Չորս հարց սոցապ նախարար Արտեմ Ասատրյանին, կամ Գուրգեն Մահարու այրին Ձեր օգնության կարիքն ունի

Գաղտնիք չէ, որ «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցը վաղուց վերածվել է յուրօրինակ տեղեկատվական աղբյուրի, որն ունի ինչպես իր դրական, այնպես էլ բացասական կողմերը: Orer.am-ը բազմիցս է անդրադարձել տեղեկատվական ինքնատիպ այս հարթակում տեղ գտած այս կամ այն թեմայով զգացական բնույթի գրառումներին՝ կոչ անելով զգուշանալ «քարոզչամեքենայի» զոհը դառնալուց, հատկապես, երբ խեղաթյուրվում են փաստերը և հասարակությանը մոլորության մեջ գցում: Ամենամակերեսային դիտարկումն էլ բավական է արձանագրելու համար, որ սոցիալական այս կամ այն հարթակում ամենաարագ մեծացող «ձնագունդը» բարձր հուզականություն ապահովող և սոցիալական բնույթ ունեցող գրառումներից է «ստացվում», ու օնլայն տիրույթում սկսվում է իսկական քաոսը:

Այն, որ հայերս զգացմունքային ժողովուրդ ենք, գիտեն անգամ մեր հակառակորդները, բայց կան դեպքեր, երբ ավելորդ հուզականությունը ոչ միայն ճնշում է բանականությանը, այլև թույլ չի տալիս իրականությունը ռեալ գնահատել և հետևություններ անել: Այս անգամ Orer.am-ի տեսադաշտում հայտնվեց ֆեյսբության մի օգտատիրոջ գրառումն այն մասին, որ Գուրգեն Մահարու այրին՝ Անտոնինա Մահարին, գամված է անկողնուն և չի կարողանում ինքնուրույն ոտքի կանգնել: Բնականաբար, նման գրառման «կողքով» անտարբեր անցնել հնարավոր չէ: Ուստի արձագանքն էլ շատ չի ուշացել, և այն հայտնվել է լրագրողների ուշադրության կենտրոնում:

Մինչ այս պահը ամեն ինչ կարծես նորմալ է՝ կա խնդիր, կան մտահոգ լրագրողներ, բայց ո՞ւր կորավ հանկարծ պարզ տրամաբանությունը: Հանուն արդարության նշենք, որ Մահարու այրու անօգնական վիճակից օգտվելով խնդրի հետ առնչություն չունեցող անձանց հասցեին մեղադրանքներ հնչեցնելը, մեղմ ասած, պետական մարմինների լիազորությունների շրջանակների մասին անտեղյակության հետևանք կարող է լինել: Հակառակ դեպքում Մահարու այրու ներկայիս անօգնական վիճակի մասին լրագրողական ահազանգերը և խնդրի լուծմանն ուղղված հարցադրումները կուղղվեին հենց այն պատկան կառույցներին, որոնք սոցիալական և առողջապահական խնդիրների լուծման և կարգավորման խնդիրներով են զբաղվում, այլ ոչ թե մշակույթի նախարարությանը: Նման մոտեցումը ակամայից հիշեցնում է հին ու բարի այն անեկդոտը, երբ մի մարդ որոշում է կոշիկի խանութից հաց գնել և բավականին վրդովվում է, թե ինչու, օրինակ՝ կոշիկից բացի խանութում հաց չկա: Մի քանի օր շարունակ նույն հարցից խիստ վրդովված «սպառողին» օգնելու համար կոշիկի խանութի աշխատակիցը որոշում է հացի խանութից հաց գնել և տալ իրենց այդ հաճախորդին: Բայց, թարսի նման, նա այդ անգամ խանութի կողքով անցնում է ու չի էլ մտնում կոշիկի խանութ հաց գնելու: Երբ խանութի վաճառողը ճամփան կտրելով նրան ասում է, որ այդ օրը իր համար հաց են պահել խանութում, գնորդն անվրդով պատասխանում է. «Բենզալցակայանում էլ էին այսօր հաց ստացել, այնտեղից արդեն գնել եմ, ձեր հացը էլ պետք չի»:

Այն, որ մեծանուն հայ գրող Գուրգեն Մահարու 94-ամյա այրին օգնության կարիք ունի, միանշանակ է, քանի որ միայնակ ապրող տիկին Անտոնինան պետությունից ընդամենը ստանում է մինիմալ կենսաթոշակ և աղքատության նպաստ: Եվ Աստված գիտի, թե արդեն որերորդ ձմեռն է առանց տունը տաքացնելու մի կերպ ձմեռն անցկացնում: Իսկ այս տարի արդեն անկողնում գամված կինն ավելի շատ պետական կառույցների հոգածության կարիքն ունի: Այստեղ տեղին կլինի հարցն ուղղել աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար Արտեմ Ասատրյանին. «Հարց առաջին՝ պարոն նախարար էլ ո՞վ, եթե ոչ Ձեր նախարարությունը: Հարց երկրորդ՝ ինչո՞ւ ձեր ղեկավարած գերատեսչությունն իր լայն հնարավորություններով կանգնած չէ միայնակ ու անպաշտպան, ավելին, անկողնում գամված կնոջ կողքին: Հարց երրորդ՝ ընդհանրապես գիտե՞ք, թե մեր երկրում քանի միայնակ ու անօգնական ծեր կա, թե՞ այս հարցը այնքան էլ հրատապներից չէ: Հարց չորրորդ՝ եթե միայնակ ծերերի կոմունալ վճարումների հարցը լուծելու փող չկա, ապա ձեր շրջապատում գոնե մի բարի մարդ էլ չկա՞, որ կարողանա ձմռան ցրտին չջեռուցվող տներում ապրող միայնակ ծերերի կացարանները տաքացնելու գումարները վճարել»:

Որպես վերջաբան մի հարց էլ ուղղենք բոլոր թիվ ու հաշիվ սիրող մեր բարձրաստիճան պաշտոնյաներին: Հետաքրքիր է, Ամանորի տոնածառերի վրա ծախսած գումարների քանի՞ տոկոսը բավարար կլիներ նման մարդկանց տները ջերմացնելու և նրանց արժանապատիվ կեցությունն ապահովելու համար: Եվ վերջապես, ինչո՞ւ տարբեր թիթիզությունների վրա ծախսելու գումարներ միշտ կան, գումար տրամադրողներ էլ, իսկ նման մարդկանց խնդիրները հոգալու համար, չգիտես ինչու, մշտապես ո´չ գումար կա, ո´չ էլ ցանկություն:

Արմինե Գրիգորյան