղացնել, խոցել, թե՞…
-Ես իրականում ուրախ եմ, որ ուժեղ մարդու տպավորություն եմ թողում, բայց ինձ կարող են միանգամից թուլացնել և կոտրել ինձ համար շատ սիրելի մարդիկ, թեկուզ անգիտակցաբար: Եղել են դեպքեր, երբ կոտրվածն այլևս չեմ վերականգնել, դա այն փուլում էր, երբ ես ավելի էմոցիոնալ էի: Հիմա կարողանում եմ ինձ կառավարել:
-Սիրելիից բաժանվե՞լն էլ մեծ հետք թողեց Ձեր կյանքում:
-Իհարկե, որովհետև ամեն օր չես նշանվում և բաժանվում: Նրան ես ճանաչել եմ 18 տարեկանից, նա միշտ եղել է իմ կյանքում, և մենք եղել ենք լավ ընկերներ: Կապվածություն՝ երևի սա էր, որ նստվածք թողեց, քան սերը: Մեր պատմությունն այնքան աննորմալ է, որ անգամ հիմա, երբ էլ միասին չենք, զգում եմ նրա ներկայությունն իմ կյանքում, վստահ եմ՝ նա էլ է զգում: Փառք Աստծո, մենք այնպես չենք բաժանվել, որ իրար ատենք, ես նրա ընտանիքի անդամների հետ լավ հարաբերությունների մեջ եմ, ինքն էլ՝ իմ: Ամեն դեպքում ես ջերմությամբ եմ հիշում, քանի որ ինչ-որ լուրջ պատճառով չէ, որ մենք բաժանվել ենք, պարզապես հասկացանք, որ բնավորությամբ շատ տարբեր ենք: Չեմ կարող ասել, որ մենք ընկերներ ենք մնացել, բայց վերջերս պատահաբար հանդիպեցինք իրար, հարցրեց՝ լա՞վ ես, և այդքանը: Միևնույն է՝ մարդկանց հայացքում կա այդ ջերմությունը, քանի որ մենք մինչև միասին լինելը եղել ենք լավ ընկերներ:
-Կարելի՞ է արդյոք այսպես ասել, որ դուք կորցրել եք Ձեր լավագույն ընկերոջը։
Ես կորցրել եմ մարդու, բայց նա միշտ իմ կյանքում կա: Ես ուզում եմ, որ նրա մոտ ամեն ինչ լավ լինի: Ես վստահ եմ, որ նա էլ ինձ համար է այդպես ուզում: Միևնույն է՝ ինչքան ժամանակ էլ անցի, ես նրան նույն ջերմությամբ եմ ընդունելու, պարզապես այլևս հարաբերություն չկա: Եթե անկեղծ ասեմ, նշանադրության մատանու առկայությունն իմ կյանքում կարևոր դեր չուներ, հիմա էլ եմ այդպես մտածում: Միայն պատասխանատվությունն է ավելանում, որը և՛ հաճելի է, և՛ մի քիչ էլ վախեցնող:
Շարունակությունն` այստեղ:
