Այդ ճանաչումները Հայոց ցեղասպանության հարցը լուծելու գործոն չեն կարող դառնալ. Հ. Սուքիասյան

Աշխարհի որևէ կետում Հայոց ցեղասպանության ճանաչման մասին ստացվող լուրերը, անշուշտ, ոգևորիչ են: Այս անգամ էլ Իտալիայի Ռավեննա (Ravenna) քաղաքը հոկտեմբերի 22-ին միաձայն ճանաչեց Հայոց ցեղասպանությունը: Ռավենայի քաղաքային խորհրդի կողմից ընդունված բանաձևում նշված է, որ «հայերի ողբերգությունը որպես Ցեղասպանություն ճանաչվել է ՄԱԿ մարդու իրավունքների ենթահանձնաժողովի, Եվրոպական խորհրդարանի, Իտալիայի պատգամավորների պալատի և Հռոմի պապ Ֆրանցիսկոսի կողմից և Ռավեննայի քաղաքային խորհուրդը որոշում է ընդունել ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը և իր համերաշխությունը հայտնել հայ ժողովրդին Ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի առթիվ»:

Քաղաքական գիտությունների թեկնածու Հայկ Սուքիասյանը Orer.am-ի հետ զրույցում ասաց, որ այս և նմանօրինակ ճանաչումների շքերթը, որն ավելի ինտենսիվ դարձավ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի կապակցությամբ, ավելի շատ քաղաքակրթական, բարոյական, մշակութային տեսանկյուն ունի, որը իրավական, իրավաքաղաքական և աշխարհաքաղաքական նշանակություն չի կարող ունենալ: «Ո´չ պետությանը, ո´չ էլ մեր ժողովրդին խորհուրդ չեմ տալիս ոգևորվել այդ ճանաչումների ընթացքում: Այն պետք է դիտարկել որպես մշակութային ձեռքբերում: ԱՄՆ-ի նահանգները ճանաչել են, բայց ամենակարևորը, ԱՄՆ-ը չի ճանաչել: Դա նույնպես բացառապես քաղաքակրթական նշանակություն ունի, քանի որ կարևորն ԱՄՆ-ի ճանաչումն է»,- ասում է Հ. Սուքիասյանը:

«Քաղաքակրթական և բարոյական նշանակություն» որակվող նման հաղթանակներն արդյո՞ք չեն կարող միանալ, ամբողջանալ և քաղաքական որոշում կայացնելու հիմք դառնալ հարցին ի պատասխան Հ. Սուքիասյանն ասաց, որ այդ ուղղությամբ աշխատանքները շարունակել պետք է, դա միանշանակ է, սակայն այն որևէ քաղաքական արդյունքի չի հանգեցնի: «Մեր հարցի լուծումը ճանաչումների քանակից կախված չէ: Ընդհանրապես, «միջազգային ճանաչում», «միջազգային հանրություն» եզրույթները շատ անհասկանալի են: Որևէ մեկն այդ արտահայտությունների սահմանումը չի տվել և ոչ էլ կարող է տալ: Հարց է ծագում, թե օրինակ քանի պետություն պետք է ճանաչի, որպեսզի համարվի «միջազգային հանրություն»: Հայոց ցեղասպանությունը աշխարհի 22 և ավելի երկրներ ճանաչել են, այդ թվում՝ բազմաթիվ եվրոպական զարգացած երկրներ: Հիմա դա միջազգային հանրությո՞ւն է, թե՞ չէ: Մենք պետք է իմանանք մեկ բան, որ մեր Հայոց ցեղասպանության հարցի լուծումը գտնվում է աշխարհաքաղաքական հարցերի տիրույթում, որն ավելի շատ հավասարակշռության տեսության շրջանակներում լուծվող, շատ բարդ հարց է: Ես նույնիսկ մտավախություն ունեմ, որ Թուրքիայի հանդեպ գործադրվող ճնշումը մի քիչ կարող է վտանգավոր լինել, որովհետև պատմությունը ցույց է տվել, որ ինչքան Թուրքիային ճնշում են, այնքան Թուրքիան իր նախամարդու և ուրիշի հայրենիքը զավթողին հարիր ողջ քաշով ընկնում է Հայաստանի վրա»,- ասում է քաղաքագետը:

Նրա կարծիքով՝ եթե ԱՄՆ-ը Թուրքիայի հանդեպ ճնշում գործադրի և ընդունի Հայոց ցեղասպանությունը, ապա Թուրքիան անիջապես կնետվի Ռուսաստանի գիրկը և կարող են 1920 թվականի դեպքերը կրկնվել: «Այսինքն՝ այն հասարակ հարց չէ, և մենք պետք է հետևենք այսօրվա աշխարհաքաղաքական տեղաշարժերին: Հայոց ցեղասպանության հարցն այդ տեղաշարժերի շրջանակում լուծվող հարց է և այդ ճանաչումները մեր հարցը լուծելու որևէ գործոն չեն կարող դառնալ»,- ասաց Հ. Սուքիասյանը:

 Արմինե Գրիգորյան