«Մի հայացք գցում եմ աղջկաս վրա, ամեն ինչ փոխվում է». Նաիրա Մովսիսյանը՝ մեծացած դստեր և խիստ լինելու մասին

Tert.am-ը գրում է.

 

 

 

-Ե´վ ժամանակն էր նպատակահարմար, և´ նախագիծն էր հետաքրքիր: Շատ հետաքրքիր կոլեկտիվ է հավաքվել՝ գրեթե բոլորս մասնագետներ ենք, նյարդեր քայքայելու կարիք չի լինում: Կերպարը ևս հետաքրքիր էր: Մի քանի բնավորություն խաղալու, դիապազոնը մեծացնելու հնարավորություն կա:

 

 

- Ձեր աշխատանքային դադարը պայմանավորված էր փոքրիկի ծննդով: Եթե չեմ սխալվում, դայակի օգնության դիմել չէիք ցանկանում: Հիմա ո՞ւմ խնամքին եք թողնում ձեր աղջկան, երբ նկարահանումների եք լինում:

 

-Ամեն դեպքում, եղավ ընթացք, երբ դիմեցի դայակի օգնությանը, քանի որ ընկերուհիս, ով օգնում է երեխայի խնամքի հարցում, քննությունների էր, մայրս էլ աշխատում էր: Հիմա համատեղում ենք՝ կա´մ մայրս, կա´մ ընկերուհիս երեխայի կողքին են լինում: Եթե առիթ լինի, կարող եմ աղջկաս նույնիսկ նկարահանումների տանել ինձ հետ, որովհետև շատ խելոք է: Իմ նկարահանումներն էլ կարճ են տևում, քանի որ արագ եմ աշխատում:

 

-Շատ մայրիկներ ասում են, որ ափսոսում են այն ժամանակը, որ անցկացնում են աշխատավայրում, ոչ թե երեխայի կողքին: Ձեր դեպքում ինչպե՞ս է:

 

-Ես չեմ ափսոսում, որովհետև երեխայիս տրամադրում եմ այնքան ժամանակ, որքան իմ պատկերացմամբ՝ մայրը պետք է լինի երեխայի կողքին: Չեմ ուզում շատ երես տալ իրեն կամ շատ կապվի ինձ հետ:

 

 

 

-Ոչինչ չի փոխվել: Հիմա էլ է մեզ մ,տ ամեն ինչ ժամերով և հստակ: Ունենք քնելու, խաղալու, ուտելու հստակ ժամեր: Եթե նույնիսկ նա փորձում է կամակորություն անել, չի օգնում: Երեխան կամակոր է դառնում, երբ ինչ-որ բան ասում ես՝ ոչ, կողքից ասում են՝ այո: Երբ իրեն շրջապատող մարդիկ համակարծիք են, երեխան առողջ մթնոլորտում է մեծանում:

 

Ես արդեն զգում եմ դրա արդյունքը: Աղջիկս կամակոր չէ: Բոլորը կարող են փաստել, որ եթե ես մի հայացք գցում եմ իր վրա, միանգամից ամեն ինչ փոխվում է:  Այս տարիքում ուրիշները պլանշետներով, հեռախոսներով են զբաղվում, իմ աղջիկն օրվա մեջ մոռանում է՝ դա ինչ է: Նա բացարձակ կախված չէ տեխնիկայից: Կարծում եմ՝ դեռ կհասցնի:

 

Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ